"ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΟ"

Άλλος για ... Κιριμπάτι

2007-07-08T12:21:00.000+03:00

Μαγικό έτος 1999.
Τον περίμενα στο αεροδρόμιο. Ήξερα μόνο ότι φοράει καφέ δερμάτινο μπουφάν και κρατάει ένα μεγάλο πράσινο ντοσιέ. Έτσι μου είπε στο τηλέφωνο πριν ξεκινήσει από την Αθήνα. Στεκόμουν στην είσοδο του αεροδρομίου αβέβαιη για το αν θα καταφέρω να τον εντοπίσω. Με όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση.
Το σκηνικό ήταν εντελώς παράξενο: είχα βαλθεί ως καλή Σαμαρείτισσα να εξυπηρετήσω μία φίλη που κρεβατώθηκε ξαφνικά με ίωση. Έπρεπε λοιπόν, να παραλάβω από το αεροδρόμιο τον μυστηριώδη κύριο για λογαριασμό της και να τον μεταφέρω σε μία Δημόσια Υπηρεσία στο Ρέθυμνο. Δέχτηκα πρόθυμα όταν άκουσα τον πανικό της στο τηλέφωνο και την φωνή της που έκδηλα μαρτυρούσε πόσο την είχε ταλαιπωρήσει η ίωση. Στημένη όμως πλέον στο πρωινό βοριαδάκι του αερολιμένα αναθεμάτιζα τις καλοσύνες μου. Και η ιδέα να τον βάλω στο πρώτο λεωφορείο του ΚΤΕΛ για Ρέθυμνο μου φαινόταν πολύ προτιμότερη.

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν όταν με πλησίασε. Μία συμπαθητική χαμογελαστή φατσούλα που δεν σε προδιέθεται με τίποτα για τον "τρομερό μεγαλόσχημο προϊστάμενο" του οποίου η άφιξη είχε πανικοβάλλει την φίλη μου. Ευγενικός σε .. βαθμό κακουργήματος. Τόσο που ξέχασα κάθε σκέψη για ΚΤΕΛ και πήραμε το δρόμο για το Ρέθυμνο together.
Κάπου στη διαδρομή το κινητό μου άρχισε να χτυπάει με την συνήθη του συχνότητα: δηλαδή, συνέχεια. Ζητούσα διαρκώς συγνώμη και στη λήξη κάθε τηλεφωνήματος έβγαινα όλο και πιο αγχωμένη για όσα .. έτρεχαν στην καθημερινότητα, ενώ εγώ τους ξέφευγα -υποτίθεται- κατά Ρέθυμνο μεριά.
Κάποια στιγμή χαμογέλασε συγκαταβατικά και μου είπε:
- Ζούσα για χρόνια έτσι. Αγχωμένος με την δουλειά, αγχωμένος με τη ζωή, αγχωμένος με όλα. Μέχρι που πήγα στο ... Κιριμπάτι.
Σαν κάτι να μου θύμιζε το όνομα αλλά ζήτησα .. διευκρινήσεις.

Και τότε οι αφηγήσεις του ξεχύθηκαν σαν ποταμός. Η Υπηρεσία την οποία επόπτευε είχε αναλάβει ένα έργο εκεί, για λογαριασμό του ελληνικού κράτους. Το Κιριμπάτι είναι ένα σύμπλεγμα νησιών κοραλλιογενούς προέλευσης στην καρδιά του Ειρηνικού, παρακαταθήκη των εξερευνήσεων του Κάπταιν Κουκ.
"Ζω τρία χρόνια στο Κιριμπάτι κι εκεί ο χρόνος μετράει αλλιώς, μου είπε. Το μόνο ρούχο που χρειάζεται κανείς είναι το μαγιώ του. Οι ντόπιοι ψαρεύουν νωρίς και τις υπόλοιπες ώρες τις περνούν στη θάλασσα. Οι γιορτές και τα τραγούδια είναι καθημερινό χάπενινγκ. Ζωή παραδεισένια".
Άρχισε να μου περιγράφει πανέμορφες ακρογιαλιές, φιλικούς ανθρώπους, εξωτικά φρούτα, παράξενα ψάρια, καλύβες ιθαγενών και μία καθημερινότητα που απαιτούσε μόλις τα απαραίτητα. Δηλαδή, αυτά που εμείς λέμε πια "ποιοτικό χρόνο". Καλό φαγητό, καλή παρέα, χαλάρωση, διάβασμα, βόλτες στην παραλία και διασκέδαση.
"Όλες οι αποσκευές μου θα είναι πάλι βιβλία" μονολογούσε. "Στο Κιριμπάτι διαβάζω πολύ, καθώς δεν έχουμε τηλεόραση και το νυχτερινό μπάνιο δεν το πολυθέλω. Άλλωστε, και ρούχα δεν έχει νόημα να κουβαλάω. Με ένα μαγιώ περιφερόμαστε όλοι εκεί".

Σιγά σιγά με συνεπήρε με τις αφηγήσεις του. Καταβρόχθιζα τα χιλιόμετρα της εθνικής και με σκεφτόμουν με φούστα χούλα χουπ στο Κιριμπάτι και γαρύφαλλο στ' αυτί (κιριμπατογαρύφαλλο, για να εξηγούμαι) να χορεύω ξυπόλητη στην παραλία, με άγριες τελετουργικές κινήσεις στο σημείο που μόλις θα 'χα θάψει το κινητό μου.
Όταν φτάσαμε στο Ρέθυμνο και πήγαμε στην υπηρεσία του, έβγαλε ένα άλμπουμ με φωτογραφίες κι άρχισε να με ξεναγεί στον .. παράδεισό. Μαγεύτηκα. Καταγάλανα νερά και χαμογελαστές ηλιοκαμμένες φάτσες. Επιστρέψαμε στο Ηράκλειο και σε όλη την διαδρομή τον έβαλα μαζωχιστικά να συνεχίσει τις Κιριμπάτιες ιστορίες του.
Πήγαμε για φαγητό στου φίλου μου του Μηνά (μέγας χαβαλετζής και θυμόσοφος). Γρήγορα ήρθε να καθίσει μαζί μας και ... κόλλησε κι αυτός με όσα άκουσε. Κάτι το κρασάκι, κάτι που η μέρα τέλειωνε, βρεθήκαμε γρήγορα να ενώνουμε τραπέζια και να μαζεύονται φίλοι και γνωστοί τριγύρω. Και στη μέση της συζήτησης μόνιμα πλέον θρονιασμένο το ... Κιριμπάτι.
Άλλος να ρωτάει πληθυσμό, άλλος γεωγραφική θέση, άλλος ιστορία. Κι ο νεόφερτος συνδαιτημόνας μας να 'χει απαντήσεις για όλα. Είχαμε αρχίσει πια να τον κοιτάζουμε με ζήλια. Με την καλή έννοια, που λέει κι ο Θέμος.

Ώσπου, ξαφνικά τον πήρε το παράπονο.
"Δεν θέλω να ξαναγυρίσω, ρε παιδιά στο Κιριμπάτι" είπε κάποια στιγμή απροσδόκητα.
Κόκκαλο η ομύγυρη!! "Γιατί, καλέ μου άνθρωπε? αρχίσαμε να ρωτάμε παραξενεμένοι. Το δικό μας όνειρο είχε πάρει σάρκα και οστά κείνη την ώρα μέσα από τις αφηγήσεις του. Ένας τόπος χωρίς άγχη, υπέρμετρους καταναλωτισμούς και πλουτισμούς, χωρίς τηλεόραση, χωρίς κινητά, χωρίς ... όσα μας τρέχουν και μας κατατρέχουν. Κι αυτός ο Χριστιανός δεν ήθελε να γυρίσει?
- Έχει λάκκο η φάβα? τον ρωτούσαμε.
- Τι δεν πάει καλά με το Κιριμπάτι?
- Τι μας έκρυψες?
- Μήπως τα παραφούσκωσες?
- Όχι, βρε παιδιά. Όπως σας τα λέω είναι. Αλλά ζω ολομόναχος σε ένα σπίτι με 22 δωμάτια. Νοσταλγώ να μιλήσω ελληνικά. Θέλω φίλους .. έλληνες, να πω αστεία κι ανέκδοτα στη γλώσσα μου. Να πιω κρασί και να χορέψω ζεϊμπεκιές κι ανάθεμά το για Κιριμπάτι, όλα τα καλά του κόσμου έχει, αλλά έλληνες δεν έχει. Να, τώρα δα να μου λέγατε ότι έρχεστε να πάμε όλοι μαζί εκεί ... έτσι όπως είμαστε .. δεν με ένοιαζε να ζήσω μία ζωή στο Κιριμπάτι. Αλλά μόνος δεν θέλω να ξαναγυρίσω".

Πιάσαμε να τον παρηγορούμε και να του τάζουμε. Μισοαστεία και μισοσοβαρά. Μέχρι που ο Μηνάς πήρε το μπλοκάκι των παραγγελιών κι έγραψε στο πάνω μέρος: ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ. Από κάτω βάλθηκε να συγκεντρώνει τα ονόματά μας. Κι έπειτα μας έβαλε να υπογράψουμε το ΥΠΟΣΧΕΤΙΚΟ. "Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι δηλώνουμε με πάσα ειλικρίνεια -και μετά από σφοδρή κρασοκατάνυξη- ότι θα μεταναστεύσουμε ομαδικώς στο Κιριμπάτι σύντομα". Πέσανε οι τζίφρες κι ο καινούριος φίλος μας το δίπλωσε και το βαλε ευλαβικά στην τσέπη του.
Μας μοίρασε τηλέφωνα και διευθύνσεις αλληλογραφίας κι έφυγε.

Πέρασαν μήνες και το "ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ" έγινε συνώνυμο κάθε ανάγκης μας για απόδραση. Τηλεφωνούσαμε ο ένας στον άλλο κι όταν τα πράγματα ήταν ζόρικα λέγαμε: Δεν αντέχω, την κάνουμε για Κιριμπάτι?
Την Πρωτοχρονιά του Μιλλένιουμ πήρα μία κάρτα που έλεγε "Μέσα στον νέο αιώνα που μπαίνει θα σας περιμένω". Είχε μία παραλία μπροστά από αυτές που σου κλείνουν το μάτι και σου λένε ναζιάρικα "Κορόιδο, η ζωή είναι .. αλλού".

Στην Ολυμπιάδα του 2004 βρέθηκα από εσωτερική παρόρμηση να ζητωκραυγάζω έξαλλα με το μοναδικό χρυσό, που κέρδισε ένας νταλικέρης για λογαριασμό του Κιριμπάτι. Ναι, νταλικέρης. Το επάγγελμα "αθλητής" δεν έχει εφευρεθεί ακόμη εκεί. Βάλθηκα εκείνες τις μέρες να αναπολώ το Κιριμπάτι που δεν .. είδα. Κι έπειτα, καθώς η παρέα των "υπογραφών" σκορπίστηκε, το ξέχασα σιγά σιγά.
Μέχρι που μόλις χθες κάποιος άρχισε να μου λέει το πιο τρελό του σχέδιο: ένα από αυτά που φτιάχνουμε τις Τσαγκαροδευτέρες, έτοιμοι σαν τον Χόρν και την Λαμπέτη να αποδράσουμε από το γραφείο μας. Κάτι ιslands στην άκρη του πουθενά αναπολούσε κι εκείνος. ΑΛΛΟΣ ΓΙΑ ΚΙΡΙΜΠΑΤΙ σκέφτηκα αυθόρμητα :-)))

* Στον Μηνά που 'βαζε πάντα την κατάλληλη μουσική επένδυση στα όνειρά μας.

Oistros

Υ.Γ. Το "Φιλοξενείο" θα παραμείνει κλειστόν λόγω θερινών διακοπών. Το Κιριμπάτι παραμένει πάντα μία καλή σκέψη :) Καλή αντάμωση το Φθινόπωρο

Κλείσε τα μάτια για να δεις

2007-06-30T12:11:00.000+03:00

Με κούρασες. Κάθε φορά που ανοίγεις τα μάτια σου ένα αόρατο χέρι κλείνει τα δικά μου. Έτσι όπως περπατάς, με φούρια και βιασύνη, ο κόσμος στο πέρασμά σου αλλοιώνεται, θολαίνει και παραμορφώνεται μέχρι που για σένα από την πολλή ταχύτητα μεταμορφώνεται σ’ ένα ολόλευκο σεντόνι. Όχι όμως και για μένα. Τα χρώματα τούτου του κόσμου που τόσο καιρό σε παρακαλώ γονατιστή να δεις, πλέον δεν σε συγκινούν. Στάσου λίγο ακίνητος. Μην τρέχεις. Πες μου παραμύθια όπως παλιά. Αυτά για την αγάπη, για τη σωτηρία μας, μη φεύγεις. Μίλα μου. Πες μου γι’ αυτά που σ’ έχουν κάνει να τρέχεις μακριά από εμένα. Έτσι όπως μ’ αφήνεις στο σκοτάδι μ’ ένα παλιό τρελό όνειρο μέσα μου κι μια χλωμή φωτογραφία στο χέρι θα τρελαθώ. Μη φεύγεις, δεν μπορώ να σε προφτάσω. Τα άκρα σου έχουν γίνει μια μηχανή που τη λαδώνει η βαβούρα της πόλης. Τρέχουν όλοι, τρέχεις κι εσύ για να μη λέν’ πως έχεις μείνει πίσω και είσαι τόσο ακούραστος που με πονάς. Τσάκισα τα γόνατά μου, έχω ματώσει, δεν μπορώ άλλο πια, με κούρασες, αλλά συνεχίζω μαζί σου. Με σέρνεις πίσω σου σαν το ενοχλητικό χαρτί που κόλλησε στο παπούτσι σου και που προσπαθείς να ξεφορτωθείς. Έτσι με βλέπεις, σαν μια αδυναμία, ένα ελάττωμα που αδυνατείς να κρύψεις. Όσο τρέχεις φθείρομαι, μικραίνω. Τόσο πολύ έχω μικρύνει που πλέον δεν με βλέπεις. Έτσι όπως πορεύεσαι βιαστικός με τόσες σκοτούρες και τόσα βάσανα στο μικρό σου κεφάλι, που να με δεις έτσι μικρή που στέκομαι απέναντί σου. Όλο φεύγεις, όλο τρέχεις, όλο με ξεχνάς παρατημένη, έχοντας και τους φόβους σου εμπρός μου να στέκονται σαν βουνά ανυπέρβλητα που πρέπει εγώ να σκαρφαλώσω μόνη μου για χάρη σου.

Με γέλασες πάλι. Όταν μιλάς η φωνή σου κατεβαίνει μέσα μου σαν τροφή και με χορταίνεις. Όταν μ’ ακούς παύω να φοβάμαι και βρίσκω την ανάσα μου για λίγο. Μερικές φορές μιλάμε και τότε, μόνο τότε, υπάρχω εγώ για σένα. Με σκέφτεσαι, άρα υπάρχω. Ύστερα πάλι με ξεχνάς μονάχη. Όπως τότε στο σινεμά που γελούσαμε αγκαλιά, θυμάσαι; Θυμάσαι εσύ τι έκανες μετά; Με πήγες σπίτι και με κλείδωσες πάλι επ’ έξω. Αυτή η ελαφρότητα του γέλιου που μας ύψωσε στον ουρανό για μια στιγμή, αυτή να ξαναβρούμε. Δεν γελάς πιά. Με τα χάλια μου γελάς καμιά φορά έτσι όπως μ’ έχεις καταντήσει. Δεν μιλάς. Διαβάζεις την εφημερίδα σου στον καναπέ του σαλονιού με ανοιχτή την τηλεόραση. Αλήθεια, τόσες φορές σου ‘χω πει πως με ζαλίζει αυτό το χαζοκούτι. Κι αυτές οι λέξεις, τόσες λέξεις και πόσο μελάνι για να φτιαχτούν και πόσα χαρτιά για να γατζωθούν πάνω τους. Ξέχασες τι ήταν κάποτε για σένα μια εφημερίδα; Κάποτε ήταν καραβάκι που αρμένιζε στο γάργαρο ρυάκι και μαζί την ακολουθούσαμε με τα κλαδιά στα χέρια διασχίζοντας το δάσος. Άλλες φορές γινόταν αεροπλάνο που έπεφτε από ψηλά στο πεζοδρόμιο κι εμείς γελούσαμε με τους περαστικούς. Μετά πάλι έφτιαχνες καπέλα και μάσκες και βγάζαμε τις γλώσσες μας από τις τρύπες για να φιληθούμε. Τώρα διαβάζεις την εφημερίδα κι εμένα που σε τραβάω από το χέρι μου δίνεις μια και πέφτω στο κρύο πάτωμα. Μακάρι να ‘κανες το ίδιο σε αυτές τις ανόητες λέξεις που σε πολιορκούν, να πέσουν επιτέλους στο πάτωμα να παγώσουν και να σπάσουν. Δεν θυμάμαι πότε ήταν που η εφημερίδα πήρε τη θέση μου στα χέρια σου, το ξέχασα. Αλλά άκου. Ήρθαν οι φίλοι σου. Άφησέ τους να μπουν μέσα. Αφού δεν μιλάς μ’ εμένα πιά, τουλάχιστον μίλα με αυτούς. Μίλα τους κι αν έχεις διάθεση άκουσέ τους κιόλας. Μπορεί να θυμηθείς πολλά που ‘χεις ξεχάσει. Ίσως κι εμένα.

Είμαι γυμνή στο πάτωμα κάθε φορά που φεύγουν. Μετά μαζεύω τα ρούχα μου, ντύνομαι σιωπηλά και πέφτω στο κρεβάτι μαζί σου κουβαλώντας την ντροπή μου. Δεν μ’ ακούς που σιγοκλαίω για χάρη σου. Τότε εσύ χαμογελάς, το είδα αυτό το χάραγμα στα χείλη σου που μοιάζει με το φως καθώς εισβάλλει τα πρωινά μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο. Προσπαθώ να περάσω το χέρι μου γύρω από την πλάτη σου κι εσύ γυρνάς πλευρό και κοιμάσαι. Ποτέ όμως δεν μπορείς να με αποφύγεις. Πάντα είμαι στο μυαλό σου και το ξέρω καλά αυτό κι ας μην το εξομολογείσαι. Είμαι ακόμα δική σου, μην το ξεχνάς, όσο κι αν δεν το θέλεις, όσο κι αν δεν το θέλω, θα με έχεις, όσο κι αν με πονάς. Πόσες φορές ευχήθηκα να μην ξημερώσει. Πόσες φορές είπα να φύγω καθώς εσύ κοιμάσαι. Άλλες τόσες παρακάλεσα να με θυμηθείς όταν ξυπνήσεις. Κοιμάσαι και ξυπνάς ίδιος και απαράλαχτος. Ανοίγεις τα μάτια, κλείνεις τα μάτια και η ζωή σου σε προσπερνάει. Κάτι πρέπει να κάνω. Πρέπει να σε φροντίσω, να σε νοιαστώ, να σε οδηγήσω εκεί που ήμασταν παλιά. Αυτό θα κάνω. Έστω και με το ζόρι.

Ανοίγεις τα μάτια σου. Προσπαθώ να μείνω δυνατή. Δεν μιλάω. Σηκώνεσαι νωχελικά, μπαίνεις στο μπάνιο και σε ακολουθώ. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη. Σφίγγω τα δόντια μου και αρχίζω.
- Ποιος νομίζεις πως είσαι;
Σιωπή. Φόβος με κυριεύει στο σκληρό σου βλέμμα που αντανακλάται στον καθρέφτη και πέφτει στα μάτια μου.
-Βούλωσέ το πρωί πρωί. Δεν βλέπεις τα χάλια σου, που θα μιλήσεις κι από πάνω;
Θυμώνω. Εσύ με έκανες έτσι άθλιε. Εσύ φταις για όλα. Εσύ που δεν με νιώθεις πια. Αυτά θα ήθελα να πω αλλά δεν τολμώ να μιλήσω. Η έκφραση του προσώπου μου όμως με προδίδει. Σηκώνεις τη γροθιά σου και την προσγειώνεις δυνατά στον καθρέφτη, που ραγίζει και σπάζει. Πέφτεις με τα μούτρα μέσα στο νιπτήρα. Κλαις. Για πρώτη φορά στη ζωή μου σε βλέπω να κλαις. Τώρα πονάω ακόμα πιο πολύ. Μαζεύεσαι, σηκώνεσαι πάλι όρθιος και κοιτάς το είδωλό μου μέσα από τον κατεστραμμένο καθρέφτη.
-Ήρθε η ώρα να φύγεις από εδώ.
Στο άκουσμα αυτής της φράσης δεν πρόλαβα να αντιδράσω. Χαχανίζοντας υστερικά αρπάζεις ένα μεγάλο κομμάτι γυαλιού από το σπασμένο καθρέφτη. Το σφίγγεις στη χούφτα σου και το αίμα κυλάει πάνω στη γυάλινη επιφάνεια. Με μια απότομη κίνηση γυρίζεις προς το μέρος μου και καταφέρνεις ένα γρήγορο χτύπημα μέσα στο μάτι μου. Μετά στο άλλο μάτι. Σβήνω.

