Μαγικό έτος 1999.
Τον περίμενα στο αεροδρόμιο. Ήξερα μόνο ότι φοράει καφέ δερμάτινο μπουφάν και κρατάει ένα μεγάλο πράσινο ντοσιέ. Έτσι μου είπε στο τηλέφωνο πριν ξεκινήσει από την Αθήνα. Στεκόμουν στην είσοδο του αεροδρομίου αβέβαιη για το αν θα καταφέρω να τον εντοπίσω. Με όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση.
Το σκηνικό ήταν εντελώς παράξενο: είχα βαλθεί ως καλή Σαμαρείτισσα να εξυπηρετήσω μία φίλη που κρεβατώθηκε ξαφνικά με ίωση. Έπρεπε λοιπόν, να παραλάβω από το αεροδρόμιο τον μυστηριώδη κύριο για λογαριασμό της και να τον μεταφέρω σε μία Δημόσια Υπηρεσία στο Ρέθυμνο. Δέχτηκα πρόθυμα όταν άκουσα τον πανικό της στο τηλέφωνο και την φωνή της που έκδηλα μαρτυρούσε πόσο την είχε ταλαιπωρήσει η ίωση. Στημένη όμως πλέον στο πρωινό βοριαδάκι του αερολιμένα αναθεμάτιζα τις καλοσύνες μου. Και η ιδέα να τον βάλω στο πρώτο λεωφορείο του ΚΤΕΛ για Ρέθυμνο μου φαινόταν πολύ προτιμότερη.

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν όταν με πλησίασε. Μία συμπαθητική χαμογελαστή φατσούλα που δεν σε προδιέθεται με τίποτα για τον "τρομερό μεγαλόσχημο προϊστάμενο" του οποίου η άφιξη είχε πανικοβάλλει την φίλη μου. Ευγενικός σε .. βαθμό κακουργήματος. Τόσο που ξέχασα κάθε σκέψη για ΚΤΕΛ και πήραμε το δρόμο για το Ρέθυμνο together.
Κάπου στη διαδρομή το κινητό μου άρχισε να χτυπάει με την συνήθη του συχνότητα: δηλαδή, συνέχεια. Ζητούσα διαρκώς συγνώμη και στη λήξη κάθε τηλεφωνήματος έβγαινα όλο και πιο αγχωμένη για όσα .. έτρεχαν στην καθημερινότητα, ενώ εγώ τους ξέφευγα -υποτίθεται- κατά Ρέθυμνο μεριά.
Κάποια στιγμή χαμογέλασε συγκαταβατικά και μου είπε:
- Ζούσα για χρόνια έτσι. Αγχωμένος με την δουλειά, αγχωμένος με τη ζωή, αγχωμένος με όλα. Μέχρι που πήγα στο ... Κιριμπάτι.
Σαν κάτι να μου θύμιζε το όνομα αλλά ζήτησα .. διευκρινήσεις.


Και τότε οι αφηγήσεις του ξεχύθηκαν σαν ποταμός. Η Υπηρεσία την οποία επόπτευε είχε αναλάβει ένα έργο εκεί, για λογαριασμό του ελληνικού κράτους. Το Κιριμπάτι είναι ένα σύμπλεγμα νησιών κοραλλιογενούς προέλευσης στην καρδιά του Ειρηνικού, παρακαταθήκη των εξερευνήσεων του Κάπταιν Κουκ.
"Ζω τρία χρόνια στο Κιριμπάτι κι εκεί ο χρόνος μετράει αλλιώς, μου είπε. Το μόνο ρούχο που χρειάζεται κανείς είναι το μαγιώ του. Οι ντόπιοι ψαρεύουν νωρίς και τις υπόλοιπες ώρες τις περνούν στη θάλασσα. Οι γιορτές και τα τραγούδια είναι καθημερινό χάπενινγκ. Ζωή παραδεισένια".
Άρχισε να μου περιγράφει πανέμορφες ακρογιαλιές, φιλικούς ανθρώπους, εξωτικά φρούτα, παράξενα ψάρια, καλύβες ιθαγενών και μία καθημερινότητα που απαιτούσε μόλις τα απαραίτητα. Δηλαδή, αυτά που εμείς λέμε πια "ποιοτικό χρόνο". Καλό φαγητό, καλή παρέα, χαλάρωση, διάβασμα, βόλτες στην παραλία και διασκέδαση.
"Όλες οι αποσκευές μου θα είναι πάλι βιβλία" μονολογούσε. "Στο Κιριμπάτι διαβάζω πολύ, καθώς δεν έχουμε τηλεόραση και το νυχτερινό μπάνιο δεν το πολυθέλω. Άλλωστε, και ρούχα δεν έχει νόημα να κουβαλάω. Με ένα μαγιώ περιφερόμαστε όλοι εκεί".

