Tabs: Blog | About Us |

24.1.07

Ανθεκτικές ιώσεις ...

Όπως πολλοί από εσάς θα έχετε ακούσει, στις αρχές του 21ου αιώνα το φαινόμενο του θερμοκηπίου συνέχιζε να εκδηλώνεται ανεξέλεγκτα. Περίπου στα μέσα της πρώτης δεκαετίας, συγκεκριμένα τους λίγους πρώτους μήνες του έτους 2007, η σχεδόν αφύσικη καλοκαιρία είχε προξενήσει αρκετά προβλήματα στους ανθρώπους. Οι χειμωνιάτικες καλλιέργειες δεν πήγαιναν καλά, οι πόλεις είχαν γεμίσει μύγες και κουνούπια, το κόστος της θέρμανσης είχε μειωθεί. Υπήρχαν μάλιστα σοβαροί φόβοι για επερχόμενη περίοδο ξηρασίας, καθώς δεν χιόνιζε πουθενά. Το πιο εξωφρενικό όμως ήταν οι ιώσεις, καθώς η ζέστη είχε κάνει τους ιούς πολύ ανθεκτικούς και ο πληθυσμός ταλαιπωρείτο. Σε δελτία ειδήσεων ή εφημερίδες της εποχής ή ακόμα και σε cache ειδησεογραφικών ιστοσελίδων, τα θέματα που αφορούν τις ιώσεις και την ανθεκτικότητά τους ήταν διαρκώς στα πρωτοσέλιδα. Αντιβιοτικά και αντιπυρετικά αποδεικνύονταν ανεπαρκή και οι ειδήσεις ήταν γεμάτες αρρώστους που παραπονιόντουσαν για πόνους σε όλο τους το σώμα.

Σε μια τέτοια εποχή ξέσπασε ο ιός των χρωμάτων.

Δεν είναι βέβαιο από πού προήλθε ο ιός αυτός. Οι ιστορικοί συμφωνούν ότι η πιο πιθανή εξήγηση είναι κάποιο πείραμα κρατικών ή παρακρατικών υπηρεσιών για βιολογικό πόλεμο, που εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι περίμεναν. Το βέβαιο είναι ότι λίγο καιρό μετά από μια ανεπιτυχή επίθεση με ρουκέτα σε πρεσβεία των ΗΠΑ, σε μια δημόσια πολιτική ομιλία, ο πολιτικός άρχισε να βγάζει από το στόμα του χρωματιστές φούσκες, καθώς μιλούσε. Οι παρόντες ανησύχησαν και ξεκίνησε μια ακατάσχετη βαβούρα, καθώς σχολιάζανε το γεγονός. Όσοι εκφράζανε ειλικρινή ανησυχία έβλεπαν να βγαίνουν από το στόμα τους κορδέλες σε πένθιμα χρώματα και κυβιστικά μοτίβα , ενώ όσοι εντελώς ανόητα διατύπωναν βιαστικές θεωρίες για το τι είναι αυτά τα μπαλόνια, ξεκίνησαν και αυτοί να βγάζουν πολύχρωμες φούσκες.

Το ζήτημα ήταν ότι αυτός ο ιός δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον. Ήταν απίστευτα μεταδοτικός, αλλά πέρασαν μέρες για να καταλάβουν τι αντιμετώπιζαν. Τα συμπτώματά του ήταν πολύ περιορισμένα: δεν έφερνε πυρετό ούτε διάρροιες. Το μόνο σύμπτωμα ήταν ότι μόλις μιλούσε ένας ασθενής γέμιζε τον χώρο γύρω του με χρωματιστές αναπαραστάσεις του νοήματος των λέξεών του, συνήθως σε αφηρημένα σχήματα που κάλυπταν όλη την παλέτα του ουράνιου τόξου. Έδειχναν όμως το αληθινό νόημα πίσω από τα λεγόμενά του. Και αυτό, όπως ήταν αναμενόμενο, έφερε πολλούς σε δύσκολη θέση.