Η πόρτα σπάζει με κρότο και δυο αστυνομικοί με τα όπλα παρατεταμένα μπαίνουν στο διαμέρισμα. Κάποιος είχε ακούσει κραυγές και κάλεσε την αστυνομία. Σε βρίσκουν στο πάτωμα γυμνό, λυπόθυμο, γεμάτο αίματα. Ο γείτονας μιλώντας στους αστυνομικούς αποκαλύπτει ότι σε είχε από καιρό φοβηθεί, όταν σε είχε πιάσει μερικές φορές να ανοίγεις την πόρτα για να μπουν στο σπίτι οι δήθεν φίλοι σου και μετά με τις ώρες κουβέντιαζες μαζί τους στο άδειο διαμέρισμα έχοντας ανοιχτή την τηλεόραση. Ποτέ δεν είχες πει μια καλημέρα στους γειτόνους σου, αντικοινωνικό κάθαρμα, τόσα χρόνια που ζεις μόνος σ’ αυτή την πόλη χωρίς φίλους, χωρίς γκόμενα και χωρίς έναν άνθρωπο να αλλάξεις μια ζεστή κουβέντα.
Σε εγκατέλειψα τελικά. Σε άφησα μόνο. Εγώ, η ψυχή σου, η φωνή της λογικής σου. Με κούρασες και τελικά σε βαρέθηκα. Το πήρα απόφαση και πέρασα στην άλλη πλευρά για να ηρεμήσω. Έχω κλειστά τα μάτια για να μπορώ να δω καλύτερα τις ωραίες μέρες, τότε που ακόμα είμασταν παιδιά. Δεν θα γυρίσω κοντά σου και το ξέρεις καλά αυτό. Τώρα είσαι μέσα στο ασθενοφόρο, τυφλός και πιο τρελός από ποτέ. Σου έχουν δέσει τα μάτια με γάζες. Τα χέρια σου είναι δεμένα στο φορείο. Σε οδηγούν στο ψυχιατρείο. Αύριο, ποιος ξέρει που.

του Τοιχωρύχου

MIΚΡΗ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΜΕ ΣΙΝΙΚΗ ΜΕΛΑΝH

2007-05-30T17:22:00.000+03:00

Οι γυναίκες τον αποφεύγουν
οι άντρες τον εχθρεύονται·
φυλάσσουν τ’ αγόρια τους

απ’ το ν’ ακούσουν τα λόγια του
τα κορίτσια τους

απ’ το να δουν τα μάτια του.
Σχεδόν εξαθλιωμένος
περιφρονούμενος σκληρά
όμως σκληρότερα περιφρονώντας
αυστηρός
με τις πράξεις του σημαίνει
την ευγενή αλητεία της ποίησης.

© Θεοδόσης Βολκώφ

Η καρπουζόφλουδα

2007-05-21T11:20:00.000+03:00

Αφιερωμένο

στην Anna-Silia με χαρά και αγάπη και την ευχαριστώ για την πρόσκληση της!

στην κόρη της Μαρίας.

***

Συναντηθήκαμε τυχαία σ΄ένα παλιό βιβλιοπωλείο της Σανταρόζα που δεν υπάρχει πια, κοιταχτήκαμε στα μάτια κι εκείνη χαμογέλασε μ΄ένα χαμόγελο που έμοιαζε με φωταγωγημένο ανοιχτό γραμματοκιβώτιο.

-Μετά από δω θέλεις να περπατήσουμε μαζί?

Μου έγνεψε καταφατικά χωρίς να πει λέξη.

Βγήκαμε στο δρόμο και βαδίσαμε προς το Σύνταγμα.

Περάσαμε μέσα από την Πλάκα κατεβήκαμε τη Βεϊκου και συνεχίσαμε στη Θησέως με κατεύθυνση προς τη θάλασσα.

Περπατούσαμε χωρίς σκοπό, χωρίς ούτε μια στιγμή να ρωτήσει ο ένας τον άλλον που πάμε.

Μιλούσαμε ήρεμα και χαλαρά, για όλα και για τίποτα, γι΄απλα κι ασήμαντα και ήταν όλα πολύ ενδιαφέροντα.

Ήταν 20 χρόνων.

Σπούδαζε στο Παρίσι αρχιτεκτονική και μουσική, ήταν εδώ για διακοπές.

Μελαχρινή, ίσια πυκνά κατάμαυρα μαλλιά, ανοιχτόχρωμο δέρμα, μεγάλα μαύρα μάτια και δυο μεγάλα μαύρα φρύδια, τα οποία δεν είχαν έρθει ποτέ σε επαφή με το τσιμπιδάκι, που έμοιαζαν σαν δυο τεράστιες καλλιγραφικές περισπωμένες σε μια εποχή που το πολυτονικό ήταν στις μεγάλες του δόξες.

Φορούσε μόνο ένα μαύρο φουστάνι χωρίς μανίκια, με ανοιχτό μπούστο.

Περνώντας από την πλατειά Δαβάκη, η Μαρία, εγώ και ο ήλιος, σχηματίζαμε ένα ορθογώνιο, (πολύ)ανισοσκελές τρίγωνο.

Ο Αύγουστος είχε γυρίσει το διακόπτη του ήλιου στο 3, η άσφαλτος κάτω απ΄τα ποδιά μας είχε μαλακώσει πολύ κι έμοιαζε με λιωμένο μαύρο λίπος.

Ένοιωθα σα να περπατάμε πάνω σε μια γιγαντιαία φάλαινα η οποία κουβαλούσε το κόσμο στην ράχη της.

Συνεχίζαμε να πορευόμαστε ενώ ο ιδρώτας έτρεχε από κάθε πόρο του δέρματος μας, είμαστε σα δυο κινούμενοι ζωντανοί θερμοσυσσωρευτές.

Οι δρόμοι ήταν άδειοι από ανθρώπους, η πόλη σχεδόν έρημη και μόνο μερικοί κοπρίτες, καβατζωμενοι σε διάφορα επίσης σοφά επιλεγμένα σημεία, με τη γλώσσα έξω σαν τεραστία παντόφλα, ανάσαιναν βαριά και κοφτά προσπαθώντας με δυσκολία να εξασφαλίσουν μερικές μπουκιές οξυγόνου για εσωτερική κατανάλωση.

Μέσα σ΄αυτή την πλήρη άπνοια ήταν φυσικό: Δεν φυσούσε, ρουφούσε!

-Τι κόλαση είναι αυτή? ρώτησα.

-Είναι απλώς μια ζεστή μέρα στον παράδεισο!

Η φωνή της ήταν σιγανή, σχεδόν ψυθιριστή γεμάτη από γλυκεία ηρεμία.

Κατάλαβα ότι ήταν η πρώτη ηλίθια κουβέντα που είπα από όταν την γνώρισα κι ότι αυτό το κορίτσι, που βάδιζα δίπλα του, κουβαλούσε πολύ σοφία στα εσωτερικά του μπαγκάζια.

Βαδίζαμε στο αριστερό πεζοδρόμιο.

Στη συμβολή της Θησέως με τη Άκρα είχε στήσει το καρότσι του, ένα μικρό βουνό από καρπούζια που σχηματίζανε μια πράσινη πυραμίδα.

Είχε τοποθετήσει την καρεκλά του κάτω από μια ξεθωριασμένη ομπρελά δίπλα στην πυραμίδα του και καθότανε λοξά, σε μια στάση που φαίνεται να τον βόλευε, με το ένα πόδι πάνω στ΄άλλο.

Μ΄ένα μαντίλι λερό σκούπιζε συνεχώς τον ιδρώτα ο οποίος έτρεχε στο πρόσωπο του που είχε το βαθύ χρώμα της σοκολάτας.

Ήταν ο μόνος άνθρωπος που υπήρχε στο δρόμο και έμοιαζε να το απολαμβάνει.

Ο βασιλιάς της έρημης λεωφόρου!

Πλησιάσαμε, με μια κίνηση, χωρίς να πει λέξη, πήρε το μεγάλο μαχαίρι και τοχωσε σ΄ ένα μεγάλο καρπούζι που άνοιξε τρίζοντας.

Επανέλαβε την κίνηση, δυο φορές ακόμα, κι ύστερα στάθηκε μπροστά μας με φυσικότητα, σαν έμπειρος καρπουζοκαρδιοχειρουργος κρατώντας στα χέρια του τη ματωμένη καρδιά του καρπουζιού.

Μας κοίταξε με δυο μάτια που οι κόρες τους έμοιαζαν με ανάμενα καρβουνά, ύψωσε την καρδιά μπροστά μας και την προσέφερε στο κορίτσι.

Μετά ήλθε κι δική μου σειρά.

Η Μαρία έβαλε βαθιά στο στόμα της το δικό της κομμάτι κοιτάζοντας τον στα μάτια, ο χυμός πλημμύρισε απ΄ τα χείλη της, και ακολουθώντας τη διαδρομή από το σαγόνι ως το λαιμό, σαν μικρό κόκκινο ποτάμι χανόταν ανάμεσα στα στήθη της.

Ύστερα, με μια πολύ φυσική κίνηση, έσκυψε και κάθισε στο ρείθρο του πεζοδρομίου, χωρίς καμία ανησυχία για το μαύρο φουστάνι της.

Την μιμήθηκα κάνοντας το ίδιο, κάθισα δίπλα της.

Αυτός σηκώθηκε από την θέση του.

-Έλα να καθίσεις στην καρέκλα να ξεκουραστείς στη σκιά.

Ήταν η πρώτη κουβέντα που ειπώθηκε μεταξύ μας.

Εκείνη αρνήθηκε ευγενικά. Μετά, αυτός, πατώντας ένα πλήκτρο του μεγάλου ραδιοκασετόφωνου που ήταν στηριγμένο στην άκρη του καροτσιού γέμισε τη λεωφόρο του Αυγουστιάτικου μεσημεριού με μουσικές που για πρώτη φορά άκουγα:

Από το πάρκο στη Μυροβόλο

το μηχανάκι αστράφτει στο ήλιο

αντανακλά το χαμόγελο σου

και μ΄εκτινασει στο φως!

Τα΄αχτενιστα μαλλιά σου καλέ μου

χθες ήταν καλοχτενισμένα

κι οι μπότες που δε φοράς ποτέ σου

είχανε γίνει σύμβολο

Να πεις του μπαμπά σου όταν σε φιλάει

να μην φοράει τα μαύρα γυαλιά

γιατί σκιάζουν τα ωραία σου μάτια

και μες΄τη σκιά τους άλλους κοιτάς.

Από το πάρκο στη Μυροβόλο

το μηχανάκι αστράφτει στον ήλιο

αντανακλά το χαμόγελο σου

και με διαλύει στο φως!

Έγειρε προς το μέρος μου και κλείνοντας τα μάτια με φίλησε κρατώντας στο χέρι της την καρπουζοφλουδα.

Ο άνθρωπος με τα μάτια-κάρβουνο μας κοιτούσε μ΄ ένα όμορφο συναίσθημα ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του.

Σηκωθήκαμε, τον πλησίασε και τον φίλησε τρυφερά στο μάγουλο, τα καρβουνά σπιθοβολήσανε από ευτυχία.

-Κάνει πολύ ζεστή, γιατί δεν καθόσαστε να ξεμεσημεριασει?

-Όχι και τόσο πολύ, του απάντησα, είναι απλώς μια ζεστή μέρα στον παράδεισο!

Συνεχίσαμε την πορεία μας πάνω στη φάλαινα κατηφορίζοντας προς τις Τζιτζιφιές.

Δεν θέλαμε να …ξεμεσημεριασει!

Υ.Γ.

Η καρπουζοφλουδα αυτή στάθηκε το εμπόδιο ανάμεσα στη Μαρία και τις σπουδές της.

Ο δρόμος της άλλαξε, ή μάλλον δημιουργήθηκε μια παράκαμψη, αφού η κόρη της η Φαίδρα συνεχίζει από κει που αυτή είχε μείνει.

Αρχιτεκτονική και μουσική στο Παρίσι!

Τη γνώρισα πέρσι το καλοκαίρι (ίδια η μανά της).

Ο Θείος Ισίδωρος

Αδιάβροχος κόσμος

2007-05-09T14:16:00.000+03:00

….Όμως πολύ αργότερα άρχισα να καταλαβαίνω.
Δεν ήταν ακριβώς στην πρώτη. Ούτε στη δεύτερη. Στήν τρίτη ήταν. Την πιο καλή.
Η καλή μου, η απλή μου, με δυσκόλεψε περισσότερο. Αυτή που, κατά πάσα πιθανότητα, είχε γλυστρήσει απ’ το μπαούλο.
Δεν την είχα αναζητήσει. Δεν την είχα διεκδικήσει. Δεν είχα ψάξει πουθενά για να την βρω. Ήρθε μόνη της. Απλώς. Και με συνάντησε. Απλώς. Η μάλλον, για να είναι κανείς ακριβής, δεν ήρθε, φάνηκε!
Σαν η θέση της να ταν πάντα εκεί. Σαν κάπου εκεί, μέσα μου, ν’ άνοιξε ένα παντζούρι και... Φάνηκε. Μπήκε. Κάθισε.
Αργούσα. Πάντα μου αργούσα να καταλάβω.
Συνήθως έπαιρνα είδηση τα πράγματα πολύ καθυστερημένα. Ίσως και μήνες μετά. Έτσι που, σ’ αυτή τη περίπτωση να μπορείς να πεις με σιγουριά πως, τ’ ότι κιόλας με την τρίτη φορά άρχισα να καταλαβαίνω, αποτελούσε ήδη ένα εξαιρετικό περιστατικό για τα δεδομένα μου . Αυτή η συναισθηματική μου βραδύνοια ήταν βασανιστική.
Ξεκινούσε απ τα μικρά κι έφτανε ως τα σημαντικά. Στον έρωτα, για παράδειγμα, θα την έλεγες, αλίμονο, οδυνηρά ακυρωτική. Κατά κανόνα αυτός (ο έρωτας), ερχόταν, περνούσε από πάνω μου, έφευγε κι εγω, ακριβώς μετά, μετά τη απομάκρυνση, μετά την φυγή, μετά κι αυτή την απουσία ακόμη-ακόμη, άρχιζα –κι αυτό όχι σ’ όλες τις περιπτώσεις- να καταλαβαίνω τι αισθάνομαι. Ποτέ νωρίτερα, ποτέ εξαρχής, ποτέ στο παρόν του πράγματος. Σαν να μουν φτιαγμένος να νιώθω την νοσταλγία του αισθήματος περισσότερο παρά το αίσθημα το ίδιο. Την υπόνοιά του κι όχι αυτήν την πραγματικότητά του.
Σαν… σαν να ήμουν αδιάβροχος! Ένας άνθρωπος αδιάβροχος στην υγρασία των αισθημάτων και των συγκινήσεων. Αυτό δεν το είχα επιδιώξει, δεν το είχα καλλιεργήσει, δεν το είχα κατασκευάσει, δεν είχα γίνει. Ήμουν. Ή απλώς είχε συμβεί. Δεν ήξερα πως γίνεται να φοράς νταλακαλόκαιρο, ας πούμε, ένα κίτρινο αδιάβροχο, ιδίως όταν ουδέποτε έχεις μαλώσει με τη βροχή, η με οποιοδήποτε άλλο φυσικό φαινόμενο. Γιατί περιέργως κάτω από το αδιάβροχό μου, λειτουργούσε ένα άλλο σύμπαν -θα το έλεγες μάλιστα βροχερό-. Ένα σύμπαν όπου τα καιρικά φαινόμενα συνέβαιναν κανονικά, εναλλάσσονταν κανονικά, έσβηναν κανονικά, διαδέχονταν το ένα το άλλο κανονικά αλλά.. μόνο για μένα . Ήταν ο καιρός στον πλανήτη του ενός. Στον πλανήτη των άλλων, στον πλανήτη με τους άλλους, τα πράγματα ήταν διαφορετικα. Εκεί, ο ασώματος καιρός των αισθημάτων, εκεί, ο αδιάβροχος καιρός του κόσμου.

Μερικές φορές ωστόσο, κάποια από τις σταγόνες που κατερχόταν την λεία επιφάνεια του κίτρινου πανωφοριού έβρισκε ένα άνοιγμα, μια ρωγμή, η μια τρύπα ανάμεσα στις τσέπες, η από κουμπί σε κουμπί, η εκεί στο σβέρκο, στο σημείο που η κουκούλα συνδεόταν με τον γιακά. Απο τό σημείο αυτό περνούσε το πανωφόρι και πότιζε το δέρμα μου. Λίγο μετά, η σταλαγματιά εκείνη, θα γινόταν ένα με το ύδωρ των σπλάχνων, μεταφέροντας απ’ άκρη σ άκρη στον οργανισμό μου το αναγνωρίσιμο στίγμα του «άλλου» που ανοίκειος έμεινε και τότε...
…θα ταν πια πολύ αργά να φέρω πίσω την βροχή. Να φέρω πίσω εκείνο που ήταν νά βιωθεί μα γλίστρησε στην αδιάβροχη πάνω επιφάνεια κι εχάθη.
Και τα πράγματα θα ‘σαν απλά αν έτσι το χα επιλέξει, αν είχα επιδιώξει αυτήν την κατάσταση κι αν μάλιστα προμηθευόμουν αδιάβροχα από καιρό σε καιρό για τον σκοπό αυτό ακριβώς. Όμως έτσι δεν ήταν. Δεν το είχα επιλέξει, δεν είχα μπει εθελοντικά σ αυτό το κίτρινο, δεύτερο, δέρμα. Για χρόνια δεν αναγνώριζα την παρουσία του πάνω μου, δεν ήξερα καν ότι το είχα, κανείς δεν μου είχε πει ποτέ κάτι γι αυτό και πάντα ξαφνιαζόμουν όταν, καθυστερημένα πλέον, ένιωθα!
Και περνούσα, είναι αλήθεια, πολύ δύσκολες ώρες κάθε φορά. Γιατί ο πόνος που βίωνα δεν ήταν μόνο πόνος ψυχικός ήταν και πόνος σωματικός. Πόνος αιχμηρός κι ιδιαίτερος. Ο πόνος του έρωτα που αντιλήφθηκα αργά, σαν είχε πια περάσει, είχε την οδύνη του προκρούστειου μαρτυρίου. Ήταν σαν να ‘μουν εγω ο λιγότερος. Ο που δεν χωρούσα ακριβώς. Όχι εκείνος που περίσσευε, ό που δεν χωρούσε. Έσκυβε τότε πάνω μου, σκιά ανελέητη, ο ματαιωμένος έρωτας, μου τέντωνε τα μέλη με μανία, χέρια και πόδια , άκρη με άκρη, σαν φυτό που το τραβούν για να το κόψουν από τη ρίζα και βγάζει υπόηχο στριγκό, οξύ, μακρόσυρτο, οδύνης ήχο τρομακτικό, που αυτί ανθρώπου κανένα δεν μπορεί να το ακούσει. Πονούσα τότε, ανομολόγητα πονούσα. Πονούσα για το τίποτα! Κι αυτό το τίποτα ήταν ένας πόνος-κόσμος. Αρρητος, αδάκρυτος κι αθρήνητος.