Σιγά σιγά με συνεπήρε με τις αφηγήσεις του. Καταβρόχθιζα τα χιλιόμετρα της εθνικής και με σκεφτόμουν με φούστα χούλα χουπ στο Κιριμπάτι και γαρύφαλλο στ' αυτί (κιριμπατογαρύφαλλο, για να εξηγούμαι) να χορεύω ξυπόλητη στην παραλία, με άγριες τελετουργικές κινήσεις στο σημείο που μόλις θα 'χα θάψει το κινητό μου.
Όταν φτάσαμε στο Ρέθυμνο και πήγαμε στην υπηρεσία του, έβγαλε ένα άλμπουμ με φωτογραφίες κι άρχισε να με ξεναγεί στον .. παράδεισό. Μαγεύτηκα. Καταγάλανα νερά και χαμογελαστές ηλιοκαμμένες φάτσες. Επιστρέψαμε στο Ηράκλειο και σε όλη την διαδρομή τον έβαλα μαζωχιστικά να συνεχίσει τις Κιριμπάτιες ιστορίες του.
Πήγαμε για φαγητό στου φίλου μου του Μηνά (μέγας χαβαλετζής και θυμόσοφος). Γρήγορα ήρθε να καθίσει μαζί μας και ... κόλλησε κι αυτός με όσα άκουσε. Κάτι το κρασάκι, κάτι που η μέρα τέλειωνε, βρεθήκαμε γρήγορα να ενώνουμε τραπέζια και να μαζεύονται φίλοι και γνωστοί τριγύρω. Και στη μέση της συζήτησης μόνιμα πλέον θρονιασμένο το ... Κιριμπάτι.
Άλλος να ρωτάει πληθυσμό, άλλος γεωγραφική θέση, άλλος ιστορία. Κι ο νεόφερτος συνδαιτημόνας μας να 'χει απαντήσεις για όλα. Είχαμε αρχίσει πια να τον κοιτάζουμε με ζήλια. Με την καλή έννοια, που λέει κι ο Θέμος.


Ώσπου, ξαφνικά τον πήρε το παράπονο.
"Δεν θέλω να ξαναγυρίσω, ρε παιδιά στο Κιριμπάτι" είπε κάποια στιγμή απροσδόκητα.
Κόκκαλο η ομύγυρη!! "Γιατί, καλέ μου άνθρωπε? αρχίσαμε να ρωτάμε παραξενεμένοι. Το δικό μας όνειρο είχε πάρει σάρκα και οστά κείνη την ώρα μέσα από τις αφηγήσεις του. Ένας τόπος χωρίς άγχη, υπέρμετρους καταναλωτισμούς και πλουτισμούς, χωρίς τηλεόραση, χωρίς κινητά, χωρίς ... όσα μας τρέχουν και μας κατατρέχουν. Κι αυτός ο Χριστιανός δεν ήθελε να γυρίσει?
- Έχει λάκκο η φάβα? τον ρωτούσαμε.
- Τι δεν πάει καλά με το Κιριμπάτι?
- Τι μας έκρυψες?
- Μήπως τα παραφούσκωσες?
- Όχι, βρε παιδιά. Όπως σας τα λέω είναι. Αλλά ζω ολομόναχος σε ένα σπίτι με 22 δωμάτια. Νοσταλγώ να μιλήσω ελληνικά. Θέλω φίλους .. έλληνες, να πω αστεία κι ανέκδοτα στη γλώσσα μου. Να πιω κρασί και να χορέψω ζεϊμπεκιές κι ανάθεμά το για Κιριμπάτι, όλα τα καλά του κόσμου έχει, αλλά έλληνες δεν έχει. Να, τώρα δα να μου λέγατε ότι έρχεστε να πάμε όλοι μαζί εκεί ... έτσι όπως είμαστε .. δεν με ένοιαζε να ζήσω μία ζωή στο Κιριμπάτι. Αλλά μόνος δεν θέλω να ξαναγυρίσω".