Γιατί ναι μεν οι ερωτευμένοι γέμιζαν τον τόπο λαμπερά φύλλα χρυσού, που έπαιρναν το σχήμα περιστεριών και πετούσαν, αλλά αν η έκφραση της αγάπης και οι όρκοι πίστης ήταν ψεύτικοι, εμφανίζονταν πολύχρωμες μαϊμούδες που γελούσαν. Όταν κάποιος έλεγε ένα τυποποιημένο «αγάπη μου» σε μια κοσμική συνάντηση εμφανιζόταν μια πελώρια χρωματιστή φούσκα που έσκαγε γεμίζοντας τον τόπο ιριδίζουσες σαπουνάδες. Αν ένας πωλητής ήξερε τι έλεγε στον πελάτη, όλα καλά, αν όμως προσπαθούσε να τον ξεγελάσει, εμφανίζονταν φύκια που έδειχναν σαν μεταξωτές κορδέλες (διαπιστώθηκε ότι οι τράπεζες είχαν πολύ σημαντικά προβλήματα με αυτή την κατάσταση). Και στα διάφορα μεγαλεπήβολα meeting των εταιρειών, όλο και περισσότεροι αεριτζήδες έφευγαν με το κεφάλι κατεβασμένο καθώς στην πρώτη δύσκολη ερώτηση αντί να παραδεχτούν την άγνοιά τους μιλούσαν και έβλεπαν γύρω τους αποκρουστικούς διαφανείς όγκους, άσχημους και με ανόητα εξαρτήματα κολλημένα απάνω τους, προφανώς χωρίς καμία χρησιμότητα. Οι πολιτικοί, για να αμυνθούν, δέχονταν πλέον να εμφανιστούν μόνο στο ραδιόφωνο, αλλά και αυτό δεν αρκούσε γιατί το ραδιόφωνο θεωρήθηκε κόλπο – και από εκείνη την μακρινή περίοδο μας έμεινε η παροιμία «αυτός μπορεί να μιλήσει μόνο στο ραδιόφωνο»

Το σύνολο του τύπου πέρασε μια περίοδο πανικού, αφού όπως είπαμε ο ιός ήταν τρομερά μεταδοτικός και, λόγω καιρού, ιδιαίτερα ανθεκτικός. Σύντομα αποτέλεσε πανδημία στον πλανήτη και υπήρχε πολύς κόσμος που έδειξε να εκμεταλλεύεται τις νέες δυνατότητες: ποιητές έγιναν διάσημοι για την ομορφιά των χρωμάτων που τους ακολουθούσαν, και άνθρωποι άγνωστοι στο ευρύ κοινό βρέθηκαν στο κέντρο ενός θετικού κυκλώνα επικαιρότητας απλώς και μόνο επειδή πρόσεχαν τι έλεγαν. Λίγους μήνες μετά, ξεπήδησαν νέες μορφές τέχνης όταν μια ομάδα μεταναστών στο Παρίσι πειραματίστηκε και βρήκε πώς να ελέγχει τα μοτίβα και την ποικιλία των χρωμάτων – αν και στάθηκε αδύνατο να παρακάμψουν την ανάγκη ειλικρίνειας που ο ιός επέβαλε. Κάποιοι Ιάπωνες βρήκαν τρόπο να συνδυάσουν το οριγκάμι με την ίωση των χρωμάτων. Κατόπιν διαπιστώθηκε ότι κάποιοι Βουδιστές μοναχοί πλημμύριζαν τον χώρο γύρω τους με χρώματα χωρίς να μιλάνε, απλώς διαλογιζόμενοι, αλλά δεν τους ένοιαζε. Η ανθρωπότητα αφομοίωνε τον ιό.