Η ίαση του μηδενός έπαιρνε πάντα πολύ χρόνο. Η περίοδος της ανάρρωσης άρχιζε την ίδια τη στιγμή της συνειδητοποίησης του βιώματος, αφού αυτή η καθυστέρηση στην κατανόηση των συναισθημάτων μου, με υποχρέωνε αμέσως μετά την οδυνηρή διαπίστωσή τους -και σχεδόν ταυτόχρονα- να περνάω άμεσα στην κατάσταση της διαγραφής τους. Η περίοδος αυτή κρατούσε δυσανάλογα πολύ, έως μήνες, συνοδευόταν από αϋπνίες, κρίσεις πανικού, στιγμές βαθιάς απελπισίας, ζοφερά αισθήματα ανεπάρκειας, ανακοπές της αναπνοής για παρατεταμένα δευτερόλεπτα που έφταναν μέχρι το ρεκόρ του ενός λεπτού και κάτι, έρπητες διάφορων μορφών ως την μεταλλαγή ακόμα στο χρώμα του δέρματος.
Στις καλύτερες των περιπτώσεων έπαιρνα το δρόμο. Εναέριο, επίγειο, η ενάλιο δεν είχε σημασία, αρκεί η απόσταση να διασκέδαζε την οπτική του τοπίου των γεωγραφικών συντεταγμένων της ψυχικής μου εκδοράς και τότε μόνο μπορούσα ακόμη και να κλάψω. Πήγαινα κι έριχνα τα δάκρυά μου στον Τάμεση, τον Σηκουάνα, το Δούναβη πάντα χειμώνα και πάντα ώρα που ψιλόβρεχε. Οι πλανόδιοι μικροπωλητές των ποταμών ήσαν άψογα διακριτικοί κι άψογα αδιάφοροι. Περιστατικά σαν το δικό μου, τους έβρισκαν μάλλον συνηθισμένους και δεν έδιναν σημασία. Πριν κάποια χρόνια ωστόσο, στο Παρίσι, ο κανόνας επιβεβαιώθηκε στην εξαίρεσή του. Κάποιος απ’ αυτούς τους ανέμελους τύπους που πουλάνε γκραβούρες διαλογής στις όχθες του Σηκουάνα, με πλησίασε με άγγιξε στο βραχίονα και κοιτάζοντάς με ευθεία στά μάτια μου μίλησε σιγανά σε μια άγνωστη γλώσσα. Κι αυτό , αρκούσε. Για να πώ τα πάντα. Όλα. Με λεπτομέρειες. Λέξη προς λέξη, στα ελληνικά! Kι εκείνος, ο άνθρωπος που δεν μιλούσε τη γλώσσα μου, άκουσε! Λες κι αυτό που χρειαζόταν για να σπάσει το φράγμα, να μην ήταν παρά ο διπλασιασμός της ξενητείας, το διπλό αίσθημα του ξένου, του τόπου και της γλώσσας κι η λέξη του άγνωστου αφή πάνω στις δικές μου άγνωστες λέξεις.
Λίγους μήνες μετά βρήκα την πρώτη . Tήν πρώτη μου ιστορία αγάπης.

Υ.γ. Να μου πείς πώς σου φαίνεται ή ιδέα του πρωτοπρόσωπου α’ γένους αφηγητή . Να στείλεις λεφτά γιατί έχω ξεπνεώσει. Νά μην ξεχάσεις πάλι να μου φιλήσεις την Ελένη. Να φροντίσεις νά συναντηθούμε πριν ασπρίσουν τά μαλλιά σου. Την πρώτη τήν εχω βαφτίσει Όλγα..Δεν έχω ιδέα πώς, τήν Τρίτη. Μου λείπετε.

Olyf

Tο σπίτι μου

2007-05-02T18:47:00.000+03:00

Το σπίτι μου ήταν πάντοτε ο εχθρός μου. Εκτός από το πατρικό, αλλά
νωρίς ξεμπέρδεψα και μ' αυτό. Τα άλλα; Μην τα ρωτάς καλύτερα. Να σου
πω, ψέματα δε σου λέω: Μπορεί καμιά εικοσαριά. Βάλε εσύ με το μυαλό
σου, πόσα ονόματα, πόσες διευθύνσεις, πόσες γειτονιές, πόσοι
περιπτεράδες, ταχυδρόμοι, πιτσαδόροι, καθυστερημένα νοίκια,
λογαριασμοί της ΔΕΗ, ιδρωμένα σεντόνια, αρώματα αιδοίου. Στην αρχή ένα
δωμάτιο χωρίς τουαλέτα. Ύστερα με τουαλέτα, δύο δωμάτια με μπάνιο, δύο
μπάνια με τέσσερα δωμάτια, σκρίνια και καναπέδες, πεθερές με τα
εγγόνια τους, βάλε με το μυαλό σου.

Έϊ, έξυπνε! Νομίζεις ότι βρήκες τον εχθρό μου; Αμ δε! Ο εχθρός μου
ήταν το ίδιο το σπίτι μου. Βρε τι πυξίδες για να κάτσει το πωστολέν
φεινχσούι, τι διχάλες για να ελέγξουμε τη ραδιαίσθηση, τι αγιασμοί,
κώλο κάτω δεν έβαλα, κι ένα στιχάκι δεν έγραψα. Ούτε ένα τραγουδάκι.
Μακριά απ' το σπίτι μου; Με το στυλό του μπάρμαν γέμιζα τις
χαρτοπετσέτες, στα τραίνα, στα καράβια, στις αίθουσες αναμονής. Μη σου
πω και για τις μουσικές: Τι χορδές και τι δοξάρια, τι τραγούδια και
λογάκια, μα στο σπίτι; Μούγκα! Με το που το νοίκιαζα, έψαχνα ήδη για
το επόμενο. Ώσπου μια μέρα σήκωσα το κεφάλι και σκαρφάλωσα πάνω στην
κερασιά.

Αυτό ήταν κύριε Φρόυδ μου. Μια παλαιολιθική μαϊμού έγινε ένα με τον
κορμό της κερασιάς και μη σου πω τι είδε: Τον κόσμο ανάποδα, τόση
φασαρία για το τίποτα, πού τρέχετε ευλογημένοι, ανεβείτε πάνω στο
δέντρο να γλιτώσετε!

Χρόνια τώρα ζω πάνω σε μια καρυδιά. Μυρίζω τα πλατιά της φύλλα,
μασουλάω την καρυδόψιχα και σιγά-σιγά απολιθώνομαι. Με τραβάει το
χώμα, ως πότε θα αντιστέκομαι, καιρός να γίνω ενεργός άνθραξ για τις
τελευταίες εστίες πυρός.

Αλέκτωρ

Γαλανά, Καθάρια μάτια… σαν τον Καλοκαιρινό Ορίζοντα

2007-04-27T13:44:00.000+03:00

Τον θυμάμαι χρόνια πριν… Καθόταν στην βεράντα, χειμώνα-καλοκαίρι. Και πίσω του η δίφυλλη μπλε πόρτα με το μπρούτζινο χεράκι. Φορούσε πάντα γιλέκο και μισό-τριμμένο μάλλινο παντελόνι. Πίσω του οι δυο λόφοι, σαν να τον προστάτευαν. Ήταν τόσο γέρος που οι ρυτίδες που σχηματίζονταν στο πρόσωπό του, έμοιαζαν με χαραγμένο χάρτη… Μιας χώρας άγνωστης. Ήταν ένας άνδρας μειλίχιος, γεμάτος αισθαντικότητα και αγαθοποιός, όπως έλεγαν όλοι στο χωριό, που αν και χτυπημένος από τη ζωή και τη μοίρα (ή είναι το ίδιο και το αυτό η ζωή και η μοίρα; Τέλος πάντων) αντιμετώπιζε τα πράγματα με κουράγιο εντυπωσιακό. Η αγροικία ήταν παλιά, βασανισμένη από τον χρόνο, έμοιαζε τόσο ταιριαστή με τον ιδιοκτήτη της. Κτίριο με παλιά κεραμίδια, ασπρισμένους τοίχους, μερικές φορές ο κατεστραμμένος σοβάς έδειχνε την στιβαρή πέτρα που στήριζε το κτίριο.

Την πρώτη φορά που τον είχα δει, τέλος Δημοτικού πρέπει να ήμουν, καλοκαίρι ήταν, τον είχα φοβηθεί. Κοιμόταν και εμείς οι ‘σπόροι’ της γειτονιάς είχαμε όρεξη για σκανταλιές. Εγώ ειδικά, είχα πρόσφατα χάσει τον πατέρα μου και δεν με χωρούσε ο τόπος. Ο ουρανός, στιγμιαία, είχε σκεπάσει με το αιθέριο πέπλο του τον καυτό ήλιο. Και εκείνος σαν να το κατάλαβε, άνοιξε τα μάτια του μονομιάς. Και πέτυχε εμένα το βλέμμα του να τον παρατηρώ ανάμεσα από τα ξύλινα κάγκελα. Μάτια τόσο καθαρά και γαλανά, όσο μια καλοκαιρινή μέρα. Ίσως περίμενα μάτια γέρικου, σχεδόν τυφλού σκύλου και βρήκα μάτια παιχνιδιάρη έφηβου. Από τότε άρχισε η διαδικασία γκρεμίσματος των στερεοτύπων που είχα στο μυαλό μου… Να μην πιστεύω αυτό που βλέπουν τα μάτια μου, αλλά αυτό που κρύβει η καρδιά του καθενός που είχα απέναντί μου. «Έλα εδώ εσύ!» ήταν οι πρώτες του κουβέντες με τη βροντερή του, γενναιόδωρη φωνή.

Εγώ είχα χάσει τον πατέρα μου, παππού δεν γνώρισα και εκείνος ήταν μόνος στη ζωή. Ο ένας μας συμπλήρωνε σαν δεκανίκι τον άλλο… Ο ένας σπασμένο πόδι, ο άλλος χέρι. Πότε τα καταφέρναμε να ισορροπούμε, πότε όχι. Αλλά αυτή η ιδιόμορφη, καθημερινή παρέα μας άρεσε. Και τις περισσότερες φορές στη βεράντα. Χειμώνα-Καλοκαίρι. Εκείνος ήταν στη δύση της ζωής του και εγώ στην ανατολή… Η μάνα μου θορυβημένη θετικά από την εξέλιξή μου από μέτριο και αδιάφορο μαθητή σε καλό, ερχόταν πότε να μας φέρει πίττα, πότε να μας φέρει φασόλια-σούπα και ζυμωμένο ψωμί και μας παρατηρούσε σιωπηλά. Μας τάιζε και μας νοιαζόταν και τους δυο. Διάβαζα να περάσω στο Πανεπιστήμιο με δική του προτροπή, αφού στο μεταπολεμικό χωριό μου, το φροντιστήριο ήταν πολυτέλεια. Αλλά εκείνος με έσπρωχνε… Είχε τελειώσει το Σχολαρχείο, ήξερε να με καθοδηγεί και μου ενέπνεε σιγουριά εκεί που δεν είχα δράμι. «Μόλις γίνεις φοιτητής, ξέχνα τα κοντά παντελονάκια! Κύριος σωστός θέλω να γίνεις. Άνθρωπος καλλιεργημένος! Ότι έχεις στο μυαλό σου ποτέ δεν πρόκειται να στο πάρει κανείς… Εκεί χτίζεις τώρα.» μου έλεγε και με προέτρεπε να συνεχίσω το διάβασμα. Συγκεκριμένα, κάθε απόγευμα πήγαινα εκεί και διάβαζα δυνατά τύπους φυσικής, ενώσεις χημείας, ανώμαλα ρήματα και ουσιαστικά, ιστορία… Και εκείνος εκεί, να με στηρίζει απλά ακούγοντας την ανάγνωσή μου.

Αφού πέρασα στο Πανεπιστήμιο, κάτι που για εκείνον ήταν απόλυτα φυσικό, για λίγο, ξέχασα τη μάνα, το χωριό, τους φίλους μου που έμειναν εκεί να καλλιεργούν τα χωράφια και τον κυρ-Γιάννη. Η Αθήνα, η Μητρόπολη ήταν ελκυστική, γεμάτη ήχους, χρώματα, αρώματα, φώτα όλη τη νύχτα, φλερτ, σπουδές… Τόσα πράγματα μπροστά μου και εγώ τόσο άπειρος και διψασμένος... Εκείνο το βράδυ τον είδα στον ύπνο μου. Είχα να τον δω μήνες ολόκληρους αφού οι μετακινήσεις τότε ακόμα δεν ήταν εύκολες ούτε και τα λεφτά τα ξεκολλούσε η χήρα μάνα μου από τον τοίχο, και το χαρτζιλίκι που έπαιρνα στις οικοδομές όσα σαββατοκύριακα δούλευα μου κάλυπταν προσωπικές ‘πολυτέλειες’ όπως βιβλία, τυρί ναξιώτικο και κανένα μπουκάλι βερμούτ. Ρωτούσα τη μητέρα μου από το τηλέφωνο για εκείνον και εκείνη μου έλεγε ότι του πήγαινε φαγητό, ψωμί, φάρμακα και καραμέλες που τόσο του άρεσαν. Η οικογένειά μου τον είχε ‘υιοθετήσει’. «Έχει καταπέσει Κώστα μου… ο παππούς. Φώναξα και γιατρό προχθές. Δεν τον βλέπω καλά. Εσύ τρως καλά;» Μου είχε πει η μητέρα μου το προηγούμενο Σάββατο που την είχα πάρει.

Εκείνο το βράδυ είχαμε μεθύσει με βερμούτ και υποσχέσεις από όμορφες κοπέλες και αδιάκοπο φλερτ με το φεγγάρι και τη θάλασσα. Και είχα αγοράσει και το πρώτο μου πακέτο με τσιγάρα… Άσσος ήταν, του Παπαστράτου. Μαγική νύχτα. Αλλά ξύπνησα στην πρώτη ώρα… Τον είχα δει να έχει έρθει στο φοιτητικό μου, φτωχικό κοινόβιο. Είχε έρθει πάνω από το προσκεφάλι μου, με ακούμπησε, με φίλησε στο μέτωπο και με αποχαιρέτησε. Θυμάμαι ακόμα και ανατριχιάζω με τις κουβέντες του «Εγώ σε είχα σαν γιο και εγγονό μου μαζί. Τους είχα χάσει όλους με την Κατοχή και εσύ με έκανες να θέλω να συμπαθήσω το ανθρώπινο γένος ξανά. Μου χάρισες την αγάπη σου απλόχερα, χωρίς να ζητήσεις τίποτα, μου έδωσες ζωή από τη ζωή σου… Την ευχή μου, αγόρι μου.» και μετά χάθηκε. Η μορφή του έσβηνε σιγά-σιγά. Ξύπνησα με κλάματα.

Το πρωί, ημέρα Κυριακή, πήρα τη μητέρα τηλέφωνο στο μπακάλικο του χωριού. Ώσπου να έρθει η μάνα, ο κυρ-Στάθης μου τα έδωσε τα μαντάτα. «Σου τα είπα Κωστάκη; Ο γέρο-Καιρός*, που φρόντιζε η μάνα σου, ο κυρ-Γιάννης πέθανε…» Εκείνη την ώρα η μάνα του βούτηξε το τηλέφωνο. «Έσβησε… Θα έρθεις;» Με ρώτησε μονάχα. Εγώ μόνο το κεφάλι μου μπορούσα να κουνήσω, καταφατικά.

Σήμερα που σας μιλάω είμαι εξήντα ετών… έκανα οικογένεια, παιδιά, άνοιξα επιχείρηση μόνος μου και επιδιώκω να είμαι Άνθρωπος. Άλλες φορές τα καταφέρνω άλλες όχι… Αλλά έχω τις κουβέντες του μέσα μου. Ακόμα και σήμερα ξέρω ότι έχω έναν φύλακα-άγγελο στο πλάι μου… Όταν η ζωή με αγριεύει με τις κακοτοπιές και τις φουρτούνες της και προσπαθεί να με διαλύσει, εγώ έχω κάπου να πάω… Ανηφορίζω και πάω ακολουθώντας το μονοπάτι στο σπίτι ανάμεσα στους δυο λόφους μέρα καλοκαιρινή και εκεί με περιμένει ο καρδιακός φίλος και θετός παππούς μου να με παρηγορήσει και να με βοηθήσει να βρω τη λύση, μόνος μου… Με τα γαλανά του, καθάρια μάτια να με κοιτά γαλήνια. Γιατί η ζωή μας φέρνει αγγέλους… αρκεί να έχουμε ανοιχτά τα μάτια της ψυχής μας και να τους αφήσουμε να σταθούν πλάι μας.

*= αυτό το παρατσούκλι είχε γιατί είχε ζήσει χρόνια και κακουχίες.

(Η ιστορία είναι απόλυτα φανταστική. Απλά σε εποχές βρώμικων χαρακτήρων, εξαθλιωμένων καταστάσεων, αδικίας και υποκρισίας, θεώρησα σημαντικό να διηγηθώ μια απλή και καθαρή ιστορία, την ανθρώπινη ανάγκη για επικοινωνία ψυχής… και το πώς μπορεί κάποιος να αγγίξει την ψυχή ενός παιδιού, ενός ανθρώπου στην εξέλιξή του σε όλα τα επίπεδα).

Υ.Γ.: Ευχαριστώ θερμά το Φιλοξενείο, που μου πρόσφερε το χώρο του για να διηγηθώ αυτή την ιστορία.

Alexandra

Η αποβάθρα

2007-04-16T20:49:00.000+02:00

10.00 μ.μ.

ΓΥΝΑΙΚΑ: “Σήμερα έκλαψα αλλά δεν το μαρτύρησα σε κανέναν. Θ’ άρχιζαν οι ίδιες και οι ίδιες κουβέντες: «Πάλι; Τι θα κερδίσεις μέσα στην μαυρίλα;» Έτσι είναι οι φίλοι. Αν δουν την κατηφόρα σε προειδοποιούνε. Κι αν δουν ότι μόνος του ο άνθρωπος κατρακυλά, τον μουντζώνουν. Κι εμείς τα ίδια κάνουμε.

Έκλαψα, λοιπόν. Για λίγο, όχι για πολύ. Θυμάμαι παλαιότερα, είχα το κουράγιο να κλαίω για μέρες, όπως εκείνες οι ατελείωτες βροχές που έκαναν την Αττική να μοιάζει μ’ ένα τεράστιο ξεχειλισμένο πιάτο.

Έκλαψα, λοιπόν και ήταν ένα διάλειμμα μέσα σ’ αυτήν την αναίτια χαρά που με περικλείει τους τελευταίους καιρούς, βέβαια δεν είναι και τόσο αναίτια, απλά μάλλον οι λόγοι της χαράς μου είναι πολύ εφήμεροι... Ναι, σαφώς...την πολλή χαρά κάπου την βαριέσαι. Πέρα από το αίσθημα της ευφορίας δεν σου προσφέρει τίποτε άλλο. Ενώ ο πόνος, ανοικτός μαγαζάτορας με παντός καιρού προϊόντα. Έμπνευση-πρέπει να τελειώσω και κείνο το καταραμένο το κεφάλαιο, γαμώτο! Να πάρω τα λεφτά, έχω μείνει άφραγκη και το νοίκι της στρίγγλας παραμένει απλήρωτο. Τί άλλο; Α, ναι! Δημιουργικότητα, σοφία, εμπειρία και την μελαγχολία του κουλτουριάρη, διαβατήριο για τη δουλειά μας.»

10.05 μ.μ.

ΑΝΔΡΑΣ: «Κατέβηκε τις σκάλες, προχώρησε μέσα στους διαδρόμους του Μετρό με τους πλαστικούς τοίχους και τις διαφημίσεις. Την πήρα απ’ το κατόπι και ευτυχώς δεν με πήρε χαμπάρι. Στήθηκε στην αποβάθρα, δίπλα στην έξοδο σαν να περίμενε κάτι. Εγώ έκανα τα συνηθισμένα. Έκατσα σε μια θέση, έβγαλα το βιβλίο μου και άρχιζα να διαβάζω. Οι αποβάθρες των σταθμών έχουνε μια γοητεία... Είναι σαν δεύτερο σπίτι μου. Κάθομαι εκεί και όταν βαρεθώ τις τόσες καινούργιες φάτσες, πηγαίνω σπίτι.»

10.30 μ.μ.

ΓΥΝΑΙΚΑ: “Έτσι είχαμε πει. Το θυμάμαι. Στάση Πανεπιστημίου, στην αποβάθρα προς Δάφνη, κατά τις 10. Μα που στο καλό είναι; Γιατί αργεί; Λες να έπαθε τίποτα;”

10.45 μ.μ.

