Tabs: Blog | About Us |

16.4.07

Η αποβάθρα

10.00 μ.μ.

ΓΥΝΑΙΚΑ: “Σήμερα έκλαψα αλλά δεν το μαρτύρησα σε κανέναν. Θ’ άρχιζαν οι ίδιες και οι ίδιες κουβέντες: «Πάλι; Τι θα κερδίσεις μέσα στην μαυρίλα;» Έτσι είναι οι φίλοι. Αν δουν την κατηφόρα σε προειδοποιούνε. Κι αν δουν ότι μόνος του ο άνθρωπος κατρακυλά, τον μουντζώνουν. Κι εμείς τα ίδια κάνουμε.

Έκλαψα, λοιπόν. Για λίγο, όχι για πολύ. Θυμάμαι παλαιότερα, είχα το κουράγιο να κλαίω για μέρες, όπως εκείνες οι ατελείωτες βροχές που έκαναν την Αττική να μοιάζει μ’ ένα τεράστιο ξεχειλισμένο πιάτο.

Έκλαψα, λοιπόν και ήταν ένα διάλειμμα μέσα σ’ αυτήν την αναίτια χαρά που με περικλείει τους τελευταίους καιρούς, βέβαια δεν είναι και τόσο αναίτια, απλά μάλλον οι λόγοι της χαράς μου είναι πολύ εφήμεροι... Ναι, σαφώς...την πολλή χαρά κάπου την βαριέσαι. Πέρα από το αίσθημα της ευφορίας δεν σου προσφέρει τίποτε άλλο. Ενώ ο πόνος, ανοικτός μαγαζάτορας με παντός καιρού προϊόντα. Έμπνευση-πρέπει να τελειώσω και κείνο το καταραμένο το κεφάλαιο, γαμώτο! Να πάρω τα λεφτά, έχω μείνει άφραγκη και το νοίκι της στρίγγλας παραμένει απλήρωτο. Τί άλλο; Α, ναι! Δημιουργικότητα, σοφία, εμπειρία και την μελαγχολία του κουλτουριάρη, διαβατήριο για τη δουλειά μας.»

10.05 μ.μ.

ΑΝΔΡΑΣ: «Κατέβηκε τις σκάλες, προχώρησε μέσα στους διαδρόμους του Μετρό με τους πλαστικούς τοίχους και τις διαφημίσεις. Την πήρα απ’ το κατόπι και ευτυχώς δεν με πήρε χαμπάρι. Στήθηκε στην αποβάθρα, δίπλα στην έξοδο σαν να περίμενε κάτι. Εγώ έκανα τα συνηθισμένα. Έκατσα σε μια θέση, έβγαλα το βιβλίο μου και άρχιζα να διαβάζω. Οι αποβάθρες των σταθμών έχουνε μια γοητεία... Είναι σαν δεύτερο σπίτι μου. Κάθομαι εκεί και όταν βαρεθώ τις τόσες καινούργιες φάτσες, πηγαίνω σπίτι.»

10.30 μ.μ.

ΓΥΝΑΙΚΑ: “Έτσι είχαμε πει. Το θυμάμαι. Στάση Πανεπιστημίου, στην αποβάθρα προς Δάφνη, κατά τις 10. Μα που στο καλό είναι; Γιατί αργεί; Λες να έπαθε τίποτα;”

10.45 μ.μ.

ΑΝΔΡΑΣ: «Πηγαινοερχότανε από τη μια άκρη της αποβάθρας στην άλλη. Ανά πεντάλεπτο τα τρένα φτάνουν. Ξερνάν ανθρώπους και στιγμιαία η αποβάθρα μοιάζει με λαοθάλασσα. Γέλια, φωνές, κλαμένα μωρά, παρέες, γυναίκες που ισορροπούν πάνω σε τακούνια με τις σακούλες στα χέρια, όλα μαζί ένα συνοθύλλευμα που κατευθύνεται προς τις εξόδους. Θέλουν να φύγουν απ’ τα υπόγεια της γης. Να βγουν στον ουρανό. Σαν άδειασε τελείως η αποβάθρα, δύο απομείναμε. Ανέκαθεν μου άρεσε να βλέπω ποιοι παραμένουν στις αποβάθρες. Αφού το τρένο φεύγει, είμαστε σαν συνομότες. Μια φορά, θυμάμαι, Χριστούγεννα πρέπει να ’ταν πρόπερσι στο Μοναστηράκι, είχα ξεμείνει μ’ έναν Ιταλό που κρατούσε μια κιθάρα. Δεν ξεκόλλαγε κι αυτός από τη θέση του κι έκανε χάζι τους περαστικούς. Ξάφνου, άρχισε να παίζει ένα περίεργο σκοπό και τραγουδούσε στα ιταλικά. Αδιαφορούσε για τον κόσμο που έμπαινε κι έβγαινε στα τρένα. Άλλοι νομίζανε ότι ζήταγε λεφτά και του πετάγανε κέρματα μα αυτός το έκανε για το κέφι του. Κάθε φορά που του έδιναν, αυτός σταμάταγε τη μουσική του, σηκωνότανε και τους τα γύριζε πίσω. Ωραίος τύπος. Θυμάμαι, τον κοίταζα για καμιά ώρα. Είχε καταλάβει το χόμπι μου με τα περίεργα βράδια στους σταθμούς και δεν απορούσε. Μετά είχαμε πιάσει την κουβέντα ώσπου έκλεισε ο σταθμός και μας διώξανε. Τώρα όμως είναι εκείνη που έχει απομείνει μαζί μου! Πιο ανήσυχη από πριν. Είναι όμορφη, και ...ωχ! Γαμώτο! Το βιβλίο μού έφυγε απ’ τα χέρια...Με κοιτάει, αλλά είναι εκνευρισμένη. Αυτό πρώτη φορά μου συμβαίνει! Συνήθως περνώ απαρατήρητος!»