Μετά από λίγους ακόμη μήνες είχε σταθεί πια αδύνατον για οποιονδήποτε να διατυπώσει σκέψεις που δεν πίστευε και δεν εννοούσε. Η διεθνής κοινή γνώμη, που στην αρχή είχε πανικοβληθεί, μεταστράφηκε υπέρ του ιού. Επιστήμονες που ερευνούσαν την θεραπεία αρνήθηκαν να συνεχίσουν και έφυγαν από τα εργαστήρια για να συμμετέχουν σε ομάδες που χρωμάτιζαν πεταλούδες και παραδείσια πτηνά. Δημοσιογράφοι μιλούσαν για οτιδήποτε τους ενδιαφέρει αληθινά και έβρισκαν ανταπόκριση. Πολιτικοί αναγκάζονταν να εμπιστευτούν στον κόσμο τις επιπτώσεις που θα έφερνε μια λαϊκίστικη απόφαση, οπότε τους βοηθούσαν να πάρουν την καλύτερη απόφαση. Ακόμα και στον επαγγελματικό χώρο, ξεχώρισαν οι άνθρωποι που πρόσφεραν λίγα αλλά ουσιαστικά από αυτούς που έδιναν πολλά και κούφια. Οι άνθρωποι της εποχής αναγκάστηκαν να αγκαλιάσουν μια στάση ειλικρίνειας προς όλους και προς όλα.

Και είχαν ξεκινήσει όλα από έναν ιό που δυνάμωσε από την ασυνήθιστη ένταση του φαινομένου του θερμοκηπίου.

Το τέλος της ιστορίας δεν το ξέρουμε, συνεχίζουμε να το ζούμε. Ευγνωμονούμε όλοι τους μακρινούς προγόνους μας, που βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια άγνωστη ίωση και διάλεξαν να την αντιμετωπίσουν σαν αφορμή για να αλλάξει ο κόσμος. Αλλά τους καταλαβαίνουμε όλο και λιγότερο: γιατί χρειάστηκε να αρρωστήσουν για να αποφασίσουν τα προφανή; Δεν θα έχουμε ποτέ μια σίγουρη απάντηση. Θα έχουμε μόνο τον ανοιχτό δρόμο προς τα μπρος.

Μπαμπάκης

Ετικέτες


Permalink για το "Ανθεκτικές ιώσεις ..."

19 Comments:

Blogger Krotkaya said...

πόλύ αισιόδοξο σε βρίσκω. μα πάρα πολύ! ουπς, μια φούσκα ροζ βγήκε από το στόμα μου!!

24 Ιανουαρίου 2007 - 12:16 μ.μ.  
Blogger Idάκι said...

Καλά τι τέλεια που θα ήταν!! Ένας χρωματιστός κόσμος και ειλικρίνεια σε κάθε λέξη που αρθρώνουμε... Ας την πάθουμε μια τέτοια ίωση παρακαλώ!!

Φιλιά.

24 Ιανουαρίου 2007 - 1:04 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Άδικα το βάφαμε τόσες μέρες το "πεντάστερο". Ήρθατε και μας το κάνατε "γκράφιτι στάιλ". Άσε, εκείνη η Γαρουφαλιά πια. Έτοιμη να παραιτηθεί είναι.
Αλλά ... χαλάλι σας.
Σας ευχαριστούμε που περάσατε κι όποτε το σκεφτούμε για ανακαίνιση θα σας ξαναφωνάξουμε :-)

24 Ιανουαρίου 2007 - 1:11 μ.μ.  
Blogger Αλεπού said...

Εξαιρετικό φίλε μου. Σου στέλνω χρυσαφένια χρώματα και πεταλούδες!

24 Ιανουαρίου 2007 - 1:24 μ.μ.  
Anonymous mpampakis said...

@Κροτ:
Άμα καταστρέφω ολόκληρη την ανθωπότητα και ξαπαστρέβω έναν-έναν τους εξόριστους παραπονιέσαι. Άμα γίνομαι αισιόδοξος παραπονιέσαι. Μα τι θέλεις από μένα επιτέλους;;; ;^p

@idάκι:
Αμ αν τον είχα πουθενά εύκαιρο πιστεύεις θα τον κράταγα κλειδωμένο στο κάνιστρο;

@Οίστρος:
χαχαχαχα - θα το έχω υπόψη μου.
Ανοίγω καινούργιο blog: Mpaza-sovatia-ylika.wordpress.com και θα έχω μόνο ανακαινίσεις και γκρεμίσματα.