Πιάσαμε να τον παρηγορούμε και να του τάζουμε. Μισοαστεία και μισοσοβαρά. Μέχρι που ο Μηνάς πήρε το μπλοκάκι των παραγγελιών κι έγραψε στο πάνω μέρος: ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ. Από κάτω βάλθηκε να συγκεντρώνει τα ονόματά μας. Κι έπειτα μας έβαλε να υπογράψουμε το ΥΠΟΣΧΕΤΙΚΟ. "Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι δηλώνουμε με πάσα ειλικρίνεια -και μετά από σφοδρή κρασοκατάνυξη- ότι θα μεταναστεύσουμε ομαδικώς στο Κιριμπάτι σύντομα". Πέσανε οι τζίφρες κι ο καινούριος φίλος μας το δίπλωσε και το βαλε ευλαβικά στην τσέπη του.
Μας μοίρασε τηλέφωνα και διευθύνσεις αλληλογραφίας κι έφυγε.

Πέρασαν μήνες και το "ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ" έγινε συνώνυμο κάθε ανάγκης μας για απόδραση. Τηλεφωνούσαμε ο ένας στον άλλο κι όταν τα πράγματα ήταν ζόρικα λέγαμε: Δεν αντέχω, την κάνουμε για Κιριμπάτι?
Την Πρωτοχρονιά του Μιλλένιουμ πήρα μία κάρτα που έλεγε "Μέσα στον νέο αιώνα που μπαίνει θα σας περιμένω". Είχε μία παραλία μπροστά από αυτές που σου κλείνουν το μάτι και σου λένε ναζιάρικα "Κορόιδο, η ζωή είναι .. αλλού".

Στην Ολυμπιάδα του 2004 βρέθηκα από εσωτερική παρόρμηση να ζητωκραυγάζω έξαλλα με το μοναδικό χρυσό, που κέρδισε ένας νταλικέρης για λογαριασμό του Κιριμπάτι. Ναι, νταλικέρης. Το επάγγελμα "αθλητής" δεν έχει εφευρεθεί ακόμη εκεί. Βάλθηκα εκείνες τις μέρες να αναπολώ το Κιριμπάτι που δεν .. είδα. Κι έπειτα, καθώς η παρέα των "υπογραφών" σκορπίστηκε, το ξέχασα σιγά σιγά.
Μέχρι που μόλις χθες κάποιος άρχισε να μου λέει το πιο τρελό του σχέδιο: ένα από αυτά που φτιάχνουμε τις Τσαγκαροδευτέρες, έτοιμοι σαν τον Χόρν και την Λαμπέτη να αποδράσουμε από το γραφείο μας. Κάτι ιslands στην άκρη του πουθενά αναπολούσε κι εκείνος. ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ σκέφτηκα αυθόρμητα :-)))


* Στον Μηνά που 'βαζε πάντα την κατάλληλη μουσική επένδυση στα όνειρά μας.


Oistros

Υ.Γ. Το "Φιλοξενείο" θα παραμείνει κλειστόν λόγω θερινών διακοπών. Το Κιριμπάτι παραμένει πάντα μία καλή σκέψη :) Καλή αντάμωση το Φθινόπωρο

Permalink για το "Άλλος για ... Κιριμπάτι"

Αν τα Φιλοξενεία έχουν ηλικίες, τούτο δω μόλις συμπλήρωσε ένα μήνα ζωής. 18 κείμενα γραμμένα στη σουίτα του, καμιά πενηνταριά να περιμένουν υπομονετικά την ανάρτησή τους, πολλοί φίλους που αγκάλιασαν την προσπάθεια και περίπου 6000 επισκέψεις που την καμάρωσαν.