ΑΝΔΡΑΣ: «Πηγαινοερχότανε από τη μια άκρη της αποβάθρας στην άλλη. Ανά πεντάλεπτο τα τρένα φτάνουν. Ξερνάν ανθρώπους και στιγμιαία η αποβάθρα μοιάζει με λαοθάλασσα. Γέλια, φωνές, κλαμένα μωρά, παρέες, γυναίκες που ισορροπούν πάνω σε τακούνια με τις σακούλες στα χέρια, όλα μαζί ένα συνοθύλλευμα που κατευθύνεται προς τις εξόδους. Θέλουν να φύγουν απ’ τα υπόγεια της γης. Να βγουν στον ουρανό. Σαν άδειασε τελείως η αποβάθρα, δύο απομείναμε. Ανέκαθεν μου άρεσε να βλέπω ποιοι παραμένουν στις αποβάθρες. Αφού το τρένο φεύγει, είμαστε σαν συνομότες. Μια φορά, θυμάμαι, Χριστούγεννα πρέπει να ’ταν πρόπερσι στο Μοναστηράκι, είχα ξεμείνει μ’ έναν Ιταλό που κρατούσε μια κιθάρα. Δεν ξεκόλλαγε κι αυτός από τη θέση του κι έκανε χάζι τους περαστικούς. Ξάφνου, άρχισε να παίζει ένα περίεργο σκοπό και τραγουδούσε στα ιταλικά. Αδιαφορούσε για τον κόσμο που έμπαινε κι έβγαινε στα τρένα. Άλλοι νομίζανε ότι ζήταγε λεφτά και του πετάγανε κέρματα μα αυτός το έκανε για το κέφι του. Κάθε φορά που του έδιναν, αυτός σταμάταγε τη μουσική του, σηκωνότανε και τους τα γύριζε πίσω. Ωραίος τύπος. Θυμάμαι, τον κοίταζα για καμιά ώρα. Είχε καταλάβει το χόμπι μου με τα περίεργα βράδια στους σταθμούς και δεν απορούσε. Μετά είχαμε πιάσει την κουβέντα ώσπου έκλεισε ο σταθμός και μας διώξανε. Τώρα όμως είναι εκείνη που έχει απομείνει μαζί μου! Πιο ανήσυχη από πριν. Είναι όμορφη, και ...ωχ! Γαμώτο! Το βιβλίο μού έφυγε απ’ τα χέρια...Με κοιτάει, αλλά είναι εκνευρισμένη. Αυτό πρώτη φορά μου συμβαίνει! Συνήθως περνώ απαρατήρητος!»

11.00 μ.μ.

ΓΥΝΑΙΚΑ: “Μα που είναι; 11 πήγε η ώρα! Κάθομαι σαν το βλάκα και τον περιμένω. Μάλλον έπεσα διάνα και οι λόγοι της χαράς μου είναι όντως εφήμεροι και περαστικοί σαν αυτούς τους επιβάτες...Ήταν τύφλα στο μεθύσι χθες, αλλά μου το πε ξεκάθαρα...θέλει να με δει. Το ξέχασε; Νομίζω ότι μ’ έχει αρρωστήσει αυτή η κατάσταση. Γιατί να θες να επιστρέψεις στις ίδιες περσινές καταστάσεις; Τον σιχαίνομαι αυτόν τον σταθμό. Όλοι με κοιτάνε κι απορούνε. «Ποιον περιμένει τόση ώρα;». Αλήθεια, ποιον; Κάποιον που ενώ σε πληγώνει, εσύ σα βλάκας συνεχίζεις να πιστεύεις και να δικαιολογείς...Κι αυτό το ρημάδι το τηλέφωνο, γιατί δεν το σηκώνει; Άλλη μισή ώρα θα περιμένω...Και ήθελα τόσα να του πω. Για το βιβλίο που τελειώνει, για το πόσο καλά περνάω στο καινούργιο διαμέρισμα-εντάξει, δεν είναι αλήθεια αυτό, αλλά θέλω να του δείξω πως είμαι καλά και πως δεν τον έχω ανάγκη. Όταν μέναμε μαζί θυμάμαι, συνεχώς του γκρίνιαζα για τους χώρους του διαμερίσματός του. Θέλω να τον εκδικηθώ, να υποφέρει και αυτός όσο εγώ. Χθες , όμως, ήταν τόσο φιλικός, και δεν μου πήγαινε η καρδιά...Που είναι; Και αυτός εκεί με το βιβλίο στο χέρι, γιατί με κοιτά σα χάνος;”

11.20 μ.μ.

ΑΝΔΡΑΣ: «Θα της μιλήσω! Το αποφάσισα! Μπορεί να μην περιμένει κανέναν και να αράζει και αυτή στους σταθμούς όπως εγώ! Θα της πω να πάμε καμιά βόλτα. Έχει κάτι που μου αρέσει...έχει αυτήν την αγωνία πάνω της. Θα με περάσει σίγουρα για τρελό! Όμως έρχεται το τρένο σε λίγο...Ίσως να ναι καλύτερα μετά. Θα χουν φύγει οι πολλοί και θα μείνουμε πάλι οι δυο μας.»

11.28 μ.μ

ΓΥΝΑΙΚΑ: “Θα φύγω. Δεν αντέχω άλλο. Ίσως να ‘ναι και καλύτερα έτσι. Να μην τον ξανασυναντήσω ποτέ, να φύγει και η χαρά, να ‘ρθει ο πόνος, να τελειώσω το βιβλίο, να γυρίσω στη βάση μου και πάλι στα ίδια...Να! Τώρα!”

11.30 μ.μ.

ΑΝΔΡΑΣ: «Έφυγε.»

Παπαρούνα

Η ζωή μας σε κουτιά…

2007-04-04T22:35:00.000+02:00

Δεν έχω καταλάβει ακόμη ποτέ οριοθετούνται τα κουτιά αυτά. Πότε και πως. Η γέννηση μας είναι η αρχή τους; Το μυαλό μας; Ο χαρακτήρας μας; Οι άλλοι; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο ότι υπάρχουν. Είναι εκεί και συ πρέπει να τα γεμίζεις. Να τα γεμίζεις και να τα κλείνεις. Να τα κλείνεις και να τα αποθηκεύεις. Να τα αποθηκεύεις και να δημιουργείς άλλα. Κύκλος δηλαδή. Κουτιά μέσα σε ένα κύκλο. Κουτιά μικρά, μεγάλα. Μαύρα, πολύχρωμα. Τακτοποιημένα. Ταμπέλες γραμμένες για καλύτερη διαχείριση. Αναδρομές και διαδρομές. Εσύ και αυτά. Μαζί σου παντού και πάντα.

Και συ ο διαχειριστής. Απόλυτος. Μοναδικός. Μαθαίνεις που πρέπει, να βάζεις τι. Μαθαίνεις να τα κλείνεις καλά. Μαθαίνεις να τα αποθηκεύεις καλυτέρα. Μαθαίνεις να δημιουργείς νέα, με καλύτερες προδιαγραφές. Το σπουδαιότερο είναι ότι μαθαίνεις να ζεις μαζί τους. Ότι πρέπει να ζεις μαζί τους. Ότι η ζωή σου είναι κουτιά, ότι ο κύκλος σου πρέπει να τετραγωνιστεί τελικά...

Βασιλική

Η γιαγιά

2007-03-30T12:51:00.000+02:00

Όταν μου ζήτησες να γράψω κάτι για το ‘Φιλοξενείο’ – και έχουν περάσει σχεδόν δυο μήνες από τότε, με ανησύχησες και με προβλημάτισες. Ποτέ μου δεν είχα σκεφτεί αν κάποια στιγμή θα ‘έκλεινα’ το blog μου και ποτέ μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν με είχε απασχολήσει η διάρκεια του, παράλληλα ο τίτλος ‘Φιλοξενείο’ χωρίς να το θέλω με στέλνει σε αναμνήσεις από ‘ενοικιάζονται δωμάτια’ των παιδικών μου καλοκαιριών κάπου στις αρχές του 60.

Έτσι λοιπόν αποφάσισα να ξεκινήσω κάτι που το σκέφτομαι έντονα τα τελευταία τρία χρόνια και που δεν ξέρω αν θα συνεχίσω και πολύ περισσότερο αν θα το τελειώσω. Είναι η ιστορία της γιαγιάς μου που υπεραγαπούσα και που έφυγε με την γέννηση της Δάφνης, είναι η ιστορία που θα ήθελα η Δάφνη να ξέρει και που πολλές φορές το χαμόγελο της μικρής μου πριγκίπισσας μου θυμίζει το χαμόγελο της γιαγιάς που μου λείπει τόσο πολύ. Κάτι σαν ...φιλοξενείο συναισθημάτων. Ελπίζω να σας μεταδώσω κάτι από αυτά τα συναισθήματα.

Μια αυγουστιάτικη ανάμνηση

‘Πρόσεξε το σκαλοπάτι, θα πέσεις!’ Ήταν η τρίτη φορά που η φωνή της με αυτή τη στριγγλιά ηχώ επαναλάμβανε ακριβώς την ίδια φράση. Τις δύο προηγούμενες μόλις διαβήκαμε την πόρτα της αυλής και τη δεύτερη στο διάδρομο του σπιτιού που η γιαγιά μου είχε νοικιάσει δωμάτιο για τρεις βραδιές.

‘Πρόσεξε εδώ είναι το σκαλοπάτι!’ Γύρισα αγριεμένος να την κοιτάξω και φυσικά δεν κατάλαβα ότι το περίφημο σκαλοπάτι ήταν εδώ, έτσι ...βρέθηκα ξαπλωμένος μπρούμυτα στο πάτωμα με τη σακούλα με τους γερμάδες να λιώνει από το βάρος μου και την ταχύτητα της πτώσης. Η γιαγιά μου με κοίταζε έντονα.

Το πρόσωπό μου έγινε κατακόκκινο, κάτι από πασχαλινό αυγό και τα αυτιά μου αρχίσανε να τρέμουν. Το παθαίνω αυτό, όταν βρίσκομαι σε συναισθηματική ένταση ακόμα και τώρα που μεγάλωσα. Βέβαια κανένας δεν το παραδέχεται ότι τα αυτιά μου κουνιούνται, ούτε δείχνουν να θέλουν να το καταλάβουν, ούτε οι φίλοι μου, ούτε οι δύο γυναίκες που παντρεύτηκα ... σε διαφορετικούς χρόνους!

‘Άντε, σήκω τώρα και σκουπίσου, μια χαρά είσαι!’ και δύο τρομάρες, μία από τη πτώση και μια από το βλέμμα της γιαγιάς μου που ένιωθα στην πλάτη μου, αλλά δεν είχα κανένα σκοπό να το συζητήσω αυτή τη στιγμή. Βέβαια από στιγμή σε στιγμή θα ερχόταν το ‘στο ‘πα εγώ!’ αλλά ήμουν αποφασισμένος να πάρω τα πράγματα ψύχραιμα και να κρατήσω ζωντανή την λίγη αξιοπρέπεια που μου είχε μείνει από τα ζουμιά που τρέχαν στο μπλουζάκι μου.

‘Στο ‘πα για το σκαλοπάτι!’ Ε βέβαια, ποιος μπορούσε να συγκρατήσει την κυρά Μαρίκα και την στριγγλιά φωνή της από το να το πει. Ήμουνα σίγουρος ότι δεν θα την έβγαζα καθαρή μ’ αυτήν τη γυναίκα.

Αποφάσισα να μην ασχοληθώ μαζί της, και προσπαθώντας να αποφύγω το βλέμμα της γιαγιάς μου, σηκώθηκα όσο πιο προσεκτικά μπορούσα από το πάτωμα, πήρα τις δυο μπλε σακούλες του μανάβη που κουβάλαγα από τον Πειραιά και προχώρησα προς τον πάγκο που ήμουνα σίγουρος ότι αντιπροσώπευε την κουζίνα.

‘Τακτοποιηθείτε εσείς κι ‘γω πάω να σας φέρω πετσέτες.’ Έκλεισε τη δίφυλλη πόρτα πίσω της και έσυρε τις χοντρές παντόφλες της στο διάδρομο. Φρίκη. Αλλά ήμουνα αποφασισμένος, θα δείξω υπομονή.

Με τη γιαγιά μου πέρναγα πάντα καλά, όπου και να πηγαίναμε, και πάντα κάπου πηγαίναμε ή θα πηγαίναμε. Άλλωστε με τη γιαγιά μου έμενα τις περισσότερες μέρες μου, και τα βράδια. Οι γονείς μου... αλλά ας το αφήσουμε αυτό γιατί είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία και έχει τη γεύση πικραμύγδαλου ακόμα.

Η γιαγιά μου λοιπόν, η μητέρα της μητέρας μου ήταν μια πολύ ασυνήθιστη γυναίκα, τουλάχιστον σε σχέση με τις περισσότερες γιαγιάδες που γνώρισα στη ζωή μου.

Η Αργυρώ, αυτό είναι το όνομά της, τα είχε δει όλα! Πολέμους, προσφυγιά, διωγμούς, φτώχια, θανάτους, καταστροφές, πείνα, χηρεία και ορφάνια. Κι όλα τα είχε δει με αυτό το αχνό χαμόγελο που είχε η ματιά της. Όλα μαζί της είχαν δώσει μια ατελείωτη κατανόηση και υπομονή για τους πάντες και τα πάντα. Και μια ιδιαίτερη σοφία. Η γιαγιά μου έλεγε συχνά πως η ζωή έχει μέσα της όλες τις απαντήσεις, εσύ το μόνο που έπρεπε να κάνεις ήταν να περιμένεις σιωπηλά να την ακούσεις. Βέβαια εγώ από μικρός έκανα πολύ φασαρία και δεν άφηνα κανένα να ακούσει τι ψιθύριζε η ζωή και γι αυτό έκανα και πολλά λάθη, αλλά όπως λέει και η γιαγιά μου και τα λάθη κομμάτι της ζωής είναι.

Αυτές τις μικρές και μεγάλες σοφίες φρόντιζα πάντα να τις κρατάω και σε στιγμές μεγάλης λύπης ή χαράς τις φέρνω μπροστά μου, μαζί με το αχνό χαμόγελο στη ματιά και τότε νιώθω λίγο πιο ...ανάλαφρος. Πολλές φορές στη συνέχεια είδα πραγματικά την ίδια τη ζωή με τον πιο μαγικό τρόπο να δίνει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τις δικές της λύσεις και στα πιο δύσκολα προβλήματα.

Βέβαια εκείνη τη στιγμή τη λύση την έδωσε η κυρά Μαρίκα που εισέβαλε στο δωμάτιο σέρνοντας τις παντόφλες της, τεράστια και μυρίζοντας άρωμα λεμόνι μπερδεμένο με ιδρώτα και μια γαλάζια σκληρή πετσέτα. Εγώ προσπάθησα να την σταματήσω απλώνοντας μπροστά τα χέρια μου, αλλά πολύ αργά. Τα τεράστια χέρια της τυλιγμένα με τις δύο άκρες της πετσέτας μου καθαρίζαν άγαρμπα, πρόσωπο, χέρια και μπλούζα ταυτόχρονα.

Να το πάλι αυτό το βλέμμα. Την ένιωθα εκεί δίπλα στο διπλό κρεβάτι την ώρα που ξεδίπλωνε τα ρούχα μας για να τα βάλλει στη ντουλάπα, να με κοιτάει και να χαμογελάει. Έπαιρνε την εκδίκησή της από την απροσεξία μου και με άφηνε να καθαρίσω και να τιμωρηθώ μόνος μου από τα χέρια της κυρά Μαρίκας.

Α! Μην το ξεχάσω, εγώ ήμουνα μόλις έξη χρονών όταν συνέβαιναν όλα αυτά!

‘Εντάξει κυρά Μαρίκα μου, φτάνει, θα τον βάλω να κάνει ένα μπάνιο και ν’ αλλάξει. Νομίζω ότι αυτή είναι η καλύτερη λύση.’ Φαίνεται κατάλαβε ότι τιμωρήθηκα αρκετά.

‘Άντε να πάω κι εγώ, γιατί σήμερα είχαμε πολλούς νοικάρηδες, να ‘ναι καλά η Μεγαλόχαρη!’ έκανε το σταυρό της και χωρίς να περιμένει καμία απάντηση, έσυρε τις παντόφλες της στο διάδρομο αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή. Κρατώντας την αξιοπρέπειά μου ακόμα όρθια και την μπλούζα μου τσαλακωμένη, προχώρησα προς τη πόρτα για να την κλείσω.

‘Ας την ανοιχτή να ξεμυρίσει λίγο. Μυρίζει τσιγαρίλα εδώ μέσα.’ Συνηθισμένος από τον πατέρα μου που ήταν αιώνια με ένα τσιγάρο στο στόμα δεν ένιωσα τη διαφορά, ήταν βέβαια και η μυρωδιά της κυρά Μαρίκας... αλλά τώρα που το είπε είχε δίκιο. Η μυρωδιά του τσιγάρου είχε τρυπώσει παντού σ’ αυτό το δωμάτιο και με την Αυγουστιάτικη ζέστη μύριζε ακόμα χειρότερα.

Είχα μείνει με το χέρι στο πόμολο, όταν άκουσα και μια άλλη φωνή από τον διάδρομο που μου κίνησε την περιέργεια και με έκανε να βγάλω το κεφάλι μου να κοιτάξω.

‘Δεν θέλω να μείνω εδώ!’ Η φωνή ήταν επιτακτική, πεισματάρα και ήταν το κοριτσάκι με τα κοτσιδάκια που κοιτούσα και με κοιτούσε στο σαλόνι του πλοίου. Εγώ διάβαζα ένα Μίκυ Μάους κι εκείνη κάτι άλλο. Δηλαδή έκανα πως διάβαζα γιατί τα περισσότερα δεν τα καταλάβαινα, αλλά μπορούσα να κάνω ιστορίες με τις εικόνες που έβλεπα.

Όλοι λέγανε ότι ήμουνα πολύ καλός σ’ αυτό και με καμαρώνανε όταν έπιανα την εφημερίδα του πατέρα μου και προσποιόμουνα πως διάβαζα. Το πιο καλό μου σημείο ήταν πως έβγαζα και επιφωνήματα θαυμασμού ή λύπης κάθε τόσο. Αυτό βέβαια γινόταν όσο ήμουνα σίγουρος ότι υπήρχε ακροατήριο, μετά η εφημερίδα έπαιρνε διάφορες μορφές, όπως αεροπλάνο, βάρκα και άλλα χρήσιμα πράγματα.

Χμ, το κοριτσάκι έκανε τα αυτιά μου να κουνηθούν αλλά κάνοντας τον αδιάφορο, αφού σιγουρεύτηκα ότι με είχε δει κι εκείνη, μπήκα μέσα. Λοιπόν τα κοριτσάκια σ’ αυτή την ηλικία είναι μία πολύ περίεργη ανακάλυψη. Εκτός από λίγες εξαιρέσεις, η ξαδέρφη μου μία από αυτές, κάνανε μόνο για νοσοκόμες. Δηλαδή στους καουμπόηδες και ινδιάνους. Κι’ εκεί που η μάχη βρισκότανε στη πιο καλή της φάση αυτές αντί να κοιτάζουν τους πληγωμένους ταΐζανε τις κούκλες τους ή φτιάχνανε τσάι και ανταλλάσσανε επισκέψεις. Μάλιστα! Επισκέψεις! Οι Ινδιάνες στις καουμπόισσες. Εμείς σκοτωνόμαστε στη μάχη και αυτές ανταλλάσσανε επισκέψεις.

Για όλους αυτούς λοιπόν τους πολύ σημαντικούς λόγους, για την εξέλιξη της ιστορίας του πολέμου και του πολιτισμού μας, αποφασίσαμε όλη η παρέα να μην ξαναβάλουμε κορίτσια στα παιχνίδια μας. Μέχρι που υπήρξαν κλάματα και η επέμβαση της θείας μου και της μάνας του Κωνσταντίνου και της Μάγδας και κάτω από την πίεση αποφασίσαμε να ξαναπαίξουν τα κορίτσια.