@Αλεπού:
Να είσαι καλά, ομόρφυνες τον τόπο! :^)

24 Ιανουαρίου 2007 - 1:35 μ.μ.  
Blogger philos said...

Αριστούργημα!
Τα σέβη μου για την μοναδική και ιδιοφυή ιδέα αλλά και την πολύ όμορφη εκτέλεσή της.

Ο μόνος φόβος μου είναι μήπως τελικά ο κόσμος μετά από κάποιο διάστημα συνήθισε να βλέπει μαϊμούδες και φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Γιατί και σήμερα δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο κόσμος είναι τόσο χαζός. Απλά αλλά ακούει (βλέπει) και άλλα φαντάζεται!

24 Ιανουαρίου 2007 - 2:52 μ.μ.  
Blogger Helix Nebulae said...

Γιατί; Τι κακό έχουν οι μαϊμούδες παρακαλώ; Το post πάντως μου θύμισε εκείνον τον τύπο στον Douglas Adams που από overdose ορού της αλήθειας άρχισε να λέει μόνο την αλήθεια κι αναγκαστήκανε να τον χτίσουνε μέσα στο δικαστήριο.

24 Ιανουαρίου 2007 - 3:55 μ.μ.  
Anonymous πάνος said...

Eξαιρετικό!

24 Ιανουαρίου 2007 - 4:50 μ.μ.  
Blogger dimitris-r said...

Καλά είσαι άπαικτος.
Το γράψιμό σου κάνει τον κόσμο μας καλύτερο.
Επί της ουσίας, την θυμάμαι εκείνη την εποχή. Ήταν που μες στο καταχείμενο πήραν να βράζουν αποξαρχής τα κρασιά μες στα βαρέλια και τρέχαμε όλοι να τα πιούμε μια ώρα αρχύτερα πριν πάρουν δρόμο.
Λίγοι σωθήκαμε τότε κι είπαν πως έφταιγε το κρασί που ήπιαμε. Τα χρώματα γύρω μας ήταν ένα είδος τεχνητού παράδεισου, τα παιδιά μας, οι γυναίκες μας, οι φίλοι, οι συνμπλόγκερς... γαϊτανάκι αποκριάτικο ένα πράμα.

Αλήθεια βρε Μπαμπάκη, το δικό σου μυστικό θα μας το πεις;
Τί πίνεις όταν γράφεις;

24 Ιανουαρίου 2007 - 7:06 μ.μ.  
Blogger Αθήναιος said...

Πάρα πολύ ωραίο κι έπαθα πλάκα, ξέρετε γιατί;

Αρχικά, είχα ετοιμάσει ένα κείμενο για εδώ που το τιτλοφορούσα " Το φαινόμενο του Θερμοκηπίου" μόνο που στη δική μου εκδοχή, είναι οι παγοι της μνήμης που έχουν λιώσει γιατί ο φετινός χειμώνας στην Αθήνα είναι... φτυστός με τους χειμώνες στην Ιερουσαλήμ.

24 Ιανουαρίου 2007 - 7:07 μ.μ.  
Blogger confused said...

Που είπαμε ότι την κολάμε αυτή την ίσωση?
(κλαπ κλαπ κλαπ)

24 Ιανουαρίου 2007 - 7:53 μ.μ.  
Blogger renata said...

Άλλη μια φορά μας άφησες μ' ανοιχτό το στόμα. Χ ρ ω μ ά τ ι σ ε ς πάλι ;)

24 Ιανουαρίου 2007 - 11:09 μ.μ.  
Blogger Rodia said...

Φοβερό Μπαμπάκη μας!:-)))
ΖΩΓΡΑΦΙΣΕΣ λέμε...

25 Ιανουαρίου 2007 - 12:00 μ.μ.  
Blogger asteroid said...