Οι αριθμοί δεν λένε πάντα την αλήθεια. Βρίσκονται εδώ για να μας θυμίζουν μία κλίμακα στο "μαζί" που μπορούμε να φτιάξουμε στη μπλοκόσφαιρα. Τον τελευταίο μήνα μέσω του Φιλοξενείου έμαθα να μετρώ και σ' άλλες κλίμακες, που αποτυπώνονται πιο δύσκολα. Με κατακλύζουν μηνύματα και μέηλς που άλλοτε με συγκινούν, άλλοτε με ... αμηχανεύουν κι άλλοτε μου θυμίζουν γιατί αξίζει κάθε κόπο και κάθε χρόνο τούτη η προσπάθεια.

Η σουίτα θα μείνει ανοιχτή για όλους. Τα κείμενα το επόμενο διάστημα θα ανεβαίνουν πιο πυκνά και πιο συχνά (ανά μέρα ίσως) προκειμένου να μειωθούν οι χρόνοι αναμονής στη λίστα. Το e-mail μου παραμένει στη διάθεση όσων επιθυμούν "κράτηση".

Προσωπικά, σπουδαιότερη από αυτό καθαυτό το περιεχόμενο των κειμένων (που έτσι κι αλλιώς έχει επίπεδο) βρίσκω την πρόθεση και την προθυμία για συμμετοχή. Κι ελπίζω τούτη η "κιβωτός" να μας χωρέσει όλους.
Σας ευχαριστώ

Permalink για το "Ένας μήνας στο "Φιλοξενείο""

Πρώτη εβδομάδα με το Φιλοξενείο ανοιχτό. Η στέγη αυτονομήθηκε, οι κρατήσεις συνεχίζονται, η σειρά προτεραιότητας πασχίζει να τηρηθεί. Η συμμετοχή και η προθυμία εξακολουθούν να με εκπλήσσουν ευχάριστα.
Καιρός για περαιτέρω διευκρινήσεις. Αρκετοί -από τους πρώτους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα- έχουν λάβει ήδη το "ηλεκτρονικό κλειδί" για το δικό τους δωμάτιο. Τους παρακαλώ θερμά όλους να μην λησμονούν να αποθηκεύουν τα κείμενά τους ως draft για να υπάρχει η δυνατότητα να ανεβαίνουν σε χρόνους που θα αφήνουν περιθώρια ανάγνωσης και σχολιασμού. Και επίσης η "υπογραφή" στο τέλος του κειμένου είναι απαραίτητη (ναι, κι εσείς ο "σκιώδης").

Η σκέψη της απόλυτης αυτονομίας στη διαχείριση των κειμένων και το μοίρασμα των κλειδιών έχει να κάνει με το γεγονός ότι πέρα από την ιδιαιτερότητα της γραφής του καθενός, υπάρχει και η ιδιαιτερότητα στον τρόπο παρουσίασης των κειμένων. Έτσι ο κάθε φιλοξενούμενος έχει τη δυνατότητα να μορφοποιήσει κατά το γούστο και την αισθητική του τα γραφόμενά του. Για όσους εν τούτοις, η οικονομία χρόνου είναι πιο σημαντική, υπάρχει πάντα η δυνατότητα αποστολής κειμένων και φωτογραφιών στο e-mail μου.

Τα κείμενα που ανεβαίνουν κατηγοριοποιούνται αυτόματα στα επιμέρους labels, έτσι ώστε σύντομα (ακόμη κι όταν δεν θα εμφανίζονται πλέον στην πρώτη σελίδα) να υπάρχουν αυτούσια στις εσωτερικές σελίδες (οι οποίες ανοίγουν με πάτημα στην αντίστοιχη ετικέττα που βρίσκεται πάνω από την φωτογραφία του Φιλοξενείου). Παράλληλα, στη δεξιά μπάρα θα παραμένουν τόσο οι τίτλοι των κειμένων όσο και τα links με τα ονόματα των φιλοξενουμένων, που σταδιακά αντικαθίστανται με τις ανάλογες παραπομπές στα κείμενά τους.

