Tabs: Blog | About Us |

1.2.07

ΟΙ ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΗΝΕΣ


...σαν παραμύθι, με λυπημένο τέλος...

Αλκυόνη (Kingfisher)


Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό γαλάζιο πουλί. Mια χαϊδεμένη κόρη του Ανέμου, που τη λέγανε Αλκυόνη.

Η Αλκυόνη ζούσε στο Καλοχώρι, σε μια γκρίζα βιομηχανική ζώνη. Ζούσε ολομόναχη, εκεί που κάποτε υπήρχε ένας υδροβιότοπος με μυριάδεςπουλιά. Πλάι της είχε μιά δολοφονημένη θάλασσα, όπου κάποτε κολυμπούσαν αμέτρητα ψάρια και χαρούμενα παιδιά, αλλά τώρα κείτονταν εκεί νεκρή και παντέρημη. Παραδίπλα βρίσκονταν τ’ απομεινάρια του Δενδροπόταμου, ενός πεθαμένου ποταμού, χωρίς νερά στην κοίτη του, χωρίς δέντρα στις όχθες του. Χωρίς πουλιά.







Εκεί μεγάλωνε η Αλκυόνη τα παιδιά της, ανάμεσα στις λάσπες και στα βιομηχανικά απόβλητα .

Σάς είπα στην αρχή ότι η Αλκυόνη ήταν πουλί. Η αλήθεια όμως είναι πως η Αλκυόνη ήταν βέβαια πουλί, αλλά τον καιρό εκείνο δεν έμοιαζε και πολύ με πουλί, όχι πιά: είχε ξεχάσει να πετά, είχε μεταλλαχτεί εντυπωσιακά, χάνοντας τα φτερά της, το ράμφος της και τα πούπουλά της, και είχε γιγαντωθεί αφύσικα, έτσι που τελικά να μοιάζει πολύ με μιά τεράστια γκριζογάλανη κυλινδρική δεξαμενή. Μια ζωντανή δεξαμενή όμως, που τρέφονταν με απόβλητα, που ρουφούσε αχόρταγα διάφορα δηλητήρια, και που φούσκωνε, κι όλο φούσκωνε, κι όλο ρουφούσε, κι όσο πιο πολύ ρουφούσε, τόσο πιο πολύ φούσκωνε. Με τον καιρό, είχε πιά φτάσει στο μέγεθος ενός μεγάλου κτιρίου: δεν ξεχώριζε από τις μεγάλες δεξαμενές πετρελαίου των γύρω διυλιστηρίων.



Γύρω της ζούσαν και μεγάλωναν τα παιδιά της, μεταλλαγμένα κι αυτά. Όλη μαζί η Οικογένεια Αλκυόνης έμοιαζε λοιπόν τόσο πολύ με διυλιστήριο, που οι άνθρωποι την άφηναν στην ησυχία της, γιατί την μπέρδευαν με τα γύρω διυλιστήρια, αυτά που είχαν σκοτώσει τον ποταμό και τη θάλασσα, αυτά που με τα δηλητήριά τους είχαν προκαλέσει τη μετάλλαξη και τον γιγαντισμό της Αλκυόνης, αυτά που την έτρεφαν με τα απόβλητα και με τις αναθυμιάσεις τους κι αυτήν και τα παιδιά της.

Τον καιρό εκείνο οι ομίχλες όλο και πύκνωναν στην περιοχή. Οι μετεωρολόγοι έλεγαν ότι οι ομίχλες ήταν φυσικό φαινόμενο, που προέρχονταν από το ποτάμι. Κανείς βέβαια από τους μετεωρολόγους που το έλεγαν αυτό δεν ήξερε ότι ποτάμι πιά δεν υπήρχε - δεν μπορούσαν να το ξέρουν, γιατί άνθρωποι δεν κυκλοφορούσαν πιά στο Καλοχώρι εκείνες τις μέρες, παρά μόνο όσοι δούλευαν εκεί, κι αυτοί μετακινούνταν όσο γινόταν λιγότερο, κλεισμένοι μέσα σε κάτι τσίγκινα κονσερβοκούτια που έπιναν πετρέλαιο και έφτυναν μαύρους καπνούς. Μόνο κάτι κυνηγούς έβλεπες πού και πού να τριγυρίζουν, με το μάτι τους να γυαλίζει για φόνο, παραφυλώντας τα περαστικά πουλιά, που ήταν σπάνια πιά .