Κείμενο για φούσκες, που δεν είναι φούσκα!
Μόνο από τον Μπαμπάκη - κι ας μη πίνει μπύρα!!!
Υ.Γ. : Όχι μη μας δίνετε απ' αυτό (το κρασί), που πίνετε - όσα γράφετε αρκούν, για να μας φτιάξουν!!!

25 Ιανουαρίου 2007 - 12:30 μ.μ.  
Anonymous mpampakis said...

@Philos:
Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.
Λες "Γιατί και σήμερα δεν μπορώ να δεχθώ ότι ο κόσμος είναι τόσο χαζός. Απλά αλλά ακούει (βλέπει) και άλλα φαντάζεται!"
Αισιόδοξο σε βρίσκω! Έχεις δει τι νούμερα τηλεθέασης χτυπάει η Μαρία η άσχημη;
;^)

@Helix Nebulae:
Douglas Adams rulez λέμε! Το μόνο πρόβλημα είναι ότι πρόλαβε όλες τις καλές ιδέες!
(να ξεκαθαρίσω κάτι: με "κατηγορείς" για μαϊμουδοφοβικό;;; χαχαχα)

@Πάνος:
Μερσί!

@Δημήτρης-Ρ:
Γίνεσαι πολύ κολακευτικός - σε βαθμό που αναρωτιέμαι *εσύ* τι πίνεις όταν με διαβάζεις κι όχι εγώ τι πίνω όταν γράφω! ;^)

@Αθήναιος:
Έχει ενδιαφέρον ότι από το ίδιο αρχικό ερέθισμα μπορεί η φαντασία κάθε ανθρώπου να φτιάξει μια εντελώς διαφορετική ιστορία.
Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε. :^)

@confused:
(υπόκλιση)

@Ρενάτα:
"Χρωμάτισα", ε; Καλό! χεχε - ευχαριστώ.

@Ροδιά:
Από μια blogger που το προφίλ της ξεκινάει "μου αρέσουν τα χρώματα" το κοπλιμέντο είναι αιτία ενθουσιασμού! :^)

@Αστεροειδή:
Μπα, λέω σιγά - σιγά να σας πείσω να πιείτε κι εσείς από τα ίδια - να δεις τι απίστευτες συζητήσεις θα κάνουμε τότε!!! (λες και οι τωρινές διακρίνονται από το πιστευτό που της χαρακτηρίζει...τέλος πάντων)
Ευχαριστώ, την καλημέρα μου!

25 Ιανουαρίου 2007 - 2:18 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Τελευταίος και καταϊδρωμένος!

Μόνο ένας ιός μάς σώζει
ζωντανός κατακλυσμός
χρώματα να γίνουν όλα
να σωθεί ο πολιτισμός


Είναι τόσο υπέροχο που δεν πιστεύω ότι το έγραψες εσύ. Είμαι σίγουρος ότι το έκλεψες από το γιό σου!!!!!!

Σ;))))))

28 Ιανουαρίου 2007 - 3:34 μ.μ.  
Anonymous mpampakis said...

@Μαυρόγατο:
Ε ναι λοιπόν, το ομολογώ: είμαι ένας λογοκλέφτης και μάλιστα προτιμώ τις ασκήσεις φαντασίας μου να τις στηρίζω στην αυθεντική πηγή: στον τρόπο που βλέπουν τα τρίχρονα τον κόσμο μας. ;^)

29 Ιανουαρίου 2007 - 11:35 π.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Κάλλιο λογοκλέφτης παρά αλογοκλέφτης....

Σ;))))

ΥΓ κι εμένα η πνευματική μου ηλικία κάπου εκεί είναι Σ:DDDD

29 Ιανουαρίου 2007 - 2:44 μ.μ.  
Anonymous mpampakis said...

Μαύρος Γάτος said...
"κι εμένα η πνευματική μου ηλικία κάπου εκεί είναι Σ:DDDD"

Γιαυτό με βάζεις να σου διαβάζω τον Παπουτσωμένο Γάτο κάθε βράδυ; Κι αναρωτιόμουνα γιατί... ;^)

2 Φεβρουαρίου 2007 - 4:56 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home