Tabs: Blog | About Us |

16.3.07

το νυν μέσα στο αεί

το νυν μέσα στο αεί

Στην εποχή που όλα φαίνεται να έχουν ειπωθεί, αισθάνομαι την ανάγκη να πω τα πάντα. Ίσως αυτή να είναι και η ουσία της Ποίησης. Να θέλει, και τελικά να μπορεί, να ξαναπεί τον κόσμο απ’ την αρχή. Να δει τον ένδον κόσμο και τον έξω αντεστραμμένους, ή απλά να διαπιστώσει πως διαφορά μεταξύ τους δεν υπάρχει. Να αναδιατάξει τα υλικά τους. Κάπου εκεί ανάμεσα στο τι και στο πώς ξαναστήνεται το παιχνίδι.

Δεν τον είδα · τον οσφριζόμουν όμως στον αέρα,
τον γεύτηκα στο νερό.
Ήταν εκεί,
παντού,
μέσα τους,
εντός μου.
Με την ελάχιστη πνοή νεκρού περιπλανήθηκε
μέχρι το πλήρωμα της βέβαιης ενσάρκωσης.

Αυτό που αρχικά ανασαίνει κανείς, όταν εισέρχεται στην επικράτεια της Ποίησης, είναι η απόλυτη συμπαντική μοναξιά. Σαν για πρώτη φορά να χτίζεις το σύμπαν ή σαν το σύμπαν να χτίστηκε για να το ανακαλύψεις εσύ μόνο. Δεν έχει σημασία αν δίνεις ή αν λαβαίνεις · σημασία έχει να αγγίζεις με γυμνά χέρια τις πυρωμένες έννοιες, να χαϊδεύεις τις ιδέες, να δαγκώνεις σφιχτά τους φθόγγους.

Θα τον κοιτάξω
θα τον ξαναβρώ
και στ’ άχτιστά του μέλη
θα χτίσω ανάστημα.

Η δημιουργική δύναμη, ξαναγεννιέται και ξαναγίνεται. Από σένα ζητάει κάθε φορά μόνο την άγραφη συνείδηση των τριών σου χρόνων, την περιέργεια του άγουρου και τη γαλήνη της αγάπης. Η αγάπη για τα πράγματα γεννιέται και πεθαίνει μαζί μας και τα πράγματα τα ίδια την ακολουθούν. Όταν κολυμπάς μέσα στην Ποίηση, έχεις την αίσθηση πως όλα ακούγονται για πρώτη φορά, επειδή ο ίδιος τα ακούς καθαρά, έχεις την πεποίθηση ότι γίνεσαι ένας κρίκος στην αλυσίδα της διάρκειας, επειδή δωρεάν έλαβες και δωρεάν θα δώσεις. Ο χρόνος ακινητεί κι όλο το πριν και το μετά συμπυκνώνονται σ’ ένα ολόδικό σου τώρα.

Πέρασαν όλοι με την ορμή της αγάπης τους.
Λιγοστός αέρας και χώμα
και μια, πάντα, απορία.
Μοιράστηκαν τη γη, κληρονόμοι πεσμένου ουρανού.
Τους πήραν οι καιροί τους.
Κι η νίκη;
Άνθρωποι που μετρούν ακόμη κύματα.

Ύστερα έρχεται το σμίξιμο. Τα ίχνη των άλλων παίρνουν τα σημάδια απ’ τα δικά σου ίχνη, έτσι που βάζεις τα δάχτυλά σου πάνω στα δικά τους.

Πόσες δυνάμεις εκλύονται,
όταν το φως αναβλύζει
μπροστά μας
τόσο φυσικά ανεξήγητα.
Ο γενέθλιος τόπος της νόησης –
εκεί ο προορισμός.
Επανάληψη
και το λυτρωτικό σφάλμα
της δημιουργίας
σε ασύλληπτη καθαρότητα.
Αντλώ τα ύδατα
από την αχειροποίητη στέρνα,
παλίνδρομη κίνηση
που διδάχτηκα.
Τόσες φωνές δικαιωμένες εντός μου
γίνονται το αναπόδραστο σχέδιο.


Εκεί είναι που δεν ακούς παρά μονάχα ό,τι αφουγκράζεσαι. Δεν έγινε παρά μονάχα ό,τι κοιτάζεις. Κι άλλο τίποτα δεν είναι πέρα απ’ αυτό, γιατί το είναι και το υπάρχει το ορίζεις εσύ. Είναι ωραία τα πράγματα έτσι καθώς γεννιούνται και πεθαίνουν μαζί μας.
Λυτρωτική αλαζονεία.

