Tabs: Blog | About Us |

30.1.07

Έτσι απλά ...


Στην υγειά της.

Σήκωσε το κολονάτο ποτήρι με το κόκκινο κρασί προς τιμή μιας αόρατης παρουσίας.

Τρία χρόνια έχει να πάρει μήνυμά της.

Πώς να είναι; Πού να είναι; Γιατί χάθηκε έτσι ξαφνικά;


Ερωτήματα, που ξαναβγήκαν στην επιφάνεια όταν το πρωί, σκαλίζοντας παλιά γραπτά, βρήκε και τα δικά της.

Κείμενα, που είχαν ανταλλάξει και μέσα από τα οποία ήρθανε κοντά.

Μικρά μηνύματα καταγραφής της διάθεση της στιγμής και πιο μεγάλα με εικόνες που ζωγράφιζαν το πορτραίτο της κάθε μιας ημέρας.

Για όσο διήρκεσε η επικοινωνία τους.


Στην υγειά της.

Έφερε το ποτήρι σιγά προς τα χείλη του και πριν γευτεί την πρώτη γουλιά, απόλαυσε τη μυρωδιά του.

Το κόκκινο υγρό ήρθε απαλά σε επαφή με τη γλώσσα του και η γλυκιά γεύση έγινε αισθητή ακαριαία.

Έσπρωξε το κρασί να περάσει από τον ουρανίσκο, πριν καταλήξει να συνεχίσει το ταξίδι του προς τον οισοφάγο.

Αδιόρατο κάψιμο, με υποψία αίσθησης στυφού.

Της έμοιαζε.

Έτσι, γλυκιά, με το κάψιμο της γλώσσας της, χαρακτηριστικό της οξύνοιάς της.


Πώς ξεκίνησαν; Πώς προχώρησαν;

Σίγουρα έχει τη σημασία και την αξία του, το να θυμηθεί κάθε λεπτομέρεια.

Όμως όχι τώρα.


Τώρα του φτάνει να σηκώσει το ποτήρι και πιει στην υγειά της.

Όπου κι αν βρίσκεται ό,τι και να κάνει, Να Είναι Καλά.

Να γράφουμε τα καθημερινά μας, του είχε πει. Κι εκείνος συμφώνησε.

Να γράψουμε και τα της ζωής μας της είχε πει, με όσες αλήθειες μπορούμε να αντέξουμε, είχε συμπληρώσει. Κι εκείνη συμφώνησε.


Όταν το κρασί είναι καλό, όταν το ποτήρι είναι όμορφο, όταν τα χείλη που θα ακουμπήσουν ποτήρι και κρασί έχουν ανάγκη αυτή την επαφή, τότε η ένωση είναι απόλαυση.

Η καθημερινότητα, οι μικροχαρές και οι λύπες της ζωής, το παιχνίδι της σχέσης, δαντέλα που θα ζήλευαν τα δάχτυλα της πιο καλής κεντήστρας.

Σιγά σιγά τα ανοίγματα ανάμεσά τους, προσεκτικά, με τη λεπτότητα που αρμόζει σε εύθραυστες υπάρξεις.


Κάθε ημέρα όμως και πιο κοντά.

Πάντα με τον πληθυντικό στην επικοινωνία.

Παλιομοδίτικο αλλά εντέλει ερεθιστικό.



Και ξάφνου η σιωπή.

Απλά, χωρίς αιτία προφανή.

Όπως αρμόζει να έρχεται το Τέλος.

Τέλος γραμμένο με το Ταυ κεφαλαίο.



Σιωπή προτού να γίνει συνήθεια η επικοινωνία.

Σιωπή προτού η σχέση να χαθεί σε ατέρμονες αναλύσεις και επώδυνες τριβές.

Έτσι απλά.

Σιωπή.



Τελευταία γουλιά. Μια μικρή υποψία του στυφού παρούσα.

Όπως πάντοτε είναι το ανολοκλήρωτο.

Στην υγειά της.


Το ποτήρι άδειασε.

Έτσι απλά….




O ... "Τα λέω σε μένα εις επήκοον όλων" Μarkos

Ετικέτες


Permalink για το "Έτσι απλά ..."

22 Comments:

Blogger Citronella said...

Είναι πολύ σπουδαίο να μπορεί κανείς να πει και "Τέλος" αλλά και "Στην υγειά της".
Και στην υγεία κάθε νέας αρχής, συμπληρώνω!

30 Ιανουαρίου 2007 - 6:54 μ.μ.  
Anonymous Βασιλική said...

στην υγεια της...

30 Ιανουαρίου 2007 - 8:06 μ.μ.  
Blogger elpida said...

Στην υγειά της και στη υγειά σου Μάρκο!