11.00 μ.μ.

ΓΥΝΑΙΚΑ: “Μα που είναι; 11 πήγε η ώρα! Κάθομαι σαν το βλάκα και τον περιμένω. Μάλλον έπεσα διάνα και οι λόγοι της χαράς μου είναι όντως εφήμεροι και περαστικοί σαν αυτούς τους επιβάτες...Ήταν τύφλα στο μεθύσι χθες, αλλά μου το πε ξεκάθαρα...θέλει να με δει. Το ξέχασε; Νομίζω ότι μ’ έχει αρρωστήσει αυτή η κατάσταση. Γιατί να θες να επιστρέψεις στις ίδιες περσινές καταστάσεις; Τον σιχαίνομαι αυτόν τον σταθμό. Όλοι με κοιτάνε κι απορούνε. «Ποιον περιμένει τόση ώρα;». Αλήθεια, ποιον; Κάποιον που ενώ σε πληγώνει, εσύ σα βλάκας συνεχίζεις να πιστεύεις και να δικαιολογείς...Κι αυτό το ρημάδι το τηλέφωνο, γιατί δεν το σηκώνει; Άλλη μισή ώρα θα περιμένω...Και ήθελα τόσα να του πω. Για το βιβλίο που τελειώνει, για το πόσο καλά περνάω στο καινούργιο διαμέρισμα-εντάξει, δεν είναι αλήθεια αυτό, αλλά θέλω να του δείξω πως είμαι καλά και πως δεν τον έχω ανάγκη. Όταν μέναμε μαζί θυμάμαι, συνεχώς του γκρίνιαζα για τους χώρους του διαμερίσματός του. Θέλω να τον εκδικηθώ, να υποφέρει και αυτός όσο εγώ. Χθες , όμως, ήταν τόσο φιλικός, και δεν μου πήγαινε η καρδιά...Που είναι; Και αυτός εκεί με το βιβλίο στο χέρι, γιατί με κοιτά σα χάνος;”

11.20 μ.μ.

ΑΝΔΡΑΣ: «Θα της μιλήσω! Το αποφάσισα! Μπορεί να μην περιμένει κανέναν και να αράζει και αυτή στους σταθμούς όπως εγώ! Θα της πω να πάμε καμιά βόλτα. Έχει κάτι που μου αρέσει...έχει αυτήν την αγωνία πάνω της. Θα με περάσει σίγουρα για τρελό! Όμως έρχεται το τρένο σε λίγο...Ίσως να ναι καλύτερα μετά. Θα χουν φύγει οι πολλοί και θα μείνουμε πάλι οι δυο μας.»

11.28 μ.μ

ΓΥΝΑΙΚΑ: “Θα φύγω. Δεν αντέχω άλλο. Ίσως να ‘ναι και καλύτερα έτσι. Να μην τον ξανασυναντήσω ποτέ, να φύγει και η χαρά, να ‘ρθει ο πόνος, να τελειώσω το βιβλίο, να γυρίσω στη βάση μου και πάλι στα ίδια...Να! Τώρα!”

11.30 μ.μ.

ΑΝΔΡΑΣ: «Έφυγε.»



Παπαρούνα

Ετικέτες


Permalink για το "Η αποβάθρα"

9 Comments:

Blogger scalidi said...

Εμ, ό,τι μπορείς να κάνεις τώρα, μην το αναβάλλεις για ύστερα... Αλλά θα ξανασυναντηθούν. Το πιστεύω, γιατί ξέρουν πια κι οι δυο για ΠΟΙΟΝ ψάχνουν... ¨Ομορφο κείμενο

20 Απριλίου 2007 - 11:05 π.μ.  
Blogger παπαρούνα said...

σ' ευχαριστώ...

22 Απριλίου 2007 - 1:34 μ.μ.  
Blogger ellinida said...

Μ'άρεσε. Καλημέρα :))

23 Απριλίου 2007 - 1:41 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Ευχαριστώ που πέρασες :)

23 Απριλίου 2007 - 5:08 μ.μ.  
Blogger Rodia said...

Ωραίο!:-))

23 Απριλίου 2007 - 9:40 μ.μ.  
Blogger παπαρούνα said...

ευχαριστώ:)

24 Απριλίου 2007 - 5:58 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

ENA ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ http://www.famagustaday.info
Στηρίξτε μέσα απο τις σελίδες σας , τα blogs σας , τα άρθρα σας αυτήν την προσπάθεια. Ενημερώστε φίλους, στείλτε τους email. Θα πρέπει μέχρι τις 25 να είμαστε έτοιμοι. Ας το δοκιμάσουμε, είναι ενα απλό κλικ.
http://www.youtube.com/watch?v=putCsi3_ASc

ευχαριστώ για την φιλοξενία
συγνώμη αν ενόχλησα

24 Απριλίου 2007 - 9:43 μ.μ.  
Blogger Rodia said...

~~ oistros, πρόσεξα ότι το λινκ στη πλαϊνή στήλη οδηγεί στο μπλογκ της Παπαρούνας και όχι στο διήγημά της εδώ πέρα.
..παρακαλώ.. (αν με ευχαριστήσεις!:-Ρ)

27 Απριλίου 2007 - 1:42 π.μ.  
Blogger Filoxeneio said...

Ροδιά μου
τι θα κανα δίχως σου :-)

27 Απριλίου 2007 - 2:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home