Κι έτσι, μ' αυτά και με αυτά, κανείς δεν ήξερε ότι αληθινή αιτία της βρωμερής ομίχλης ήταν η Αλκυόνη και τα παιδιά της. Η Αλκυόνη, που τρέφονταν με αναθυμιάσεις, με σκουπίδια, με μπάζα, με σάπια λάστιχα αυτοκινήτων, με απόβλητα εργοστασίων, κι όλο πάχαινε και θέριευε και φούσκωνε, κι όσο πιό πολύ φούσκωνε, τόσο πιο πολύ, πώς να σάς το πω... "αερίζονταν". Δηλαδή τί αερίζονταν και σαχλαμάρες, έκλανε, κανονικότατα και μεγαλοπρεπέστατα, σε επίπεδο μνημειώδες. Το ίδιο και τα παιδιά της.

Όταν έκλανε η Αλκυόνη και τα παιδιά της, παράγονταν τόσες αναθυμιάσεις που θάμπωνε η ατμόσφαιρα: αυτή ήταν η αληθινή αιτία της ομίχλης. Η μπόχα ήταν φυσικά ανυπόφορη, πολλά χιλιόμετρα μακριά από το Καλοχώρι, αλλά κανείς από τους περαστικούς δεν νοιάζονταν, γιατί την εποχή εκείνη όλοι το θεωρούσαν τελείως φυσικό να βρωμάνε οι Δενδροπόταμοι και τα Καλοχώρια. Κι έτσι οι περαστικοί έτρεχαν να φύγουν όσο γίνονταν πιο γρήγορα από το Καλοχώρι, χωρίς να σκοτίζονται για την αιτία της μπόχας και της ομίχλης.

Κι έτσι η Αλκυόνη γλύτωνε από τους ανθρώπους, ακόμα και από τους κυνηγούς, που μέσα στην θαμπή ατμόσφαιρα, την περνούσαν όπως είπαμε για δεξαμενή πετρελαίου.

Μια μέρα όμως που είχε φυσήξει Βαρδάρης, και το Καλοχώρι είχε κάπως καθαρίσει από την ομίχλη, μια παρέα από ροζ φλαμίγκο, που πήγαιναν για την Αφρική, λοξοδρόμησε κυνηγημένη από τους κυνηγούς, και πέρασε ακριβώς επάνω από την Αλκυόνη, που εκείνη την ώρα ρουφούσε αμέριμνη ολόφρεσκο διοξείδιο του θείου.

Βλέποντας τα φλαμίγκο η Αλκυόνη, θυμήθηκε που κάποτε ήταν κι αυτή πουλί, κόρη του Ανέμου, και πετούσε ελεύθερη στον ουρανό.

Την πήρε το παράπονο, κι άρχισε να κλαίει, και να κλαίει, όλο και πιό σπαρακτικά, όλο και πιο δυνατά. Ξαφνικά όλος ο κόσμος γέμισε από το βαθύ και σπαρακτικό κλάμα της Αλκυόνης.

Ξέχασα να σάς πω ότι τον καιρό εκείνο οι άνθρωποι νόμιζαν πως είχαν γίνει Θεοί, και νόμιζαν πως εξουσίαζαν κάθε τί στον κόσμο, ζωντανό ή άψυχο. Αλλά τώρα δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι ήταν αυτό το ανατριχιαστικό μουγκρητό που άκουγαν, κι έτσι αναστατώθηκαν πάρα πολύ, πολλές χιλιάδες άνθρωποι, πολλά χιλιόμετρα μακριά. Γιατί κανένας Άνθρωπος-Θεός δεν μπορούσε να εξηγήσει τί συνέβαινε, κι αυτό είναι πολύ ενοχλητικό για έναν Θεό, να μην ξέρει τί τού συμβαίνει.

Όταν όμως τελικά οι Άνθρωποι-Θεοί εντόπισαν την Αλκυόνη και κατάλαβαν επιτέλους, συμμερίστηκαν τον πόνο της, και την λυπήθηκαν. Ίσως γιατί πολλοί από αυτούς θυμόταν ακόμα τον καιρό, τον πολύ παλιό εκείνο καιρό, που δεν είχαν γίνει ακόμα Θεοί, τότε που ούτε καν ήθελαν να γίνουν Θεοί, τον καιρό που οι άνθρωποι ήθελαν απλά να γίνουν κι αυτοί πουλιά, και να πετούν ελεύθερα, όπως πετούν τα φλαμίγκο, όπως πετούσε κάποτε κι η κακομοίρα η Αλκυόνη...