Στο τέλος ο απόηχος του γέλιου της αρκεί πως κάποτε υπήρξες,
έξοχο τώρα λίπασμα της μνήμης.


Γιάννης Ευθυμιάδης

Ετικέτες


Permalink για το "το νυν μέσα στο αεί"

10 Comments:

Blogger just me said...

Δεν έχει σημασία αν δίνεις ή αν λαβαίνεις

Kαι όμως δεν είναι το ίδιο να δίνεις με το να παίρνεις. Τόσο στη ζωή όσο και στην τέχνη, η σχέση αυτή είναι ανισότιμη και είναι αυτονόητο ότι η ζυγαριά της αποτίμησης βαραίνει πάντα υπέρ αυτού που δίνει. Μόνο που, συνήθως, στη ζωή όσο περισσότερα παίρνεις σε σχέση με αυτά που δίνεις τόσο πιο πολύ βαθαίνει η ανισοτιμία, ενώ στην τέχνη αίρεται εν μέρει εάν, ως δέκτης, καταφέρεις να πάρεις όσα μπορείς (και αντέχεις) περισσότερα από τον δημιουργό.

Συγκινητικό κείμενο (και στίχοι). Και συν-κινητικό. Πιστεύω ότι έχει τη δύναμη να ξαναβάλει στο παιχνίδι κάποιους από αυτούς που πιστεύουν ότι όλα έχουν ειπωθεί και να τον κάνει να «ακούσει» αλλιώς. Ή –και– να μιλήσει αλλιώς…

ΥΓ 1. Και ζωγράφος;;;
YΓ 2. Θαυμάσια ιδέα το Φιλοξενείο. Η ζυγαριά του δούναι και του λαβείν της μπλογκόσφαιρας βαραίνει ως τα όρια της γενναιοδωρίας. Συγχαρητήρια!

16 Μαρτίου 2007 - 12:19 μ.μ.  
Blogger Θεοδόσης Βολκώφ said...

Γιάννη, Λεβέντη μου, σού βγάζω το καπέλο...


Βολκώφ

16 Μαρτίου 2007 - 4:36 μ.μ.  
Blogger Τάσος Ν. Καραμήτσος said...

Ποιητής, ο Γιάννης, όπως πάντα!

16 Μαρτίου 2007 - 11:32 μ.μ.  
Blogger ellinida said...

Εκλεκτές συγγένειες. Υποκλίνομαι. :)))

17 Μαρτίου 2007 - 8:51 π.μ.  
Blogger Serenity said...

"Να δει τον ένδον κόσμο και τον έξω αντεστραμμένους, ή απλά να διαπιστώσει πως διαφορά μεταξύ τους δεν υπάρχει".

Τα είπατε όλα.

17 Μαρτίου 2007 - 1:34 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Χαρά μας που περάσατε από δω :)

17 Μαρτίου 2007 - 2:35 μ.μ.  
Blogger o kairos said...

Το μαζυ ειναι η πιο δυνατη λεξη.

19 Μαρτίου 2007 - 2:35 μ.μ.  
Blogger chalex said...

Δεν σε προλαβαίνω, αγαπητέ μου. Τι να πρωτοπώ και τι να πρωτογράψω! Όλα όσα οι προλαλήσαντες με μια διαφοροποίηση:το "μαζί" είναι τόπος κενός, φίλε μου, ου-τοπία για την ποίηση. Η αποκλειστικά προσωπική βίωση μιας μοναξιάς, όχι οπωσδήποτε αρνητικής,μιας μοναξιάς ιδιότυπης γεννάει την ποίηση. Δεν γράφεις αν πολυεπικοινωνείς, κοινωνείς, συγκοινωνείς κ.τ.ό. Από το Φιλοξενείο πρέπει να περνάμε και...να φεύγουμε!

19 Μαρτίου 2007 - 10:41 μ.μ.  
Blogger MhXeirotera said...

Tis apopseis mu gi' auto to eksesio keimeno su tis gnorizeis... tha se parepempa ston fakello pu mu exeis apostilei.

Ax Giannh....

Kalhmera :)

20 Μαρτίου 2007 - 2:19 π.μ.  
Blogger ioeu said...

Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς για τα σχόλιά σας.

24 Μαρτίου 2007 - 1:44 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home