Αλλά εκεί πια ήταν που μπερδευτήκαμε τελείως, γιατί τα κορίτσια αποφασίσαν ότι είχαν βαρεθεί να παίζουν τους καουμπόηδες και προτιμούσαν να παίξουν τις μαμάδες και για να μας τιμωρήσουν δεν θα μας παίζανε! Άντε τώρα να βγάλεις άκρη μαζί τους. Μετά όμως ήταν κι αυτή η περίεργη ανατριχίλα που νιώθαμε όταν βρισκόμαστε κοντά στα κορίτσια και το καμάρι μας όταν μερικές φορές παίζαμε τους μπαμπάδες. Βέβαια το νανούρισμα του μωρού δεν συγκινούσε κανέναν από εμάς και το κάναμε με μεγάλη δυσκολία και προσπαθώντας να σκεφτούμε δεκάδες δικαιολογίες για να το αποφύγουμε, αλλά νιώθαμε όμορφα όταν βγάζαμε βόλτα την «οικογένειά μας».

Η γιαγιά μου τοποθέτησε προσεκτικά τα ρούχα μας στη δίφυλλη ντουλάπα, τα εσώρουχα στο συρτάρι και τέλος έβγαλε τις δικές μας πετσέτες, αφράτες, μαλακές και με τη γλυκιά μυρωδιά λεβάντας και τις πήγε στο μπάνιο.

‘Θα ξαπλώσω λίγο να ξεκουραστώ και μετά που θα πέσει πιο πολύ ο ήλιος θα πάμε να φάμε κάτι. Ξάπλωσε και συ λίγο να ξαποστάσεις από το ταξίδι.’ Η τελευταία παρατήρηση είχε και κάποιο υπονοούμενο.

Η θάλασσα δεν ήταν και δεν είναι το καλύτερό μου. Βασικά ότι κουνιότανε δεν ήταν το καλύτερό μου. Είχα αρχίσει να νιώθω ναυτία από το ταξί που μας έφερε από το Παγκράτι στον Πειραιά. Το πρωινό γάλα και το παξιμάδι το έβγαλα στον Πειραιά, είχα φάει ένα πολύ ελαφρύ πρωινό μιάς και το πρόβλημα, ήταν γνωστό. Την τυρόπιτα που είχα επιμείνει να πάρω στο Πειραιά, την έβγαλα κοντά στο Σούνιο, και τα πατατάκια λίγο μετά την Μακρόνησο.

Αυτό το παιχνίδι συνεχίστηκε σε όλη τη διαδρομή που κρατάει πέντε ώρες γεμάτες. Η γιαγιά μου αγόραζε ή μου έδινε κάτι από τη τσάντα της και εγώ το έβγαζα μετά από λίγη ώρα. Έκανα ένα διάλειμμα είκοσι λεπτών και προχωρούσα στο επόμενο μπούκωμα και ξανά από την αρχή.

Στα ενδιάμεσα ασχολιόμουνα με τα περιοδικά μου, που είχα πάρει από το σπίτι και το περίπτερο στο λιμάνι και έριχνα και μια ματιά στη γενικότερη κίνηση στο σαλόνι. Όπως τι στάμπα είχε το μπλουζάκι που φόραγε ένα αγοράκι που συνέχεια έκλαιγε ή τι κούκλα κρατούσε το κοριτσάκι που με κρυφοκοίταζε.

Δεν ξέρω αν ήμουνα πραγματικά όμορφο παιδί, αλλά επηρεασμένος από όσα έλεγε η γιαγιά μου, η θεία μου και όλοι μας οι γνωστοί και συγγενείς ήμουνα το πιο όμορφο αγοράκι στον κόσμο, πράγμα που σήμαινε ότι ήταν πολύ φυσιολογικό να με κοιτάζει το κοριτσάκι εντυπωσιασμένο. Έτσι τις λίγες στιγμές που ήμουνα καλά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, κορδωνόμουνα, έσφιγγα το σώμα μου για να φαίνομαι ψηλός, ή ΄διάβαζα’ αδιάφορα.

Για τα αποτελέσματα δεν ήμουνα και απόλυτα σίγουρος, μιας και κάθε τόσο μια τεράστια καφέ σακούλα έκρυβε το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της προσωπικότητάς μου, τα πράσινα μάτια μου! Αυτή ήταν κουβέντα που είχα ξεσηκώσει από την θεία μου την Ντίνα.

Για τη Θεία μου την Ντίνα δεν σας έχω μιλήσει ακόμα. Η αγαπημένη μου! Η μικρή διαφορά ηλικίας που έχουμε, για ανιψιό και θεία, με έκανε να μην καταλαβαίνω τις διαφορές μας. Κάποια στιγμή μάλιστα, στη σοβαρή ηλικία των πέντε σκεφτόμουνα να την παντρευτώ και να βάλω τη σχέση μας σε κάποιο πιο σοβαρό δρόμο. Δυστυχώς ή ευτυχώς στη συνέχεια ανακάλυψα και άλλες γυναίκες και αποφάσισα ότι ο γάμος δεν ήταν ότι ακριβώς ήθελα από τη ζωή μου. Προτιμούσα τις φίλες. Φαντάζομαι δραματικό ρόλο στην απόφαση μου έπαιξε και μια κούπα τηγανισμένο λάδι που μου έδωσε ένα πρωί κατά λάθος πιστεύοντας ότι είναι γάλα. Πικρή εμπειρία και γεύση που ακόμα την θυμάμαι.

Tο αργότερα της γιαγιάς μου, ήρθε με πολύ αργούς ρυθμούς. Έτσι γίνεται πάντα τα μεσημέρια. Στην αρχή έριξα μια ματιά στα βιβλία μου, αλλά βαρέθηκα γρήγορα, ακολούθησε μία μάχη μεταξύ δύο ινδιάνων και ενός ιππότη με ένα καουμπόη σε άλογα, με την συνοδεία ενός φορτηγού και ενός λεωφορείου. Τέλος ζωγράφισα με αόρατα μελάνια σύννεφα στο ταβάνι και κάνοντας τον πιλότο κάτω από το σεντόνι με πήρε ο ύπνος.

Γενικά δεν είμαι γκρινιάρης. Πιθανώς λίγο παραπονιάρης, το λέει και η γυναίκα μου, αλλά γκρινιάρης ποτέ. Εκτός. Εκτός από το ξύπνημα μετά από μεσημεριανό ύπνο. Αυτό ισχύει και σήμερα γι αυτό και το εχω κόψει. Δεν μπορώ το ξύπνημα από το μεσημεριανό ύπνο. Όλα μου φταίνε. Ο καιρός, ο αέρας, η φωνή μου, οι φωνές των άλλων, τα τελευταία χρόνια και ο πονοκέφαλος. Σηκώθηκα αργά αργά και προσπάθησα να συνειδητοποιήσω αν ήταν μέρα η νύχτα.

Το Αυγουστιάτικο απόγευμα, σε χρώματα μελιτζανί πλημμύριζε το μπαλκόνι, εγώ καθόμουνα στο τριζάτο ράντζο που ήταν το κρεβάτι μου και προσπαθούσα να συνέλθω, όταν το άκουσα...

‘Τον ετοιμάζω, ετοίμασε κι’ εσύ τη Γιωργίτσα και πάμε για φαγητό μαζί!’ Γύρισα τόσο απότομα που ζαλίστηκα. Η γιαγιά μου ήταν στη πόρτα και ερχόταν προς εμένα.

‘Η Γιωργίτσα; Πάμε για φαγητό; Ποια Γιωργίτσα;’ Είχα καμιά εικοσαριά ερωτήσεις ακόμα, αλλά δεν είχα χρόνο και προσπαθώντας να συνέρθω θύμισα στον εαυτό μου ότι ήταν απλώς ένα κοριτσάκι που στο τέλος θα έκανε κάτι στραβό. Η τελευταία σκέψη σταμάτησε για λίγο μιας και έβαζα ανάποδα το μπλουζάκι μου. Η γιαγιά μου με βοήθησε να βγάλω το μπλουζάκι μου, από την καλή αυτή τη φορά , οι κάλτσες μπήκαν γρήγορα και με μία μικρή βοήθεια δεθήκαν τα κορδόνια των παπουτσιών μου, πρέπει να σημειώσω ότι ήταν κάτασπρα και ολοκαίνουργια, και ήμουνα έτοιμος.

Τα παπούτσια είχαν αγοραστεί πριν από δύο μέρες και ήταν ακριβώς τα ίδια με αυτά που φορούσε ο Νίκος. οχι ο απέναντι, ο άλλος που μένει πιο κάτω. Ο πιο κοντός. Καλά τι σας λέω τώρα.

Τα ξέρετε τα ταβερνάκια στη Τήνο; Βέβαια τα ξέρετε. Μπλε ψάθινες καρέκλες, ξύλινα τραπεζάκια με το ένα πόδι πάντα πιο κοντό για να χύνεται πάντα το νερό ή στη δικιά μου περίπτωση η πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό και όχι από το ψυγείο, και χάρτινο τραπεζομάντιλο με μπλε βαρκούλες και μεγάλα γράμματα, ‘εξοχική ταβέρνα ο Γιώργος’.

Κάτσαμε όλοι μαζί. Εγώ και η Γιωργίτσα δίπλα-δίπλα. Η γιαγιά μου και η κυρία Μαρία δίπλα δίπλα. Οι διαπραγματεύσεις για το φαγητό είχαν γίνει πριν καν βγούμε από το δωμάτιο. Οι τηγανητές πατάτες είχαν απαγορευτεί. Το μπιφτέκι είχε απαγορευτεί και μπροστά στην εύνοια της τύχης να φάω δίπλα στην Γιωργίτσα αρκέστηκα στις γεμιστές ντομάτες, σαλάτα και... πρέπει να είχα φορέσει το πιο πετυχήμενο μου παραπονιάρικο ύφος γιατί τελικά εμφανίστηκαν και οι τηγανητές πατάτες. Μια μερίδα για μένα και μια για την Γεωργίτσα. Κρίνοντας βέβαια από το παστίτσιο που βρισκόταν μπροστά από την Γιωργίτσα ήμουν σίγουρος ότι ανάλογες διαπραγματεύσεις είχαν προηγηθεί της αναχώρησης τους από το ‘ενοικιάζονται δωμάτια’, περίεργο όνομα για ξενοδοχείο.

Γιατί όλα τα παιδιά τρελαίνονται για πατάτες τηγανητές; Μυστήριο. Πολλές φορές κοιτάζω παιδιά στις σημερινές ταβέρνες, οι καρέκλες βέβαια δεν είναι πια ψάθινες αλλά το τραπέζι συνεχίζει να έχει το ένα πόδι πιο κοντό, να τρώνε πατάτες με ένα βλέμμα που γυαλίζει και... Και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Εγώ δεν τρελαίνομαι πια για πατάτες τηγανητές. Μ’ αρέσουν στον φούρνο, σαν πουρέ, ο’γκρατέν αλλά τηγανητές; όχι ευχαριστώ!

Η κυρία Μαρία ζούσε στον Πειραιά και είχε άντρα ναυτικό που ταξίδευε όλο τον χρόνο και κάθε Αύγουστο ερχόταν στην Μεγαλόχαρη, τάμα, για να τον κρατάει γερό και δυνατό. Αυτά τα είχε πει απνευστί ρίχνοντας στον τέλος και έναν αναστεναγμό.

Εδώ πρέπει να σας εξηγήσω κάτι. Η γυναίκα μου είναι ξένη. Ξένη, όχι από τη Θράκη ή από κάποιο νησί. Αλλά ξένη. Από χώρα βόρεια και παγωμένη. Τα πάντα της φαίνονται καινούργια και πολλές φορές αστεία, ξέρετε τώρα τι ιδιόρρυθμο χιούμορ έχουν αυτές οι ξένες. Λοιπόν, εκείνη με έκανε να παρατηρήσω ότι στην Ελλάδα, κάθε φορά που οι γυναίκες λένε κάτι πολύ προσωπικό τους, στο τέλος αφήνουν και ένα αναστεναγμό.

Ο αναστεναγμός αυτός έχει τελείως δικό του ήχο και ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους αναστεναγμούς. Αυτή είναι μία άλλη παρατήρηση της γυναίκας μου. Ότι έχουμε χιλιάδες ήχους, αναστεναγμούς και επιφωνήματα, που πολλές φορές λένε πιο πολλά απ’ όσα οι λέξεις που χρησιμοποιούμαι. Λοιπόν ο συγκεκριμένος αναστεναγμός απαιτεί ελαφριά εισπνοή και ύστερα αργή εκπνοή γεμάτης ποσότητας αέρα, ο ήχος προαιρετικός. Μην το δοκιμάσετε όταν είσαστε μόνοι σας στο σπίτι.

Στον δεύτερο αναστεναγμό είχα αρχίσει να έχω πρόβλημα με την καρέκλα. Στον τρίτο έκοψα κομμάτι από το χάρτινο τραπεζομάντιλο και στον τέταρτο μου έπεσε το πηρούνι. Τώρα οι αναστεναγμοί ερχόντουσαν στερεοφωνικά.

Η Γιωργίτσα δεν μίλαγε καθόλου. Λερώθηκε λίγο με μία ντομάτα που τις έπεσε στο κατακίτρινο φορεματάκι αλλά κατά τα άλλα η απόλυτη σιωπή. Ούτε καν λοξές ματιές. Στην αρχή προσπάθησα σπρώχνοντας το ψωμί μου προς το μέρος της να τραβήξω την προσοχή της, αλλά τίποτα. Ήταν απορροφημένη με το διπλανό τραπέζι.

Όταν έπεσε το πηρούνι μου έριξε μία απορημένη ματιά, ‘Μα πως τα κατάφερες;’ ή ‘την έκανες πάλι!’ και δεν με ξανακοίταξε! Οι αναστεναγμοί συνεχιζόντουσαν, η Γιωργίτσα δεν με κοίταζε και ξέσπασε και ο πόλεμος!

Χα, σας έπιασα! Ποιος πόλεμος; Ο μεγάλος, ο ένας, ο μοναδικός. Αυτός που εκείνη την εποχή οι λίγοι τον λέγαν φωναχτά ο παγκόσμιος και οι πολλοί σιωπηλά και συνωμοτικά, το αντάρτικο και η γιαγιά μου με την κυρία Μαρία άρχισαν να θυμούνται και σαν να γέμισε δάκρυα το αυγουστιάτικο φεγγάρι της Τήνου.

**************************

Στη φωτογραφία όταν το Παγκράτι είχε ακόμα χωματόδρομους και ο υπογράφον φορούσε ακόμα κοντά παντελονάκια!!!

**************************

Την ιστορία την αφιερώνω στη Δάφνη φυσικά, στην Ντίνα και τον Γιάννη, ίσως κάποια μέρα που τα δάκρυα θα σταματήσουν να μου θολώνουν τα μάτια ίσως να συνεχίσω!

Ovi

«Ευχαριστώ που μου ανοίξατε...»

2007-03-28T05:22:00.000+02:00

Μου χτύπησε το κουδούνι. Στην αρχή, όπως αυτοί που μοιράζουν φυλλάδια για ντελίβερι και ακούγονται όλα τα κουδούνια της πολυκατοικίας, με λίγα δευτερόλεπτα καθυστέρηση το ένα από το άλλο. Με μια διαφορά. Δεν ακούστηκε άλλο κουδούνι. Μόνο το δικό μου. Ξαναχτύπησε. Πιο δειλά αυτή τη φορά. Και συνέχισε επίμονα.
Εγώ καθόμουν ακίνητος. Αποσβολωμένος από την ένταση του ήχου. Ώσπου το νευρικό μου σύστημα ξύπνησε και έτρεξα και ούρλιαξα, «Ναι; Ποιος είναι;»
Δεν αποκρίθηκε κανείς. Μετά από μερικά βράδια, πάλι το ίδιο σκηνικό. Και ύστερα, είχα κάθε βράδυ τα ίδια. Εγώ μέσα στη μαύρη νύχτα να φωνάζω στο θυροτηλέφωνο, έξω στον κόσμο, στο κενό, ποιος είναι.
Αποφάσισα να τη στήσω απέξω από το σπίτι για να δω ποιος παίζει με την ησυχία μου. Περίμενα όλη τη νύχτα μέσα στο αυτοκίνητό μου, παρκαρισμένος έξω από την πόρτα, αλλά δεν ήρθε κανείς. Ο απρόσκλητος «φιλοξενούμενος» του θυροτηλεφώνου μου δεν φάνηκε πουθενά. Ανησύχησα, μήπως έπαθε τίποτα. Το επόμενο βράδυ έμεινα μέσα να τον περιμένω.
Και ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά δεν ρώτησα τίποτα, δεν μίλησα. Μόνο πάτησα το κουμπάκι να ακούσω. Μια φωνή βαθιά από τα έγκατα του νυχτερινού κόσμου μου είπε: «Ευχαριστώ που μου ανοίξατε. Ευχαριστώ που μου ανοίγετε κάθε βράδυ. Δεν έχω κλειδιά. Ούτε σπίτι άλλο από σας. Από τον εαυτό και τη φωνή σας. Είμαι εσείς. Να με ακούτε προσεκτικά κι ευγενικά. Να μ’ αγαπάτε. Ο φιλοξενούμενος εαυτός σας.»

Σταυρούλα Σκαλίδη

Ταξί ...

2007-03-26T15:02:00.000+02:00

Ήταν ένα χειμωνιάτικο βραδάκι. Ο δρόμος σκέτη φρίκη. Έβρεχε πριν δυο τρεις ώρες και η βροχή είχε αφήσει γλίτσα και βρωμόνερα πίσω της. Πάντα μου την έσπαγε να οδηγώ σε γλιστερό δρόμο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχε και μια διαολεμένη κίνηση: κατέβαινα την Πανεπιστημίου σημειωτόν και περίμενα γύρω στα τρία ανάμματα για το κάθε φανάρι.

Δούλευα απ’ το πρωί κι έλεγα να σταματήσω. Ευτυχώς το ταξί είναι δικό μου κι ό, τι ώρα θέλω το κλείνω. Άφησα έναν πελάτη και κατέβασα το «ελεύθερον» για να μην με σταματήσει κανείς. Μπήκα Γ’ Σεπτεμβρίου κι έκανα στάση στο περίπτερο για να πάρω τσιγάρα. Καθώς επέστρεφα στο ταξί, ένας τύπος με ρώτησε αν πηγαίνω προς Πατήσια. Στον δρόμο μου ήτανε. Του’ πα να μπει μέσα.

«Δεν είναι για μένα, για τα παιδιά είναι», είπε και μου’ δειξε ένα ζευγάρι που περίμενε λίγο πιο πίσω.

«Έστω», είπα τσαντισμένα. «Πες τους να μπούνε».

Δεν τους πολυπρόσεξα γιατί ήμουν απορροφημένος με το άναμμα του τσιγάρου μου. Άκουσα την πόρτα να κλείνει και ξεκίνησα.

Η Γ’ Σεπτεμβρίου ήταν κι αυτή πήχτρα. Προμηνυόταν καθυστέρηση κι έτσι άνοιξα λίγο το ράδιο. Έψαξα τους σταθμούς για λίγο -όχι πως ήλπιζα να βρω τίποτα της προκοπής- κι ύστερα έβαλα μια κασσέτα που την είχα γράψει ο ίδιος σ’ ένα κεντράκι. Ακουγότανε χάλια αλλά είχε πολύ πρώτα κομμάτια, γι’ αυτό δυνάμωσα τον ήχο όσο έπαιρνε.

«Στα κομμάτια η κίνηση», είπα στους επιβάτες. «Αν δεν το διασκεδάσουμε και λίγο, θα μας φανεί αιώνας μέχρι να φτάσουμε. Πού ακριβώς πάτε;»

Μου αποκρίθηκε ο νεαρός, αλλά μιλούσε σιγά και με τη βαβούρα της μουσικής δεν κατάλαβα τίποτα. Χαμήλωσα λίγο τον ήχο και ξαναρώτησα κοιτώντας τον απ’ τον καθρέφτη. Μου’ δωσε μια διεύθυνση στα Πατήσια, αλλά με νευρίασε γιατί καθώς μου μιλούσε φαινόταν να κοιτάει έξω απ’ το παράθυρο.

«Όταν φτάσουμε, μου δείχνεις ακριβώς», είπα γιατί δεν ήξερα τον συγκεκριμένο δρόμο.