Κάθησαν λοιπόν οι πιό Σοφοί Άνθρωποι-Θεοί και σκέφτηκαν, κι όλο έψαχναν να βρουν κάποιον τρόπο να βοηθήσουν την Αλκυόνη, να δώσουν ένα τέλος στα βάσανα της. Μετά από πάρα πολλές συζητήσεις, βρήκαν επιτέλους τη λύση: Ένας από αυτούς, ο πιο θαρραλέος, θα την πλησίαζε όσο ήταν δυνατόν, και θα της πετούσε ευσπλαχνικά ένα αναμμένο τσιγάρο.

Έτσι κι έγινε.

Αμέσως οι αναθυμιάσεις από τις κλανιές της Αλκυόνης και της φαμίλιας της πήραν φωτιά. Η Αλκυόνη λαμπάδιασε ολόκληρη μέσα σ'αυτήν την εξαγνιστική Πυρά, μαζί με όλα τα παιδιά της.

Ο πατέρας της ο Άνεμος, βλέποντας τη μοίρα της Αλκυόνης, πρόσταξε τα Σύννεφα να μην ξαναβρέξουν ποτέ πιά στο Καλοχώρι, για να μη σβήσει ποτέ η φωτιά της. Κι έτσι, η φλόγα καίει ακόμα, εκεί στο Καλοχώρι, και φαίνεται από πάρα πολύ μακριά.

Το παρανάλωμα της Αλκυόνης παράγει τόση θερμότητα, που από κείνη την χρονιά ο Χειμώνας δεν ξαναγύρισε πιά στο Καλοχώρι. Μάταια τον περιμένουν τα ξερά δηλητηριώδη χωράφια, μάταια τον περιμένουν οι όλο και πιο ανήσυχοι κι όλο και πιό δηλητηριώδεις άνθρωποι-Θεοί. Ο Χειμώνας δεν ξανάρχεται, ούτε στο Καλοχώρι, ούτε πουθενά. Και δεν βρέχει πιά. Και τα Καλοκαίρια, είναι πολύ πιο ζεστά από πριν.

Οι ζεστοί και στεγνοί μήνες που πήραν την θέση του Χειμώνα ονομάστηκαν Αλκυονίδες Μήνες, σε ανάμνηση της Αλκυόνης και των παιδιών της. Όμως την θλιβερή της ιστορία πολύ λίγοι την θυμούνται πιά. Οι περισσότεροι άνθρωποι-Θεοί την έχουν ξεχάσει, κι όλο περνάνε τους καπνούς από την φωτιά της για ομίχλες, κι όλο γκρινιάζουν για την θαμπή ατμόσφαιρα και για τη μόλυνση του αέρα, και για τις αλλαγές στο κλίμα, μα δεν θυμούνται ότι τις προκάλεσαν αυτοί, τρέφοντας την Αλκυόνη με τα εργοστάσιά τους, κι ανάβοντας την φωτιά της, τη νεκρική της Πυρά, της ίδιας και των παιδιών της.

Κι οι άνθρωποι, αν και Θεοί, είναι όλο και πιο δυστυχισμένοι, κι ούτε που ξέρουν τί τους φταίει. Και ζούνε αυτοί φρικτά, κι εμείς χειρότερα…







Flamigos στο Καλοχώρι, στο βάθος ο Χορτιάτης
φωτό: Mαύρος Γάτος (c)
(κλικ στις δύο τελευταίες φωτό για μεγάλη μεγέθυνση )

.

Ετικέτες


Permalink για το "ΟΙ ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΗΝΕΣ"

19 Comments:

Blogger Πάνος said...

H αδερφή της Αλκυόνης είναι εγκατεστημένη από την άλλη μεριά του Θερμαϊκού, σ' ένα χωριό που ονομάζεται Ταγαράδες. Οι δικές της κλανιές γεμίζουν την ατμόσφαιρα με μια γλοιώδη, αποπνικτική μυρωδιά σκουπιδιών, που σκεπάζει το Νέο Ρύσιο, την Αγία Παρασκευή - ως και τα Βασιλικά. Πέρυσι το καλοκαίρι μάλιστα, με τη μεγάλη φωτιά που ξέσπασε, ξέφυγαν από την αδερφή της Αλκυόνης τόσα πολλά δηλητηριώδη υγρά, που φαρμάκωσαν ολόκληρη την περιοχή - τα εδάφη, τα φυτά και τα ζώα. Και τους ανθρώπους, βέβαια.