Θυμίζω ότι το Φιλοξενείο προσφέρει μία και μοναδική "διανυκτέρευση" σε κάθε blogger: φιλοξενεί δηλαδή, ένα κείμενο και μόνο, αντιπροσωπευτικό του καθενός μας. Τα σχόλια, ωστόσο, θα παραμένουν ανοιχτά για όλους. Καλή ανάγνωση.

Permalink για το "Σημείωμα από τη ... reception του Φιλοξενείου"

"Τα πιο σπουδαία πράγματα τα είπαμε στ' αστεία" έλεγε το ομότιτλο τραγουδάκι από τον "Μεγάλο θυμό" και δεν είχε καθόλου άδικο.
Η ιδέα για το Φιλοξενείο έτσι ακριβώς προέκυψε: στ' αστεία. Οι προηγούμενες μέρες όμως και ο τρόπος που την αγκαλιάσατε μου έδειξαν ότι κάτι όμορφο μπορεί να προκύψει.
Στην αρχή η σκέψη ήταν να φιλοξενήσω απλά τα κείμενα όσων ήθελαν να συμμετάσχουν στη δική μου σελίδα. Η συμμετοχή όμως με έκανε να αλλάξω γνώμη. Έφτιαξα λοιπόν, ένα αυτόνομο blog. To Φιλοξενείο .

Λίαν συντόμως προγραμματίζουμε τα .. εγκαίνια.
Κάθε νέος "ένοικος" απολαμβάνει μίας και μόνης "διανυκτέρευσης": ένα πόστ δηλαδή, δικό του που θα φιλοξενείται εκεί. Με θέμα που ο ίδιος θα επιλέγει και χώρο άπλετο στη διάθεσή του. Ο στόχος είναι σταδιακά να αφήσουμε όλοι το αποτύπωμά μας εκεί μέσα. Άλλοτε γράφοντας για την επικαιρότητα ή την καθημερινότητά μας, άλλοτε με ιστορίες φανταστικές ή πραγματικές κι άλλοτε για όσα μας άγγιξαν, μας τρόμαξαν, μας θύμωσαν, μας σημάδεψαν, τ' αγαπήσαμε ή τα προσδοκούμε ακόμη.
Το Φιλοξενείο δεν είναι παρά μία κιβωτός, που ευελπιστεί να μας χωρέσει όλους.

Κάθε φιλοξενούμενος λαμβάνει το "κλειδί" του, εγκαθίσταται και αφήνει τις εντυπώσεις του κατά την διάρκεια της παραμονής του. Τα σχόλια στο Φιλοξενείο θα είναι ανοιχτά, για όσους θέλουν να κάνουν χρήση. Η αυστηρότητα των κανόνων
εξαντλείται μόνο σε ζητήματα κοσμιότητας. Κατά τα λοιπά, καθείς έχει την ευθύνη για όσα γράφει και προσυπογράφει. Η λίστα των υποψηφίων ενοίκων παραμένει φτωχή σχετικώς και μάλλον "αντιπροσωπευτική" αλλά σύντομα θα εμπλουτιστεί και με τις νέες συμμετοχές.

Και για όσους θέλουν να εξασφαλίσουν "δωμάτιο" η reception θα παραμένει ανοιχτή. Ναι, όπως την βλέπετε στην φωτογραφία. Όλο χλιδή :)

Permalink για το "To "Φιλοξενείο" των bloggers ετοιμάζει εγκαίνια"

"Όσο πιο πολύ μιλώ, τόσο χάνω την ικανότητα να ακούω".

Η συντροφιά μας ήταν μεγάλη. Φωνακλάδες όλοι μας και άνθρωποι της άποψης.
Βαλθήκαμε να διαφωνούμε. Για τις πρεσβείες, για τις ρουκέτες ... για τα τρέχοντα. Εκείνος αντίθετα, καθόταν ατάραχος στη γωνιά του και μας παρακολουθούσε.
- Εσύ, Καπετάνιε, δεν μιλάς? του είπε κάποιος.
- Όσο πιο πολύ μιλώ, χάνω την ικανότητα να ακούω. Και ρήτορες γεμίσαμε. Οι ακροατές μας λείπουν.