30 Ιανουαρίου 2007 - 8:26 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Στην υγειά ΤΟΥΣ, Μάρκο Ευγενικέ...

30 Ιανουαρίου 2007 - 9:08 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Η Γαρουφαλιά μου είπε ότι είχατε αφήσει στο δωμάτιό σας δύο ποτήρια κρασιού. Το ένα ήταν γεμάτο. Και καθώς είναι παράξενη γυναίκα η Γαρουφαλιά το πήρε και το φύλαξε.
Όπως θα μάθετε τις επόμενες μέρες από "επίσημο ανακοινωθέν" το Φιλοξενείο διαθέτει πολλούς ... αθόρυβους επισκέπτες. Εύχομαι να περάσει από δω η κατάλληλη για να της το προσφέρουμε. Σας ευχαριστούμε που περάσατε απ' τα μέρη μας :)

30 Ιανουαρίου 2007 - 9:13 μ.μ.  
Blogger Rodia said...

«Μια μικρή υποψία του στυφού παρούσα.

Όπως πάντοτε είναι το ανολοκλήρωτο.»

Μου άρεσε αυτή η παρομοίωση του ανολοκλήρωτου με τη -συχνά- στυφή γεύση του κόκκινου κρασιού.

Ξέρεις, παίζω ένα παιχνίδι με τον εαυτό μου κάθε φορά που ανοίγω το ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΟ.. έχω τη σελίδα μισή στην οθόνη και διαβάζω λίγο λίγο, προσπαθώντας να μαντέψω τίνος είναι το κείμενο. Δεν βιάζομαι καθόλου να δω την υπογραφή κάτω κάτω. Το ίδιο έπραξα και σήμερα και ομολογώ ότι έφτασα ως την τελευταία γραμμή χωρίς να έχω μαντέψει.

Κι όμως! αυτή η επιμονή στη λεπτομέρεια, στις μικρές λεπτομέρειες, θά 'πρεπε να με προϊδεάσει...

Τελικά, έχεις διαμορφώσει το στυλ σου Μάρκο:-)

30 Ιανουαρίου 2007 - 9:20 μ.μ.  
Blogger Markos said...

@citronella νομίζω ότι είναι θέμα οπτικής με την οποία βλέπει κανείς τα πράγματα

@βασιλική και στη δική σου :)

@ελπίδα στην υγειά σου.

@μαυρε γάτε σε όλες τις όμορφες :)

@oistros χαρά και τιμή μου να με φιλοξενείς...
Και βέβαια έτοιμος να γεμίσω τα ποτήρια των αθορύβων επισκεπτών και να πιούμε όλοι στην Υγεία.

@ροδιά :))
Είναι λίγο παράξενο που φαίνεται να έχω φτιάξει στυλ. Προέκυψε.
:)

30 Ιανουαρίου 2007 - 10:32 μ.μ.  
Blogger Composition Doll said...

Λιτό. Μα πολύ ουσιαστικό. Όπως όλα σας.

:)

30 Ιανουαρίου 2007 - 11:23 μ.μ.  
Blogger με το φεγγαρι αγκαλια said...

..στην υγεια σου μαρκο..σ αγαπω πολυ..!!

31 Ιανουαρίου 2007 - 12:38 π.μ.  
Blogger So_Far said...

Έτσι απλά... έτσι λιτά ... έτσι αέρινα , τόσο απροσδιόριστα. Λες και το ξέρατε, μιλήσατε σήμερα στην ψυχή μου . Ελπίζω να περάσει και να πάρει το ποτήρι εκείνη που περιμένατε και περιμένετε. Εγώ δεν τόλμησα κάποτε να πάρω το ποτήρι που μου προσέφεραν...μάλλον έχασα

31 Ιανουαρίου 2007 - 6:21 π.μ.  
Blogger Markos said...

@composition doll Καλοσύνη σας.
Στην υγειά σας :)

@με το φεγγάρι αγκαλιά στην υγειά σου. Έεις και την δική μου την αγάπη, φίλη μου καλή..

@so_far μπορεί να ήταν και για καλό. Όπως και να έχει η ζωή συνεχίζεται και η κάθε ημέρα μας χαρίζει τις δικές της ομορφιές..

31 Ιανουαρίου 2007 - 8:43 π.μ.  
Blogger amo said...

Όμορφο και πολυ... αληθινό.
Καλή αρχή και καλή συνέχεια.

31 Ιανουαρίου 2007 - 12:09 μ.μ.  
Blogger aeipote said...

Δίχως κρασί μεν ομοιοπαθής δε. Δώσατε το κλίμα. Το προζύμι της πίκρας. Γιατί ένα τέτοιο τέλος να είναι προτιμότερο από ένα τέλος που σέρνεται και σου βγάζει τη γλώσσα;

31 Ιανουαρίου 2007 - 12:51 μ.μ.  
Blogger Αλεπού said...