Δεν πήρα απάντηση, πράγμα που θεώρησα αγένεια, αλλά δεν μίλησα. Δυνάμωσα πάλι το ράδιο. Αλλά ο τύπος μου’ χε κόψει το κέφι. Τον λοξοκοίταξα απ’ τον καθρέφτη. Ήταν ίσαμε εικοσιπέντε, με δεμένο σώμα και κοντά μαύρα κατσαρά μαλλιά. Φορούσε μια πλεκτή μπλούζα που άφηνε να ξεχωρίζει ο γιακάς ενός άσπρου πουκαμίσου. Γενικά φαινόταν πολύ καλόπαιδο πράγμα που μ’ εκνεύρισε ακόμα περισσότερο, γιατί από πάντα είχα την εντύπωση ότι όλοι αυτοί οι τύποι ήτανε λελέδες, που σπούδαζαν στην καμπούρα του πατέρα τους και δεν ήξεραν να βρουν ούτε στο λεξικό τις λέξεις φτώχεια και μιζέρια.

Εγώ δούλευα απ’ τα δώδεκα…

Έπειτα, άρχισα να κοιτάω την κοπέλα. Γλυκό κοριτσάκι, καστανομάλλικο, αλλά σεμνό και μαζεμένο. Ο τύπος της κρατούσε το χέρι. Τη λυπήθηκα μ’ αυτόν τον ξενέρωτο.

Εντωμεταξύ, είχα καπνίσει το πρώτο τσιγάρο κι άναψα δεύτερο. Το μάτι μου πήρε στον καθρέφτη τον μαμόθρεφτο να κάνει μια κίνηση να διώξει τον καπνό και χαμογέλασα μ’ ικανοποίηση. Ε

Με τα πολλά βγήκαμε Πατησίων, περάσαμε Πλατεία Αμερικής και πλησιάζαμε Κολιάτσου. Έστριψα αριστερά, μετά από κανά δυο στενά δεξιά, και πάλι αριστερά προς τα κει που υπολόγιζα ότι ήταν η οδός που μου’ χαν ζητήσει.

«Από πού πάω τώρα;»

«Είμαστε κοντά στον ηλεκτρικό;» ρώτησε ο νεαρός.

«Μα καλά ρε φίλε, δεν βλέπεις στο βάθος του δρόμου τα κάγκελα; Στραβός είσαι;»

«Στο προτελευταίο στενό», είπε ο τύπος σφιγμένα.

Έστριψα αριστερά. «Πού ακριβώς;»

«Στο 146»

Σταμάτησα λίγο πιο κάτω, γιατί δεν βρήκα μέρος να παρκάρω ακριβώς έξω από το νούμερο που θέλανε, δυο βήματα δηλαδή. Αστείο πράγμα. Περίμενα. Δεν φαινόντουσαν αποφασισμένοι να βγουν.

«Ε, ρε που έμπλεξα», σκέφτηκα.

«Μήπως θα μπορούσατε να βοηθήσετε την κοπέλα να πάει μέχρι το σπίτι της;», ρώτησε τέλος ο νεαρός.

Μάγκα μου, τα’ χασα!

Γύρισα και τους κοίταξα καλά. Θεέ μου τι γκάφα! Ήτανε τυφλοί. Κι οι δυο τους.

Κατάπια τη γλώσσα μου και βγήκα κι άνοιξα την πόρτα στην κοπέλα. Την πήγα μέχρι το σπίτι της κι ύστερα γύρισα στο ταξί. Εκείνη καθώς έφευγε, γύρισε προς τον νεαρό λυπημένα. Του’ δωσε ένα βιαστικό φιλί και βγήκε.

Όταν ξαναμπήκα στ’ αμάξι, βρήκα τον τύπο με το πρόσωπο κρυμμένο στα χέρια του.

«Τι βόδι που είμαι», σκέφτηκα. «Το έκανα χάλια το παιδί με τις χοντράδες μου.»

«Φίλε», του’ πα, «συγνώμη, δεν ήξερα πως…δηλαδή δεν σας πρόσεξα….θέλω να πω…»

«Εντάξει», μου’ πε αυτός καθησυχαστικά, χωρίς να βγάλει τα χέρια απ’ το πρόσωπο. «Λίγο πιο κάτω πάω, δεν πιστεύω να σου κάνει κόπο.»

«Αστειεύεσαι;» είπα με μεταμελημένη προθυμία. Καθόμουνα σ’ αναμμένα καρφιά. Τον τύπο τον είχα θάψει μέσα μου πριν λίγη ώρα και τώρα μου φαινόταν το πιο αξιολύπητο πλάσμα στον κόσμο. Σκέψου ρε, εικοσιπέντε χρονώ να μην βλέπεις ούτε δυο εκατοστά από τη μύτη σου. Ντιπ σκοτάδι.

Είχα γίνει αλοιφή. Κι ο τύπος έδειχνε να’ χει τα χάλια του επίσης. Κάποια στιγμή μου φάνηκε πως σιγόκλαιγε. Προσπάθησα να του πιάσω κουβέντα για να τον καλμάρω, γιατί νόμιζα ότι είχε πειραχτεί απ’ τον τρόπο που του είχα μιλήσει.

«Αρραβωνιάρα σου η κοπέλα;»τον ρώτησα.

Αναστέναξε.

Μάγκα μου, δεν έχω ακούσει πολλούς άνδρες ν’ αναστενάζουν με τόσο πόνο.

«Όχι», είπε. «Απλώς, κοπέλα μου».

«Τα πάτε καλά;», συνέχισα ακάθεκτος ο ηλίθιος.

«Σήμερα μου’ πε ότι δεν θα ξαναειδωθούμε».

Δαγκώθηκα τόσο που μάτωσα το χείλι μου. Λες κι είχα βαλθεί να τον πληγώνω.

«Ήθελες να την παντρευτείς;», ρώτησα αδιάκριτα αλλά καλοπροαίρετα.

«Πολύ θα ήθελα...κι εκείνη το θέλει, αλλά....»φάνηκε να κομπιάζει. «Αλλά οι γονείς της δεν με θέλουν».

Άρχισα να νιώθω εντελώς στενόχωρα. Του είχα μιλήσει άσχημα πριν, τον είχα προσβάλλει, αλλά δεν το’ κανα από κακή πρόθεση. Χρόνια στο τιμόνι, με υποχρεώσεις, παιδιά, γυναίκα, κίνηση κάθε μέρα στους δρόμους, σε σκληραίνει η ζωή. Είχα γνωρίσει κι εγώ πόνο όμως και καταλάβαινα.

Ήθελα να τον ρωτήσω «γιατί;», αλλά δίστασα.

«Δεν με θέλουν γιατί είμαι τυφλός», είπε ο νεαρός σαν να διάβασε τη σκέψη μου κι η φωνή του έσταζε πίκρα και θυμό.

Το αμάξι σταμάτησε σε ένα σκοτεινό στενό. Ο νεαρός πλήρωσε κι έφυγε. Έμεινα να τον κοιτάζω για λίγο, εν μέρει για να δω αν χρειαζόταν βοήθεια κι εν μέρει γιατί τον είχα συμπαθήσει και τον λυπόμουνα. Γρήγορα χάθηκε στην είσοδο ενός τριώροφου. Έβαλα μπρος τ’ αμάξι κι έφυγα.

Νυχτερινή Αθήνα, Σάββατο βράδυ. Δρόμοι γεμάτοι αυτοκίνητα μ’ ανθρώπους, ανθρώπους πολύχρωμους ή γκρίζους, βιαστικούς, εύθυμους, ξέγνοιαστους ή θλιμμένους. Φώτα, διαβάσεις, κλάξον, τροχονόμοι, επικίνδυνα δίκυκλα, άγρια ζωή του μέταλλου που βρυχάται και καταπίνει σιγά- σιγά τις σκέψεις, το ενδιαφέρον.

Το ταξί βούλιαξε μέσα της κι οι σκέψεις του ταξιτζή μαζί. Μόνο για λίγη ώρα στο μυαλό του ακουγόταν ο αντίλαλος της τελευταίας: «Τυφλοί!»

Χαρτοπόντικας

Η ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

2007-03-24T11:34:00.000+02:00

Ακολουθώντας το στενό περιφραγμένο μονοπάτι
Συνάντησαν οι αναχωρητές τη θ ά λ α σ σ α
Κι ήταν η θάλασσα αφύσικη κοκκαλωμένος τόπος
Στιγμιότυπο του Αδύνατου σαν σε φωτογραφία
Κι ήτανε μεσημέρι μα ο ήλιος δεν υπήρχε
Μα ούτ' ο ουρανός και ο ορίζοντας ούτε
Μοναχά τ'ασάλευτα νερά τα κόκκαλα νερά
Κι η αίσθηση του παντεπόπτη του φανερωμένου
Του από παληά κινούμενου δια των αιώνων Οφθαλμού
Που η κόρη του μετάλλαζε στο Χρόνο
Ιριδισμοί και αποχρώσεις χρώματα της Ιστορίας
Του Οφθαλμού που ενώ γινόταν έ β λ ε π ε
Του Κόσμου που καθ'όσον έβλεπε γ ι ν ό τ α ν
Και οι αναχωρητές πιστέψαν πως το Όραμα
Δεν ήταν τίποτ' άλλο απ'το Παναίσθημα
Με το οποίο χρόνια ολόκληρα προσπάθησαν
Να έλθουν σ'επαφή κι ευθύς γονάτισαν
Για να προσευχηθούν στο Χρόνο
O που τους κόπους και τις περιπέτειές τους
Ήλθε η ώρα ν'ανταμείψει εμφανιζόμενος :

«Ω στιγμές ω ιερές στιγμές της καταξίωσης
Κάστρα που φανερώνετε τα μυστικά της μούχλας!
Σ'αυτή την εσχατιά του Κόσμου
Παύσατε πια κραυγές και οιμωγές της Ιστορίας!
Και σεις πολεμιστές σωπάστε! Το Αίμα
Το χυμένο Αίμα εδώ απέκτησε φωνή αρχάγγελου
Παληοί μας φίλοι αναστημένοι στα ραγίσματα του Χρόνου
Τίποτα πλέον τίποτα δεν μας χωρίζει
Μετρώντας αίματα συναντηθήκαμε ξανά!»

Έτσι μίλησαν εντός τους όλοι οι αναχωρητές
Ίδια κι απαράλλαχτα κι ας μη το ξέρανε
Αλλ΄ αίφνης τα νερά βρυχήθηκαν σα ζωντανά
Κι όπως στο πρώτο σήμα της Καταστροφής
Δεν συνηθίζει ο άνθρωπος να δίνει σημασία
Μην και τυχόν χαλάσει το γλυκόνειρο του ύπνου της ζωής
Έτσι και οι αναχωρητές αδιαφορήσαν όλοι
Το ρίγος μόνο νοιώθοντας και τη μεγάλη δόξα
Τη που το Χρόνο μεταμόρφωσε σ'αιώνια αγάπη·
Αλλά ξανά ο βρυχηθμός ακούστηκε πιο ισχυρός
Κι όπως καταγκρεμίζονται τα κτίρια στους σεισμούς
Έτσι ακούστηκε κι ο ήχος τούτης της εικόνας
Κι η θάλασσ' άνοιξε σαν δέρματα που σκάνε
Κι από τα βλάσφημα αυλάκια πρόβαλαν
Με ήχους απαράδεκτους κι απαίσιους τσιριγμούς
Πλοκάμια και ψευδόποδες μαστιγοφόρες ύλες
Που'λεγες ότι ποτέ ποτέ δεν θα'πρεπε να υπάρξουν!
Και οι αναχωρητές τρομάξαν κι η καρδιά τους νύχτωσε
Ότι το Πλάσμα εκινείτο ήδη εναντίον τους·
Εκεί λοιπόν που αγγίξαν το Παναίσθημα
Εκεί ατάκτως υποχώρησαν ατάκτως εγκατέλειψαν
Και οπισθογυρίζοντας εδοκιμάσαν έκπληξη μεγάλη
Γιατ' είδανε το μονοπάτι δίχως περιφράξεις πια
Και βουβαθήκαν σαν τον θάνατο
Ότι ενόμισαν πως κάθε κακοήθεια θα'ταν τώρα
Δυνατή να εισέλθει μες στο δρόμο του Θεού
Όπως άλλωστε ήδη γινόταν·
Ο Άκρος ο αναχωρητής εδήλωσε με θράσος
Πως θα μεταπηδούσε πέραν του μονοπατιού
Εφ'όσον φράχτες πια δεν υπήρχαν!
Και οι άλλοι καταλάβανε ότι τα λόγια αυτά
Αναμφιβόλως ήτανε το σήμα του μελλούμενου Πυρός
Και δίχως δισταγμό σκοτώσανε τον Άκρο
Χτυπώντας και χτυπώντας σπάζοντάς τον
Σαν κάβουρες που διαμελίζουν κάβουρα
Όταν σημάνει η πλέον σκοτεινή της Φύσης ώρα
Όμως κανείς εκείνη τη στιγμή δεν θα'ταν δυνατό
Να φανταστεί το Θαύμα που μετά τον φόνο
Θ' ακολουθούσε σπέρνοντας τον πανικό :
Τα μέλη λιώσανε του Άκρου τ'αναχωρητή ταχέως
Στη θέση τους αφήνοντας ένα γλοιώδες στόμιο
Που'χασκε ολοζώντανο σαν τη κακιά την ώρα
Κι οι αναχωρητές πιστεύσανε πως βλέπανε
Μια 'πό τις πύλες της Κολάσεως
Και κλαίγοντας εκλιπαρούσανε συγχώρεση
Και κάποιοι εξ αυτών κινούσαν έξαλλοι
Στα πέραν να μεταπηδήσουν του μονοπατιού
Εφ'όσον φράχτες πια δεν υπήρχαν!
Άνεμος τότε μυστικός ξεκίνησε
Από κρυφές υδρογειακές πηγές σα γίγαντας
Να πάει να συναντήσει τους αναχωρητές
Και τους συνάντησε· μέσα στη πιο φοβερή
Την πιο αβάσταχτη επικράτεια της αβεβαιότητας
Κι αυτοί εξέλαβαν το φύσημα τ'Ανέμου
Ως το Παναίσθημα· -λάθος βέβαια τραγικό-
Για το οποίο τόσο δρόμο είχανε διανύσει
Κι είχαν πάθει τόσα συνυπολογίζοντας βεβαίως
Και το βάρος του σπασμένου Άκρου·
Μα ο άνεμος δεν ήταν άνεμος και ήταν φως μ'αγκάθια
Και στράφηκε 'ναντίον τους με φονική βοή
Ωστόσο όλοι το δεχτήκαν με χαρά γιατί
Αν και φως μ'αγκάθια ήταν όμως φως!
Και παραμορφωμένοι άγρια 'πό την επίθεση
Του Αγίου Πνεύματος του Έσχατου
Ψέλνανε στο χώμα που 'τοιμάζοταν να τους δεχθεί
Στο χώμα που 'τοιμάζοταν να τους ξαναγεννήσει
Να τους ξαναγεννήσει! Πώς ; Με ποιά μορφή ;
Μια καινούργια απόπειρα επίκειται οπωσδήποτε
Καινούργια προσωπεία που κατασκευάζονται
Μες στα βουβά μηχανοστάσια του Αιώνα
Και ποια η κραυγή κι εκείνος ο λυγμός ο ποιος
Η φύσις του πελέκεως κι η σπάθη που
Τραντάζει απ'τον ύπνο του
Τον άνθρωπο εκείνο που ονειρεύεται τον κόσμο;