Οι άνθρωποι όμως βρήκαν την καλύτερη λύση, όπως πάντα: κουκούλωσαν το πρόβλημα, δεν ασχολούνται μαζί του και συμβιώνουν ατάραχοι με τη χωματερή της αδερφής της Αλκυόνης του Καλοχωρίου. Δεν ονομάστηκε τυχαία το είδος τους homo sapiens!

1 Φεβρουαρίου 2007 - 8:38 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Καλησπέρα Πάνο. Δυστυχώς απ' ό,τι φαίνεται ο κυρ Άνεμος ήταν πολύτεκνος.... γεμάτη η Ελλάδα (και όχι μόνο) από Αλκυόνες...

Αλλα΄αυτό που μού κάνει εντύπωση, μεγάλη, είναι πως υπερ-ανεπτυγμένες, υπέρ-βιομηχανικές χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, ή Βρεττανία, έχουν καταφέρει να βρουν κάποιες περιβαλλοντικές ισορροπίες, κι εμείς όχι, βρε παιδί μου. Τί να φταίει άραγε; Ρητορική η ερώτηση, πονεμένη η απάντηση...

Καλό βράδυ

1 Φεβρουαρίου 2007 - 9:22 μ.μ.  
Blogger Rodia said...

Τι σού'φταιξε Γατούλη μου το πτηνό..? ε..?
..και μετά λες εμένα παραμυθού..

Θυμάσαι τις φωτο από το Μπαγκλαντές; Ούτε που φανταζόμουν πως υπάρχουν τέτοιοι τόποι στη χώρα μας.. Ποια χώρα μας; θα ρωτήσεις, και με το δίκιο σου...

Πέρα απο πλάκα, καμιά φορά οι μύθοι και οι μυθοπλασίες είναι πιο παραστατικοί από τη στεγνή έκφραση της δημοσιογραφικής "πένας".

:-))

1 Φεβρουαρίου 2007 - 11:09 μ.μ.  
Blogger Rodia said...

Α! οι φωτο απλώς... Υ-ΠΕ-ΡΟ-ΧΕΣ..!!!

1 Φεβρουαρίου 2007 - 11:11 μ.μ.  
Blogger zouri1 said...

ωραιος.

1 Φεβρουαρίου 2007 - 11:48 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Ευτυχής συγκυρία να συζητάμε για θέματα ουσίας και όχι για το πως κλείνει η γειτόνισσά μου τον διακόπτη απόψε για να το παίξει οικολόγα και ευαίσθητη ενώ .. πετάει τη σακούλα με τα σκουπίδια από τον δεύτερο γιατί βαριέται να τα κουβαλήσει στη σκάλα.
Στην Κρήτη αυτές τις μέρες έχει ξεκινήσει ένας προβληματισμός για το ζήτημα της θερμικής καύσης των απορριμμάτων. Το οικολογικό δίκτυο ετοιμάζει ημερίδα και αναζητά τους κατάλληλους ομιλητές. Η προσπάθεια ξεκίνησε μετά από δύο άρθρα που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην Καθημερινή. Παραπομπές εδώ και εδώ. Πληροφορίες περί ανακύκλωσης εδώ. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί έχουν μία .. διαστροφή να νοιάζονται πραγματικά για το περιβάλλον στην Κρήτη αναζητούν εναγωνίως τους κατάλληλους εισηγητές. Εχουν έρθει ήδη σε επαφή με τον καθηγητή Ραψομανίκη από το Δημοκρίτειο και τον Χρυσόγελο της Οικολογικής Εταιρίας Ανακύκλωσης. Αν κάποιοι ξέρετε άλλους που επιστημονικά να έχουν ασχοληθεί με εναλλακτικές και φιλικές προς το περιβάλλον μεθόδους ειδοποιήστε με να τους ενημερώσω.

Μαύρε Γάτε, ευχαριστώ που πέρασες από δω :)

2 Φεβρουαρίου 2007 - 12:20 π.μ.  
Blogger Composition Doll said...

Πολύ καλό, γατί μου!

2 Φεβρουαρίου 2007 - 5:09 π.μ.  
Blogger ellinida said...