Προσυπογράφω στο σχόλιο της Comp. doll
Ουκ εν τω πολλώ το ευ!

31 Ιανουαρίου 2007 - 4:03 μ.μ.  
Blogger Markos said...

@amo ευχαριστώ.

@aeipote νομίζω γιατί ένα τέτοιο τέλος, στην πραγματικότητα είναι συνέχεια ...

@αλεπού, αναντίρρητα.

31 Ιανουαρίου 2007 - 6:33 μ.μ.  
Blogger allmylife said...

όπως έπρεπε
όσο έπρεπε

31 Ιανουαρίου 2007 - 9:04 μ.μ.  
Blogger Markos said...

Allmylife ναι, κατά που είχαν χαράξει την πορεία της ζωής...

31 Ιανουαρίου 2007 - 9:39 μ.μ.  
Blogger Krotkaya said...

από τα πιο όμορφά σας, ω Αυτοκράτωρ!

31 Ιανουαρίου 2007 - 9:47 μ.μ.  
Anonymous Vermint said...

Γιατί χάθηκε έτσι ξαφνικά ?
Γιατί ανάθεμα, ξέρει πως έτσι θα τη θυμάσαι που και που και θα πίνεις, καλή ώρα, ένα ποτήρι στην υγειά της. Και το ‘ξερε απ’ την αρχή, φίλε μου… χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Γιατί είναι ένας θάνατος … δε μοιάζει με τον άλλο, αλλά είναι… ένας παράξενος θάνατος. Άλλα περιμέναμε κι άλλα περίμεναν κι ας έλεγαν άλλα … "Πολύ με στεναχώρεσες απόψε, κάνε τσιγάρο" που θα ‘λεγε κι ο Αυλωνήτης… έτσι μου έγραψε μετά τις εκμυστηρεύσεις που δεν μπορούσε να φανταστεί … κι ας μην κάπνιζε. Καθημερινότητα που συμφώνησαν να μοιράζονται … να υποθέσω πως πια δεν τη βιώνουν ? … μάλλον δε θέλουν να την μοιράζονται … έτσι απλά… ας είναι. Μ’ ένα "Τα λέμε" έκλεισε το τελευταίο του ηλεκτρονικό μήνυμα … δεν μου ξαναέγραψε. Τα είπαμε και τα λέμε από κοντά ενίοτε… δεν είναι το ίδιο όμως. Η γραπτή επικοινωνία έχει κάτι το μαγικό. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα γράμματά του… μου λείπει. Όχι εκείνος … αυτό που είχαμε αρχίσει να φτιάχνουμε … τη δαντέλα που έμεινε στη μέση και δεν θα στολίσει καμία μέση… έτσι πιάσαμε τις άκρες μας… ο καθένας για τον εαυτό του. Στην υγειά τους, λοιπόν … το επόμενο ποτήρι, στην αρρώστια μας …

Ήθελα να παραμείνω σιωπηλή επισκέπτρια και αναγνώστρια του "Φιλοξενείου", που μόλις πριν δυο μέρες ανακάλυψα, μετά την επάνοδό μου στον ιντερνετόκοσμο και πολύ το χάρηκα. Δεν κρατήθηκα … συγνώμη για την παρέμβαση και καλή συνέχεια… και καλή δύναμη Οίστρε. Συγχαρητήρια και πάντα τέτοια !

1 Φεβρουαρίου 2007 - 1:17 π.μ.  
Blogger ellinida said...

Ετσι απλά τελειώνουν οι στιγμές των ανθρώπων . Γιατί τι άλλο είναι εκτός από στιγμές όλα .
Στην υγειά σου , στην υγειά της κι'αρκεί να βγαίνει ένα γλυκό νοσταλγικό χαμόγελο κάθε φορά που θα την σκέφτεσαι Μάρκο μου .

2 Φεβρουαρίου 2007 - 9:01 π.μ.  
Anonymous mpampakis said...

Ωραίο ρυθμό είχε το κείμενο, καθαρά μουσικό.

Mια ολόκληρη ζωή γύρω από κρασί και μια γυναίκα τυλιγμένη. Σωστά;

2 Φεβρουαρίου 2007 - 4:49 μ.μ.  
Blogger Markos said...

@vermint ελεύθερα κατάθεσε ό,τι θέλεις. Στο Φιλοξενείο είμαστε άλλωστε

@ellinida στιγμές είναι, στιγμές που δένουν σε μια ολότητα. Αν τις απομονώσεις αποκτούν αυτοδυναμία, αλλά και μέσα στην ολότητα, δίνουν τη δική τους λάμψη ...

@mpampakis ή απλώς μια ζωή και το όνειρό της...

3 Φεβρουαρίου 2007 - 12:50 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home