the return

Ένας Εβραίος στο τραπέζι μας

2007-03-23T11:51:00.000+02:00

Hava Nagila.mp3

Εξαιτίας μια ατέλειας του ουρανίσκου και των μπροστινών δοντιών τραβούσε τα «νι» και τα «λι» της, με αποτέλεσμα οι λιγότερο ευφάνταστοι να τη θεωρούν Πατρινιά και οι πιο φαντασιόπληκτοι να την περνάνε Λαρισαία.
«Από πού είσαι;» τη ρωτούσαν όταν ξεκινούσε να μιλάει, κεντρισμένοι από τα μακρόσυρτα σύμφωνά της, σίγουροι ότι είχαν ξετρυπώσει το βλαχαδερό κάτω από τη μεταμφίεση της πρωτευουσιάνας.
Κι εκείνη, που έφερε βαρέως ότι τη νόμιζαν επαρχιώτισσα, και μάλιστα όχι επειδή πράγματι ήταν αλλά λόγω ενός σωματικού ελαττώματος, απαντούσε στενόχωρα, «Κατάγομαι από την Πελοπόννησο». Κι αμέσως μετά πρόσθετε με έμφαση, «Αλλά γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα».
Αφού πέρασαν μερικά χρόνια κι έπηξε λίγο το μυαλό της, χώνεψε πως δεν αποτελεί μειονέκτημα να είναι ένας άνθρωπος επαρχιώτης, πως ο τόπος όπου γεννήθηκε κάποιος και η προφορά του καμία σχέση δεν έχουν με το χαρακτήρα του. Το λέει και το τραγούδι: Σύνορα η μαλακία δε γνωρίζει. (Κι αν δεν το λέει, θα έπρεπε.)
Έτσι, αργότερα, όταν τα «νι» και τα «λι» της εκτροχιάζονταν κι ο κόσμος τη ρωτούσε από πού είναι, απαντούσε με τον ίδιο τρόπο –γιατί πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι: «Κατάγομαι από την Πελοπόννησο, αλλά γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα». Βέβαια δίχως φόβο και πάθος τώρα πια. Όμως, αν και είχε αφήσει πίσω της το όνειδος του επαρχιωτισμού, δεν ήταν αρκετά μεγάλη για να ξεπεράσει μια άλλη συστολή που είχε κι αυτή σχέση με την καταγωγή της, και η οποία τη βασάνιζε απ’ όταν ανακάλυψε τα καλοφυλαγμένα μυστικά του ανθρώπινου κορμιού –συγκεκριμένα του γυναικείου.
Ανάμεσα σ’ εκείνους που ενδιαφέρονταν να μάθουν από πού κρατούσε η σκούφια της, υπήρχαν κάμποσοι ταγμένοι να αποκαλύψουν πάσει θυσία τη Ρίζα των Σερνάμενων Νι-Λι.
«Από την Πελοπόννησο, ε;» έλεγαν συλλογισμένοι. «Από ποιο μέρος της Πελοποννήσου;» πρόσθεταν αιφνιδιαστικά, για να την πιάσουν στον ύπνο.
«Εεε… Από τα Καλάβρυτα», απαντούσε εκείνη επιφυλακτικά, γιατί πλέον προχωρούσε σε επικίνδυνο έδαφος.
«Μέσα από τα Καλάβρυτα;»
«Μμμ… Εεε… Όοοχι…»
«Αλλά;»
«Οι γονείς μου είναι από κάτι χωριά έξω από τα Καλάβρυτα».
«Από ποια χωριά;»
«Του μπαμπά δεν το ΄χει ούτε ο χάρτης».
«Έχω περάσει από τα μέρη σας, το ξέρω σίγουρα».
«Το Ταδεχώρι».
«Μπα! Δεν το ξέρω αυτό!»
Άμα σου μιλάνε…
«Και η μαμά σου; Από ποιο χωριό είναι;»
«Εεε… Ααα... Από τα Μαζέικα».
«Μαζέικα… Μαζέικα… Ούτε αυτό το ΄χω ακουστά».
Αν ήταν μόνη της, το θέμα έληγε ανώδυνα εκεί και αναστέναζε ανακουφισμένη. Αν όμως συνοδευόταν από τη Βασούλα, –την πάντοτε πιστή στο πνεύμα του λυσσασμένου ανταγωνισμού μεταξύ άσπονδων φιλενάδων–, η κολλητή της έλεγε με ύφος αδιάφορο και ανέμελο: «Πώς… Είναι κεφαλοχώρι, σίγουρα το ξέρετε. Αλλά μάλλον με το επίσημο όνομά του. Μα πες το στον άνθρωπο, να καταλάβει για ποιο χωριό μιλάς».
Τότε εκείνη κοκκίνιζε, ξεφυσούσε, χαμήλωνε το βλέμμα, ξεροκατάπινε και ψιθύριζε, «Κτκλτρρ…».
«Πώς το ΄πες αυτό;»
«Κτκλτρρ…» μουρμούριζε ξανά το κορίτσι.
«Μίλα πιο καθαρά, βρε παιδάκι μου, δε σε καταλαβαίνω».
«Κάτω... Κλειτορία...» ξεστόμιζε με το ζόρι, υποταγμένη στο αναπόφευκτο, βγάζοντας στη φόρα το ντροπιαστικό μυστικό. Και το όνομα του μητρικού χωριού ποτέ δεν αποτύγχανε –ακόμα και χωρίς το γράμμα που του ΄λειπε – να προκαλεί τις κοροϊδίες και τα πονηρά πειράγματα εκείνων που το άκουγαν, κάνοντάς τη να θέλει ν' ανοίξει η γη να την καταπιεί.
«Εμ, πες το, ντε, ότι είσαι από την Κάτω Κλειτορίδα. Ποιος δεν την ξέρει αυτήν!»
Χρειάστηκε να μεγαλώσει κι άλλο μέχρι να καταλάβει ότι δεν ήταν και τόσο κακό να κατάγεται από ένα χωριό που θύμιζε το ευφρόσυνο σάρκινο γλωσσίδι ανάμεσα στα πόδια της. Η Κάτω Κλειτορία –όπως άλλωστε και το παραλίγο συνονόματό της στοιχείο της θηλυκής ανατομίας– με τα χρόνια έγινε πηγή χαράς, αφού πάνω της συσσωρεύτηκαν γλυκιές αναμνήσεις από αγαπημένα πρόσωπα και στιγμές.
Εκεί ήταν ο παππούς ο Αργύρης, που σκάλιζε με τη βέργα του χελωνάκια και κουρούνες πάνω στο χώμα, και που κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό όταν ο εγγονός του, ο Βασίλης, έκοψε μ’ ένα ψαλίδι τα κάτασπρα κεφαλάκια από τις μαργαρίτες του, αφήνοντας μόνο τα κοτσάνια. Εκεί το ραφείο του θείου του Γιώργη, με τις μυρωδιές από τα υφάσματα και τα σαπουνάκια ραπτικής, το λιακωτό με την κληματαριά και τις σφηκοπαγίδες, τα λευκά κουνέλια με τα κόκκινα μάτια. Εκεί το παλιό σχολείο πίσω από την εκκλησία, με τις λαμπερές ντάλιες που βούτηξε ο Αργύρης για να καλοπιάσει τη μάνα του ώστε να μην τον δείρει που 'χε λεκιάσει το κίτρινο μακό μπλουζάκι του με σκουριά από την τσουλήθρα. Εκεί το ποδήλατο με τα σπασμένα φρένα και την ξέφρενη, τρομαχτική πορεία που ανέκοψε το κοπάδι με τα πρόβατα. Εκεί οι μαυροντυμένες γριές -η Αλεξάνδρα, η Όλγα και η Αντιόπη- που κάθονταν στην αυλή με την πελώρια ορτανσία στο ξύλινο κρασοβάρελο και έπλεκαν σαν αφιονισμένες με τα βελονάκια τους, κόβοντας και ράβοντας τα άπλυτα του χωριού.
Εκεί και η Αλέκα, η αγαπημένη ξαδέρφη της, και το Πάσχα του Περιπλανώμενου Ιουδαίου, τότε που πήγαν στο καφενείο, να ξαφνιάσουν τον παππού τους για να του αποσπάσουν κάνα κατοστάρικο. Βρήκαν τους θαμώνες να προσπαθούν να συνεννοηθούν μ’ έναν αλητοτουρίστα, φορτωμένο με γυλιό που στην κορυφή του είχε στερεωμένη μια διπλωμένη κουβέρτα κι από όπου κρέμονταν ένα κατσαρόλι, ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια, σακούλες, σακουλάκια, κι ένα ματσάκι ρίγανη.
«Είσαι μαλάκας;» τον ρωτούσαν χαμογελαστοί οι χωρικοί.
«Γιες, γιες, Αμέρικαν!» απαντούσε ο φιλικός ξένος.
«Πολύ μαλάκας, αμέρικαν;»
«Γιες, γιες!»
Ο παππούς, περήφανος που οι εγγόνες του ήξεραν αγγλικά, τις έσπρωξε μπροστά, να μιλήσουν στον ουρανοκατέβατο επισκέπτη.
Εκείνη τον κοίταξε, τον ξανακοίταξε, και αργά και καθαρά, με προφορά συνοικιακού φροντιστηρίου τρίτης διαλογής, του έκανε την πρώτη ερώτηση που της ήρθε στο μυαλό: «Αρ… γιου… φουντ;»
Ο γαλανομάτης κοκκινομάλλης με τη μεγάλη μύτη, τις φακίδες και το αραιό γενάκι την κοίταξε ταραγμένος, ζυγιάζοντας τις πιθανότητες να ήταν κανίβαλοι οι απατηλά καλοκάγαθοι ιθαγενείς. Τελικά κατέληξε στο συμπέρασμα πως απλώς το κορίτσι ήταν ηλίθιο και χαμογέλασε με κατανόηση και συμπάθεια.
«Όχι φουντ, βρε βλίτο!» πετάχτηκε η Αλέκα. «Φουντ είναι η τροφή. Χάνγκρι λέμε. Αρ… γιου… χάνγκρι;»
Δεν πρόλαβε ν’ αποσώσει τα λόγια της, και ο ξενηστικωμένος τουρίστας άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά. «Χάνγκρι! Γιες! Γιες!» φώναξε με λαχτάρα.
«Πεινάει», αποφάνθηκαν οι δυο ξαδέρφες και, προς μεγάλη ανακούφιση του παππού τους που ήξερε ότι δεν είχαν πάει να τον βρουν για καλό στο καφενείο, έπιασαν τον αδέσποτο από το χέρι κι έφυγαν.
Κατά τη διαδρομή, με αγγλικά μι τάρζαν-γιου τζέιν κατάφεραν να μάθουν πως τον έλεγαν Τζόζεφ, ήταν αμερικανοεβραίος από τη Βοστόνη και σκόπευε να γυρίσει την Ευρώπη με οτοστόπ. Μια ματιά στο λιπόσαρκο, στενόμακρο πρόσωπο οσιομάρτυρα και τα καλαμοκανιά του τις έπεισαν πως μάλλον θ’ άφηνε τα κοκαλάκια του σε κάποια αχαϊκή ραχούλα. Η σίτισή του δεν ήταν πια απλώς θέμα φιλοξενίας, αλλά φλέγον ζήτημα ζωής και θανάτου.
Όταν έφτασαν στο σπίτι τον πάρκαραν στην ασβεστωμένη αυλή με τις μαντζουράνες και τους απήγανους κι έτρεξαν στις μανάδες τους για τις απαιτούμενες εξηγήσεις. Εκείνες, με τη σειρά τους, πήγαν να πάρουν την άδεια της γιαγιάς. Η κυρ' Αλεξάνδρα έδωσε τη συγκατάθεσή της, με τον όρο ότι ο επισκέπτης δε θα έτρωγε στη μεγάλη κουζίνα, αλλά στην καλή κάμαρη του σπιτιού «για να μη γίνουν ρεζίλι στον ξένον άνθρωπο».
Τα κορίτσια τον πέρασαν μέσα. Δεξιά, πάνω από το διπλό κρεβάτι της γιαγιάς και του παππού με την πλεκτή λευκή κουβέρτα, ήταν κρεμασμένη μια βελουτέ μπάντα με τον Αλή Πασά να κρατάει στο δεξί του χέρι ένα ναργιλέ και με το αριστερό να χαϊδεύει τα μαλλιά της κυρά-Φροσύνης, που τον κοιτούσε με βλέμμα λάγνο. Αριστερά, στην κόχη που σχημάτιζαν δυο ντουβάρια, βρισκόταν το εικονοστάσι. Ένα μεγάλο, γυάλινο κρεμαστό καντίλι έκαιγε μπροστά σε καμιά δεκαπενταριά αγίους και μια ανατριχιαστική απεικόνιση του Γολγοθά, με νεκροκεφαλές και φίδια να σέρνονται γύρω από το Σταυρό του Μαρτυρίου.
Ο Τζόζεφ δε φάνηκε να πτοείται από το φολκλορικό διάκοσμο, όμως κοίταξε καλά καλά τη γιαγιά που, αναντίρρητα, ήταν το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του δωματίου. Καθόταν στην πολυθρόνα της ντυμένη στα μαύρα από την κορυφή ως τα νύχια –πάντα υπήρχε κάποιος πεθαμένος στο σόι–, με τη χοντρή πλεξούδα των μαλλιών της στερεωμένη με φουρκέτες σαν φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι της, συγκρατημένη με ψιλό φιλέ. Η έκφρασή της ήταν λίγο πιο βλοσυρή από του Ναπολέοντα μετά την ήττα στο Βατερλό -είχε ζοχάδες επειδή ο παππούς έπαιζε κολτσίνα στο καφενείο μεγαλοβδομαδιάτικα.
Όταν είδε τον Τζόζεφ να την παρατηρεί, έγειρε μπροστά, στήριξε τα δυο της χέρια πάνω στη μαύρη μαγκούρα της και τον κοίταξε από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Καμία εκτίμηση δεν έτρεφε για τους λιανούς ανθρώπους, και ο επισκέπτης ήταν σαν το κεράκι της Λαμπρής. Άξαφνα, έστρεψε τη μαγκούρα της στο χαμηλό τραπέζι με τα σκαμνάκια μπροστά στο σβηστό τζάκι. «Θρονιάσου», διέταξε τόσο δεσποτικά ώστε ο Τζόζεφ τσακίστηκε ν' αφήσει κάτω τα συμπράγκαλά του και να υπακούσει δίχως να περιμένει τη μετάφραση της εντολής.
«Ξίκικος* είν' ο μαύρος», είπε η γιαγιά στην κόρη και τη νύφη της. «Φέρτε του να φάει. Ας είν' κι αρτύσιμο, ασθενής και οδοιπόρος αμαρτία ουκ έχει>». Έπειτα γύρισε στις εγγόνες της. «Πώς τόνε λένε;» ρώτησε.
«Τζόζεφ», απάντησε η Αλέκα.
«Τι όνομα είναι τούτο;» απόρησε η γιαγιά.
«Αμερικάνικο. Σημαίνει Ιωσήφ», πετάχτηκε η άλλη.
«Ααα...» έκανε η κυρ' Αλεξάνδρα, ευχαριστημένη που ο ξένος είχε το όνομα του άντρα της Παναγίας. «Χριστιανός είναι κι αυτός».
«Όχι, βρε γιαγιά, τι χριστιανός; Εβραίος είναι».
Τότε η γιαγιά τινάχτηκε από τη θέση της με ευλυγισία που θα ζήλευε και αίλουρος, αλυχτώντας ένα διαπεραστικό και παρατεταμένο ιιιιιιιιιιιιιι. «Οβριός! Ανάθεμα την πυτιά σας!» φώναξε, με βλέμμα που πετούσε σπίθες. «Μπάσατε Οβριό στο σπίτι μου λαμπριάτικα! Αυτοί σταυρώσανε το Χριστό!» είπε, δείχνοντας με τη μαγκούρα της τον Τζόζεφ, που με την ιαχή είχε ζαρώσει στο σκαμνάκι του.
«Ωχ, μωρέ γιαγιά, κι εσύ! Μήπως ο Τζόζεφ τον σταύρωσε; Άσε που κι ο Χριστός Εβραίος ήταν», είπε η Αλέκα.
«Άει χέσ’ τα πόδια σου, κακοχρονισμένο, που θα μου πεις πως ήταν Οβριός ο Χριστός. Πού τα ΄μαθες αυτά;»
«Στο σχολείο. Ήταν, σου λέω».
«Ήταν», σιγοντάρισε με ύφος προφέσορα η ξαδέρφη της.
Η γιαγιά κοίταξε τις εγγόνες της δύσπιστη, κοίταξε και τον επισκέπτη που είχε γουρλώσει τα μάτια, κι έδωσε τόπο στην οργή.
«Άντε, μέρες που είναι ας φάει κι ο Οβριός», είπε μ' επιείκεια και κάθησε στην πολυθρόνα της. «Ποιος να μου το ΄λεγε...» μουρμούρισε.
Έτσι ο Τζόζεφ ήπιε χωριάτικο κρασί κι έφαγε φακές με ρέγκα –μένοντας με την απορία για το είδος του ψαριού, αφού τα αγγλικά των δύο κοριτσιών δεν κατάφεραν να τον διαφωτίσουν–, μαρουλοσαλάτα, φρέσκο σπιτικό ψωμί και κόκκινα πασχαλινά αβγά. Τους κουραμπιέδες, που η γιαγιά έφτιαχνε σε όλες τις γιορτές κι όχι μόνο τα Χριστούγεννα, τους άφησε για το τέλος και τους κατέβασε με τη φέτα, προκαλώντας μουλωχτές γκριμάτσες αηδίας και κάποια πολύ προσβλητικά σχόλια για τους Οβριούς από την κυρ’ Αλεξάνδρα.
Λίγο προτού φύγει, ο Τζόζεφ θέλησε να ευχαριστήσει τη γιαγιά.
«Θενκ γιου βέρι ματς, γκράνμα. Γιου αρ σοοοο νάις…»
«Τον κακό σου τον καιρό!» είπε δύσθυμα εκείνη. «Δώστε του κουλούρια, κουραμπιέδες, ψωμί, τυρί κι αβγά να πάρει μαζί μην ψοφήσει πουθενά και το ΄χω κρίμα στο λαιμό μου», πρόσθεσε αμέσως μετά. «Κι αν θέλει να φάει κρέας να λιγδώσει λίγο τ΄ άντεράκι του, πείτε του να ξανάρθει ανήμερα το Πάσχα».
Τα κορίτσια πήραν τον Τζόζεφ να του δείξουν τα αξιοθέατα του χωριού και να τον γνωρίσουν στις φίλες τους, μεταξύ των οποίων ήταν και η Κασσιανή, μια μουστακαλού δεκαεξάχρονη με τροφαντά μαστάρια, τρία-τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή τους, που, όπως έλεγαν οι κακές οι γλώσσες, το πήγαινε το γράμμα.
Στο χωράφι με το ψηλό χορτάρι, τις δεντρομολόχες και τους μπάμπουρες που βούιζαν παλαβωμένοι από τη γλυκιά απριλιάτικη ζέστη, ο Τζόζεφ προσπάθησε, χωρίς επιτυχία, να τις διδάξει να χορεύουν το Άβα Ναγκίλα. Ωστόσο, όπως έμαθαν λίγες μέρες αργότερα, η σύσφιξη σχέσεων ιουδαϊκού και ελληνορθόδοξου πολιτισμού τελικά επιτεύχθηκε. Η Κασσιανή, υποκύπτοντας στις επίμονες πιέσεις τους, ομολόγησε ότι είχε μια πολύ ρομαντική, αν και σύντομη –περίπου εικοσάλεπτη– περιπέτεια με τον περιπλανώμενο Τζόζεφ. Επίσης, τους περιέγραψε με όλες τις λεπτομέρειες τι μούτρα έχει μια περιτετμημένη εβραϊκή τσουτσού.

*λειψός στο βάρος

Από την Κουρούνα

Για την Αλέκα

Η ιστορία του Hava Nagila

In αλλαγή προγράμματος we trust

2007-03-22T00:37:00.000+02:00

Η οθόνη έγραψε ιντερμίσσιον κι άναψαν τά φώτα, κάνοντάς με νά βάλω γρήγορα γρήγορα τά παπά καί νά κουμπώσω τήν περισκελίδα μου, προσέχοντας μή μέ δεί η μου εκλεκτή συντροφιά.

Εσκέφθην νά (τής) πώ κάτι – τί λένε σέ αυτές τίς περιστάσεις; όλοι τήν βλέπουν Δανίκες· κυρίως τήν στιγμή μετά από τό Le Fin όταν άπαντες έχουσιν σηκωθεί αποχωρούντες – αλλά είχα μιά ναρκίλα καί οι λέξεις μου δέν ήσαν λέξεις, ήσαν μιά πιότερο βύθισις είς τό βελουτέ κάθισμά μου.

- Θέλεις καμιά σουμαδίτσα;

Κάτι τέτοιο πρόλαβα ν’άκούσω, αλλά αυτιστικώ τώ τρόπω φερόμενος, τής γύρισα τήν πλάτη, σταυροποδιάστηκα καί καρφώθηκα δι’ενός ξεκούρδιστου βλέμματος, στό πράσινο σήμα “WC” μερικά μέτρα πιό κάτω.

Συνέλαβα κάποια υπόκωφα, γοβίδια βήματα πρός τό κυλικείον κατευθυνόμενα καί προσπάθησα νά φανταστώ αυτές τίς γόβες ψηλά, νά κυττάν τό ταβάνι σέ πόδια ανοικτά, τρανταζόμενες καί φοβούμενες, μοναδικό στοιχείο περιβολής τής εκλεκτής παρέας μου.

Από αυτές τίς βάλσαμο σκέψεις πού μού είχαν εναποθέσει τό κεφάλι λίγο δίπλα από φερμουάρ, μέ τράβηξαν κάποιες φωνές. Έξωθεν. Έντονες φωνές, εριδίγονες. Γύρισα πίσω, η πόρτα τής αιθούσης ήτο ανοικτή, διεκρίνετο η εισβολή 15 νεαρών οίτινες άρχισαν νά πετούν φέιγ βολάν. Όλα γίναν γρήγορα, πετάχτηκα εκεί, εξίσου γρήγορα φύγαν καί οι εισβολείς.

Γύρω, υπήρχε αυτή η βεβιασμένη ησυχία πού προηγείται τής ισχυράς αναταραχής. Ο κόσμος μεταξύ του, έκανε μιά τελευταία γύρα ανέκφραστων μορφασμών πρίν φωνές εκτοξεύσει. Έσκυψα, έπιασα ένα φυλλάδιο καί επέστρεψα στήν ημισκότεινη αίθουσα πρίν νά αρχίσουν οι εξαλλοσύνες. Ξαναχαλάρωσα τά παπά μου καί κύτταξα τό φυλλάδιο:

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΑΦΑΝΕΙΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ – ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ!

Γύρισα σελίδα. Μπόλικες παράγραφοι:

ΧΟΛΥΓΟΥΝΤ – ΤΣΙΝΕΤΣΙΤΑ, ΙΔΙΑ ΕΙΝ’ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ!

Άρχισα νά διαβάζω:

Επ’αφορμή τού «300»

Οι 300 τού Λεωνίδα.

Η φράση, παροιμιώδης. Δέν περίμενε βεβαίως, τό 2007 καί τόν αμερικανικό κινηματογράφο, τήν απονομή ενός καί μόνον αριθμού γιά τίτλο, ώστε νά βεβαιωθούμε γιά τήν σχεδόν ταύτιση αυτού μέ τό περιστατικό*1 τών Θερμοπυλών. Τό «300», τουλάχιστον τούς έλληνες, στίς Θερμοπύλες παραπέμπει. Δυόμισυ χιλιάδες παρά δεκατέσσερα χρόνια αυτός ο αριθμός, αυτόν τόν συνειρμό σέρνει.

Ναί αλλά...

Μόνο;

Αναπόφευκτα, αυτός πού απολαμβάνει τόν ήλιο καί τήν λαμπράδα του, δημιουργεί σκιά. Αλλά καί χωρίς σκιά δέν αντιληπτοποιείται τό φώς.

700 θεσπιείς. Δέν κουβαλούν από τήν ιντελεγκέτσια τής πόλεώς των, κάποιες βαριές κι ασήκωτες επιταγές γιά τό αδιανόητο τής υποχωρήσεως, ακόμη κι όταν δέν υπάρχη καμία μά καμία ελπίς. Δέν υφίστα(ν)ται ασφυκτική στρατοκρατία. Κι όμως αυτοί, ενώ έχει αλωθή η ανοπαία ατραπός, αράζουν μαζύ μέ τόν Λεωνίδα προσμένοντας τό τέλος. Τέλος τό οποίον ίσως καί νά είχαν υποψιασθή ότι δέν θά τούς έφερνε δάφνες γιά τήν στάσιν των. Η δόξα τών Θερμοπυλών έχει σταθή στήν Λακεδαίμονα, στούς 300 καί τόν Βασιλιά Λεωνίδα αρνουμένη πεισματικώς νά νεμηθή καί στίς Θεσπιές, στούς 700, τόν Δημόφιλο.

Μιά ιστορική αδικία πολύ έντονη.

Στήν αφάνεια οι εκλεκτοί.

Κι ο εκλεκτός.