-----------------------------------------------------------------------------------


Το σκηνικό μοιάζει ασύνδετο αλλά με έβαλε σε σκέψεις. Δίκιο βουνό ο Καπετάνιος.
Όλοι μιλούν πια, γοητευμένοι από τον ήχο της φωνής τους. Και καθώς εθιζόμαστε στο .. τρυπάκι της ρητορείας, είναι φορές που η φωνή παράγει μεταλλικούς θορύβους, πέφτοντας σε άδειους τενεκέδες σαν νόμισμα, που δεν εξαργυρώθηκε.

Εδώ, ας σταθώ, που λέει κι ο ποιητής. Κι ας κάνω την αυτοκριτική μου.
Πάει καιρός, που μιλώ .. για να μιλώ. Ή γράφω .. για να γράψω. Χάνοντας σταδιακά την ικανότητα να ακούω και κυρίως να διαβάζω. Θα αλλάξουν όμως τα πράγματα.

Τα μπλοκάκια μας μπορεί ως τώρα να χρησιμεύουν για προσωπική εκτόνωση,
αποτύπωση εμπειριών και απόψεων ή ανέξοδη "ψυχοθεραπεία" αλλά ό,τι μας
κρατά "ερωτικά" δεμένους μαζί τους είναι το αμφίδρομο της επικοινωνίας: η
διαδραστικότητα. Εκείνο το "μιλάτε, σας ακούμε". (πετυχημένο αν και το .. παράκαναν)

Σκεφτόμουν ότι η επικοινωνία μας περιορίζεται στα σχόλια των πόστ. Λέω λοιπόν, να την ξαναμοιράσουμε την .. τράπουλα. Η ιδέα μου ήρθε μεταξύ σοβαρού και αστείου, καθώς πρόσφατα διαπίστωνα ότι μερικά από τα μπλοκ, που διάβαζα και εκτιμούσα, έβαλαν λουκέτο. Μιλώντας με έναν εκ των κατόχων τους, είπα χαριτολογώντας "να σε κάνω guest star στο δικό μου?" Και μετά το καλοσκέφτηκα και η ιδέα κέρδιζε όλο και περισσότερο έδαφος.

Ναι, κουράστηκα να μιλάω και θέλω να ακούσω. Κουράστηκα να γράφω και θέλω να διαβάσω.

Γιατί όχι αλλού και ... εδώ? Γιατί όχι κι εδώ? απαντάω. Γιατί θα πρέπει να γράφουμε μόνο οι ίδιοι στις σελίδες μας και να μην τις παραχωρούμε για να γράψουν κι άλλοι? Γιατί να τους έχουμε μόνο στα "λίνκς" μας κι όχι και στα ... "πόστς" μας?

Φυσικά δεν ανακάλυψα την .. Αμερική. Το σκέφτηκαν και το 'καναν κι άλλοι. Απλά βλέπω ξαφνικά πόσο χρήσιμο είναι. Μία "Ιερά Οδός" για να κρατήσουμε μαζεμένα τα δικά μας αξιόλογα και πολύτιμα. Η κρίση μου, φυσικά, θα είναι υποκειμενική. Έχω μία λίστα μπλόκερς στο μυαλό μου, που θα θελα πολύ να φιλοξενήσω κείμενά τους. Εμπιστευθείτε με ή φροντίστε να την .. μεγαλώσετε. :)

Κάτι σαν το Φιλοξενείο του Μισέλ Φάις? Ε ναι. Μόνο που εδώ τα πράγματα θα είναι πιο χαλαρά και τα "δωμάτια" δεν θα μισθώνονται με τον ... μήνα.

Τα κείμενα δεν θα έχουν περιορισμούς λέξεων, ούτε προθεσμίες παράδοσης. Μήτε και θεματικές ενότητες. Ελευθέρας βοσκής και .. ατάκτως ερρημένα.
Την κοσμιότητα, ωστόσο, σκοπεύω να την διαφυλάξω. Ελπίζω ειλικρινά στην
συνεργασία όλων σας και θα χαρώ να δω το νέο .. πείραμα να πετυχαίνει.

* Επικοινωνία για τα περαιτέρω στο e mail: o_istros@yahoo.gr
Και .. λίαν συντόμως θα έχετε νέα μου. :)

Permalink για το "Παραχωρούνται δωμάτια με .. θέα!"