Πόσο ανόητοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι . Πολύ όμορφο γατί μου .

2 Φεβρουαρίου 2007 - 8:47 π.μ.  
Blogger maro_k said...

Καλημέρα.
Εξαιρετικό παραμύθι-πραγματικότητα.
Ισως τελικά η μόνη λύση στο περιβαλλοντικό πρόβλημα είναι να σταματήσει να αναπαράγεται το ανθρώπινο είδος (βλ. ταινία "Τα παιδιά των ανθρώπων"). Ετσι ίσως γλιτώσει η ταλαίπωρη η φύση.

2 Φεβρουαρίου 2007 - 10:18 π.μ.  
Blogger Helix Nebulae said...

Προτείνω ν' αρχίσουμε να φτιάχνουμε πόλεις σε θόλους με μικροκλίμα. Ακριβό, αλλά θα χεστούμε στο τάληρο από τους χορηγούς και τους τουρίστες
:))

2 Φεβρουαρίου 2007 - 10:49 π.μ.  
Blogger Αλεπού said...

Γάτε,
είσαι γάτος ;)

2 Φεβρουαρίου 2007 - 10:53 π.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Καλημέρα στην όμορφη παρέα!

Μαρίνα Ροδιά, από το Μπαγκλαντές είναι οι τελευταίες δύο φωτογραφίες! Κι εγώ χάρη στον Πάνο το ανακάλυψα, και πήγα με το ποδήλατο (!)

Οίστρε, σ αυτόν τον πλάο που μέρος του είμαστε θ αργήσει ακόμα πολύ να εμπεδωθεί κάποιου είδους οικολογική συνείδηδση. Γιατί πριν από αυτό πρέπει να εμπεδωθεί η κουλτούρα του ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟΥ, που τόσο μάς λείπει.

Μάρω, νομίζω ότι το θέμα δεν είναι τόσο "άνθρωπος ενάντια στη φύση", αλλά "άνθρωπος ενάντια στο μέλλον του'. Η Φύση είναι ικανή να επουλώσει τις πληγές της καινα αναγεννηθεί σε ελαχιστότατο χρόνο, σε κλίμακα χρόνου Γαίας, αν εμείς αυτοκαταστραφούμε.

Helix, όντως, επαναστατική ιδέα Σ:))))

Κύριε Πρόεδρε Ζούρι, Σίτυ Κούκλα, Ελληνίδα μου, Αλεπουδίτσα, ευχαριστώ Σ;))))))))

2 Φεβρουαρίου 2007 - 11:39 π.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Για όποιον δεν το έχει κάνει ήδη, πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να ανοίξετε την τελευταία φωτογραφία. Οπωσδήποτε! Σ:)))))))))))))

2 Φεβρουαρίου 2007 - 11:40 π.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Κυρία Ξενοδόχα, πρόσεξα ότι με βάλατε στο ίδιο δωμάτιο ("ένσταση") μαζί με την Σίντι Κούκλα Μικαέλα... Δεν ευθύνομαι για τις προφανείς συνέπειες αυτής της επιλογής σας!!!!!

PLEASE DO NOT DISTURB Σ;))))))))))))

2 Φεβρουαρίου 2007 - 12:12 μ.μ.  
Blogger oistros said...

Να είστε πειθαρχημένος.
Άλλωστε, η Γαρουφαλιά εποπτεύει τα πάντα και τους .. πάντες :)

2 Φεβρουαρίου 2007 - 1:52 μ.μ.  
Anonymous mpampakis said...

Ότι θα έβγαζες ποίηση από τις κλανιές μιας πετρελαιο-δεξαμενής ομολογώ ότι δεν το περίμενα!

Εύγε γάτε!

(και μακάρι να μπορούσαμε να γράφουμε παραμύθια με καλός τέλος...)

2 Φεβρουαρίου 2007 - 4:54 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Μόνο με παραμύθια (μπορεί και να) τη βγάλουμε καθαρή, Μπαμπάκη μου....

Σ:)))))

2 Φεβρουαρίου 2007 - 8:09 μ.μ.  
Anonymous Ροΐδης said...

πικρό.
πικρή υπερεαλιστική πραγματικότητα.

Τα σέβη μου, μας αποζημειώσατε.

6 Φεβρουαρίου 2007 - 9:37 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Με τιμούν πολύ τα σχόλια από τέτοιες πηγές..

8 Φεβρουαρίου 2007 - 3:15 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home