Στήν αίθουσα συνεδριάσεων/εκδηλώσεων τού ΚΚΕ στόν Περισσό, ο εκάστοτε ομιλητής έχει μπροστά του, καί πίσω, άνω τών θεατών, μεγάλα πορτοκαλί γράμματα:

ΖΗΤΩ Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ, ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΣ, ΖΗΤΩ Ο ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΟΣ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΣ.

Ποιός ξέρει; Ίσως νά μήν χωρούσε κι άλλο όνομα στήν ταμπέλα εκείνη αλλά παντού βλέπουμε τόν Ένγκελς απόντα από όλο αυτόν τόν θίασο. Ονομασίες κομματικών σχηματισμών, url στό ίντερνετ, βιβλιογραφίες στό τέλος τών βιβλίων, πομπώδεις παραδοχές, επιρροές σέ προσωπικές κοσμοθεωρίες... Καί βεβαίως αυτή καθ’εαυτή η ονομασία τού ρεύματος.

Υπάρχουν όμως πολλές μαρτυρίες οι οποίες υποκλίνονται πιότερο στόν Ένγκελς απ’όσο στόν Μάρξ. Ο Λένιν κάπου σημειώνει*2 τήν πρωτοπορία τού αφανούς γεννήτορα τού «Μαρξισμού» στήν εξαγωγή συμπερασμάτων γιά τήν κατάσταση τού λούμπεν προλεταριάτου, ενώ η αιτία γιά τήν επαφή τών δύο ήταν ένα άρθρο του Ε. πού εξεδώθη στα «Γαλλογερμανικά Χρονικά» καί έκανε μεγάλη εντύπωση στον Μ.. Ο Τέρρελ Κάρβερ μνημονεύει επίσης τήν καταλυτική συνεισφορά τού Ε. στήν εκλαϊκευση τών ιδεών τού «μαρξισμού», ενώ δέν πρέπει νά ξεχνάμε τήν συνεχή του εργασία η οποία συνεχίστηκε μετά από τόν θάνατο τού Μάρξ*3.

Συνεχής εργασία, μεθοδική.

Όπως μεθοδικός αναφέρεται ότι ήταν κι ο αδελφός τού Σέρλοκ Χόλμς, Μάικροφτ. Άγνωστος χαρακτήρας όμως. Στήν αρχή τού The Adventure of the Bruce-Partington Plans*4, ο ήρως τού σέρ Ντόυλ κατατοπίζει τόν Ουάτσον γιά τό ποιόν τού Μάικροφτ ο οποίος εν τώ μεταξύ, έχει ζητήσει τήν συνδρομή τού Σ. σέ κάτι. Τό λογύδριον τού Σέρλοκ σχετικά μέ τίς ικανότητες τού αδελφού του είναι χαρακτηριστικό. Καταλήγει δέ στό:

«Υπήρξαν φορές πού κι εγώ ο ίδιος απευθύνθηκα πρός τόν Μάικροφτ όταν ήθελα νά μού δώση κάποιες πληροφορίες. Σήμερα όμως; Τί νά τού συμβαίνη καί ζητάει τήν δική μου βοήθεια;»

Ο αξεπέραστος μαίτρ, ο λύσας κάθε δαιδαλώδες πρόβλημα σέ 4 νουβέλες καί 56 διηγήματα τονίζει μέ τρόπο έντονο τήν απορία του γιά τό ότι ο 7 έτη μεγαλύτερος αδελφός του, ζητά βοήθεια... Παρά ταύτα, μόνον μερικές αράδες αφιερωμένες καί ασήκωτη λήθη στόν πρωτοπόρο ενώ στόν υποδεέστερο, πηγή πλουτισμού γιά τόν δημιουργό του.

Τά παραδείγματα αυτά είναι ό,τι λιγότερο μπορεί νά επισημανθή στήν προσπάθεια αφύπνισης τών λαϊκών μαζών.

Η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, οι σχέσεις αδυσώπητης αντιπαράθεσης δημιουργούν συνθήκες αποπροσανατολισμού. Η μεγάλη ανισομετρία μεταξύ διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας καί η ανελαστική πολιτική στήν ανοχή τού ισοπεδωτικού αναπόφευκτα μοιράζει τίς αγορές χωρίς κάνενα ουμανιστικό κριτήριο. Η κοινωνία πού οραματίζεται κάθε προοδευτικός άνθρωπος βάσει αγωνιστικών προδιαγραφών χωρίς δυνάμεις καταστολής καί αντιδραστικές υποβόσκουσες διαθέσεις δέν πρέπει νά μάς δημιουργή

Η κρύα υφή τού κυτιδίου τής έψα κόλα (στό σβέρκο μου) μ’απέσπασε από αυτό τό ανιαρό κείμενο μέ τήν άκρως ενδιαφέρουσα όμως κατάληξη. Τό έντονο χρώμα (σχεδόν κροκί) τού σαμαλιού (σύκ) έφτιαχνε έναν ωραίο συνδυασμό μέ τό κατάμαυρο μπλουζάκι τής φερούσης αναψυκτικό καί κοκό. Αφού μ’ενημέρωσε ότι η σουμάδα είχε τελειώσει εστράφημεν στήν οθόνη, η αίθουσα έπαιρνε νά σκοτεινιάζη. Πού μυαλό όμως γιά ταινία, τό φυλλαδιάκι με είχε αναστατώσει. Έφερνα καί ξανάφερνα στόν νού μου τήν φράση όξυνση τών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, είχα κι εγώ μιάν όξυνση 1,5 εκατοστό νοτίως τού φερμουάρ τού παντελονιού μου ήτις στήν θύμηση τού «όξυνση τών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών» δέν έλεγε νά καταλαγιάση – αντιθέτως! Θέριευε ασταμάτητα, ήταν κι αυτό τό σάμαλι πού μέ λίγωνε… Άνοιξα τό φυλλάδιο, τό ξεδίπλωσα, τό ξάπλωσα εκεί χαμηλά, έπιασα τό χέρι τής καλής μου, τό χάιδεψα, είδα ένα χαμόγελο επιδοκιμασίας καί ευαρεσκείας σέ πρόσωπο πού αρνείτο νά διακόψη τήν ταινιοπαρακολούθηση, κυττούσε μπροστά. Βυθίστηκα κι άλλο στό κάθισμα, κουβάλησα τό χέρι της σέ μένα, στήν ίδια περιοχή μέ αυτήν πού προφύλαττε πού κάλυπτε πλέον τό φυλλάδιον, ήθελα νά μοιραστώ τίς γνώσεις πού είχα προσεταιρισθή πρό ολίγου. Η χείρ της ήτο φιλομαθής. Μπήκε γρήγορα στό νόημα καί είδα νά μήν έχη πρόβλημα στήν παράδοση. Ανέλαβε η ίδια τήν ανάλυση τών καινοφανών ιδεών διά τού ρητού επανάληψις μήτηρ μαθήσεως · ναί σέ ρυθμόν υπαγορεύσεως η συνεχής κι επαναλαμβανομένη κίνησις πάνω στήν μέ επιρροές τού όξυνση τών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ανατομία μου. Κι όταν στήν μεγάλη οθόνη φάνηκε ο Λεωνίδας νά λέη ότι απόψε θά γευματίσωμε στού κάτω κόσμου τίς τραπεζαρίες, εξέλαβα τούτο ώς παρασύνθημα. Ταχέως απέλασα τό πολυπράγμον χέρι, τάχιστα τακτοποίησα τό σώβρακο, σφαλιαρίζοντας τό μόριό μου μπάς καί μινιμαλίσει ολίγον τι. Ηγέρθην, εκινήθην κι εστάθην στόν διάδρομον. Κάργα αγενώς φώναξα καλύπτοντας τίς από τήν οθόνη πολεμικές ιαχές, πρός τήν παρέα μου:

- Γιά κάμ! Μέ έχει κατακυριεύσει μιά έκ καθέδρας διάθεση νά μεταδώσω σοφίες! Δέν θά είναι κρίμα νά αφήσουμε αμέτοχο τής τρικυμίας πληροφοριών, τό αλμυρό σου σημείο;

Κι άκουσα πάλι τόν οικείον θόρυβον γόβας, προοικονομία συριανού λουκουμιού.

*1 πώς θά χαρακτήριζε αλήθεια,ο συρφετός τών συγγραφέων τού βιβλίου τής 6ης δημ. τήν έν λόγω ρουμελιώτικη μάχη;

*2 Απόφευγμα αυτής της περιόδου ήταν η μπροσούρα με τίτλο Κατάσταση της εργατικής τάξης της Αγγλίας για την οποία ο Λένιν είχε γράψει "Πρώτος ο Ένγκελς είπε ότι το προλεταριάτο δεν είναι μόνο μια τάξη που υποφέρει, ότι ίσα -ίσα η επαίσχυντη οικονομική κατάσταση του προλεταριάτου το σπρώχνει ακατάσχετα προς τα μπρος και το αναγκάζει να παλεύει για την τελική του απελευθέρωση. Και το αγωνιζόμενο προλεταριάτο θα βοηθήσει μόνο του τον εαυτό του...".

*3 Μάρξ 1818 - 1883 Ένγκελς 1820 - 1895

*4 Στήν σειρά Η Τελευταία Υπόκλισις.

Vangelakas

ΤΟ ΞΟΡΚΙ ΤΗΣ ΠΡΕΣΑΣ

2007-03-20T17:04:00.000+02:00

Είναι αρχές Δεκέμβρη, έχω μόλις χωρίσει, είμαι άνεργη, και σ’ ένα μήνα γίνομαι σαράντα. Γυρνάω σπίτι μετά από ένα ακόμα επεισοδιακό, κυριακάτικο, οικογενειακό γεύμα, όπου φυσικά το κεντρικό θέμα του τραπεζιού ήταν η αφεντιά μου και το χάλι της. Ονειρεύομαι μόνο το κρεβάτι και το παπλωματάκι μου. Να χωθώ, να κουκουλωθώ και να τα ξεχάσω όλα.

Η απόσταση από το πατρικό στο σπίτι μου είναι-δεν είναι δέκα λεπτά με τα πόδια. Περπατάω γρήγορα αλλά μου είναι αδύνατο να προχωρήσω σε μιάν ευθεία. Αλλάζω συνέχεια πεζοδρόμιο και κάνω σλάλομ ανάμεσα από σκάμματα, μηχανάκια, σκουπίδια, πατημένα σκατά σκύλων και αμάξια-οδοφράγματα.
.
Στο δρόμο μόνο ξένοι. Μαύροι, κούρδοι, αλβανοί, ρουμάνοι. Ξενιτεμένη κι εγώ στην ίδια μου τη γειτονιά. Σα να με κοιτάνε όλοι με μισό μάτι, μια παρείσακτη στη δικιά τους πόλη. Στρίβοντας στον πεζόδρομο του σπιτιού μου αποφεύγω στο φτερό την ιπτάμενη μπάλα που σκαει με δύναμη στο αμάξι που κλείνει την είσοδό του.

«Γαμώ την τρέλα μου γαμώ, πόσες φορές έχουμε πει ότι εδώ δεν είναι γήπεδο ρε κωλόπαιδα;» βρυχώμαι πιάνοντας στον αέρα τη μπάλα που κάνει γκελ αφού άφησε μια καθόλου ευκαταφρόνητη γούβα στο καπό του παράνομα παρκαρισμένου αμαξιού.
«Φέρε μου εδώ τη μπάλα, θα τους εξηγήσω εγώ, τώρα» πλησιάζει ο φίλος μου ο Μάικ από τη μονοκατοικία απέναντι, κραδαίνοντας ένα κουζινομάχαιρο.
Τα «κωλόπαιδα» άφωνα κοιτάνε μια εκείνον μια εμένα.
«Τους είχα προειδοποιήσει αγάπη μου, την επόμενη φορά που θα επαναληφθεί, η μπάλα κατάσχεται και εκτελείται έπ’αυτοφόρω. Έχω πιο σοβαρούς λόγους για να με πάνε δεμένο στου Σινούρη!» ορμάει ο Μάικ και πριν προλάβω ν’ αντιδράσω ακούγεται το σκάσιμο της μπάλας συνοδευμένο από τις θρηνητικές ιαχές των μούλτι-εθνικ πιτσιρικάδων.
«Μάικ αυτό με ξεπερνάει, βγάλτα πέρα μόνος σου, δε μπορώ. Πάω να ξαπλώσω. Χάλια τα νεύρα μου, χάλια» μουρμουράω ξέπνοα και προχωράω προς την είσοδο του σπιτιού μου, αφήνοντάς τον περικυκλωμένο από τους αλαλάζοντες λιλιπούτειους εχθρούς μας.

Τα σκαλιά είναι γεμάτα γαριδάκια και πατημένα τσιπς, παρέα με το περιτύλιγμά τους σε μορφή κομφετί. Καθώς προσπαθώ να κάνω λίγο χώρο να πατήσω για να γυρίσω το κλειδί της εξώπορτας που έχει σφηνώσει, η πόρτα ανοίγει έξαφνα παρασέρνοντάς με προς τα μέσα. Γλιστράω στα υπολείμματα απ΄ τα πατατάκια και προσγειώνομαι φαρδιά-πλατιά μπροστά στον ημίτρελο, ογδοντακοντούτη ιδιοκτήτη του 2ου που με κοιτάει αποσβολωμένος.
«Είστε καλά δεσποινίς Άννα;» με ρωτάει με το μελείχιο, ψυχανώμαλο ύφος του χωρίς να κουνηθεί ρούπι από τη θέση του. Και την ώρα που σηκώνομαι παραζαλισμένη προσθέτει, όπως πάντα αθώα, τη φαρμακερή μπηχτή του «Θα αναγκαστώ να σας επιστήσω δια μίαν ακόμη φοράν την προσοχή σας στην ορθή χρήση της θυρός του ανελκυστήρος. Παρακαλώ όπως ενημερώνετε τους επισκέπτας σας δια την ιδιομορφίαν της καθότι μένει ημιανοικτή μόνον στον όροφό σας και γνωρίζετε πως...»
«Να αλλάξετε τις πόρτες στο γκαντεμοασανσέρ σας λοιπόν και να πάψετε να χώνετε τη μύτη σας στο ποιος μπαινοβγαίνει σπίτι μου» σφυρίζω σα θανατηφόρα οχιά μέσα απ’ τα δόντια μου και ορμώντας μ’ ένα σάλτο στο πλατύσκαλο, μπουκάρω σφαίρα στο ασανσέρ.

Φτάνω στον 3ο και οι φόβοι μου επιβεβαιώνονται. Με υποδέχεται η γνωστή, κολλώδης αιθαλομίχλη από τα σάπια (sic) τηγανητά ψάρια που αποτελούν την αγαπημένη σπεσιαλιτέ των μαύρων του ισογείου τις Κυριακές και σχόλες και η οποία έχει τη μαγική ιδιότητα να συγχρωτίζεται στους πάνω ορόφους του κτιρίου. Ξεκλειδώνω αστραπιαία την πόρτα και μπαίνω σπίτι σαν κυνηγημένη.
Βγάζω μπουφάν και μπότες, η γάτα μου με βλέπει κι αλλάζει δρόμο, περνάω απ’ το μπάνιο και πλένω τα χέρια μου. Ούτε λόγος για νήμα και βουρτσάκι κι ας μου πέσουν όλα μου τα δόντια, όπως με απειλεί ο Νίκος.

Ανοίγω την πόρτα της κρεβατοκάμαρας. Είχα αφήσει τη μπαλκονόπορτα ανοιχτή για ν’ αεριστεί το δωμάτιο και μια ανέλπιστη φρεσκάδα κυριαρχεί. Πετάω τα ρούχα στην πολυθρόνα κι επιτέλους πραγματοποιώ το πολυπόθητο μακροβούτι στο κρεβάτι και τυλίγομαι στο αγαπημένο μου πάπλωμα από την κορφή μέχρι τα νύχια.
Τι ευδαιμονία είναι αυτή!
Κλείνω τα μάτια και κάνω βαθιές εισπνοές-εκπνοές προσπαθώντας να διώξω όλες τις πρόσφατες εφιαλτικές στιγμές και όσες μαύρες σκέψεις με στοιχειώνουν. Ξου η ζούγκλα της Αθήνας, ξου οι γιορτές, ξού οι κάρτες που χρωστάω κι ο λογαριασμός στην τράπεζα που πιάνει πάτο, ξου κι ο Τάκης που μου’ κανε 3 χρόνια μαύρη τη ζωή. Ξου, ξου, ξου... ξου...

...Είμαι δίπλα σε μια λίμνη, μόλις έχει βρέξει, όλα μοσχομυρίζουν κι έχει βγάλει ήλιο. Κάθομαι σ’ έναν κήπο γεμάτο λουλούδια και δένδρα, με τραπέζια και καρέκλες κάτω από ένα υπόστεγο... είναι σπίτι ή μαγαζί; Τα πουλιά κελαηδάνε, έντομα ζουζουνίζουν, τι ήρεμα, τι όμορφα που είναι! Κάποιον μάλλον περιμένω και πίνω τσάι με γάλα και ζάχαρη και μυρωδικά σαν αυτό που έπινα στην Ινδία αλλά δεν είμαι στην Ινδία... Που είμαι; Κάτι σα να ακούγεται στο βάθος. Ένας ήχος... ρυθμικός; Έχει μύλο κάπου εδώ κοντά, ένας μεταλλικός περιοδικός ήχος... Μα τι είναι; ...Πλησιάζει;

Ανοίγω τα μάτια. Είμαι στο κρεβάτι μου κι από κάπου ακούγεται ένας γαμημένος, επαναλαμβανόμενος ήχος που εισέβαλε και μου διέλυσε το υπέροχο όνειρο. Ανακάθομαι. Έχει νυχτώσει. Το ρολόι δείχνει 17.10. Παίρνω ένα βιβλίο που έχω αρχίσει εδώ και δυο μέρες για να ξεγελάσω την προσοχή μου με κάτι άλλο πέρα απ’ τον καταραμένο ήχο. Αδύνατον! Προσπαθώ να καταλάβω από που κι από τι μπορεί να προέρχεται. Είναι σίγουρα μεταλλικός αλλά δεν έχει τη ρυθμικότητα και τη συχνότητα ενός μηχανικού ήχου. Υπάρχει η ασυμμετρία της ανθρώπινης παρεμβολής.
Αρχίζω να παρανοώ και παίρνω τηλέφωνο την κολλητή μου για συμπαράσταση. «Η κλήση σας προωθείται». Εμ βέβαια, κοτζάμ ερωτευμένη γυναίκα, αγκαλιά με τον νεόκοπο αγαπημένο της, τι να την κάνει την κλήση μας;

Φοράω μια φόρμα, παίρνω τα κιάλια, σβήνω το φως και βγαίνω στο μπαλκόνι. Ο ακάλυπτος όπου δίνει το μπαλκόνι της κρεβατοκάμαρας ορίζεται από τις πίσω προσόψεις των πολυκατοικιών τεσσάρων δρόμων. Ένα παραλληλόγραμμο αποτελούμενο από εκατοντάδες διαμερίσματα. Το σταυροδρόμι του χάους! Η απόλυτη ανωνυμία προστατευμένη από ατελείωτους τόνους μπετόν. Εστιάζω το βλέμμα μου στα φωτεινά σημεία. Πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά. Δεν κουνιέται φύλλο κι όμως αυτός ο ίδιος ήχος συνεχίζεται. Ασύμμετρα περιοδικός, εμφανίζεται ξανά εκεί που νομίζω ότι χάνεται.

Βάζω τα κιάλια. Μου παίρνει κανένα πεντάλεπτο να τα ρυθμίσω. Σαρώνω σχολαστικά τα πάντα σε κάθε μήκος και πλάτος. Πρώτη η διεφθαρμένα οξεία ακοή μου όμως προσανατολίζεται κάπου στα χαμηλά. Μέσα από κάτι ισχνά δέντρα εντοπίζω μια μεγάλη φωτεινή εστία στο βάθος του ακάλυπτου. Είναι η βεράντα, σαν αυλή σχεδόν ενός διαμερίσματος 1ου η 2ου ορόφου από τις απέναντι πολυκατοικίες.
Τέντες, πλαστικά προστατευτικά πλαϊνά, φυτά, πλαστικές πολυθρόνες και τραπέζια.. Απλώστρες και σκοινιά με απλωμένα ρούχα, γυναικεία, ανδρικά, παιδικά. Και ω του θαύματος, κοντά στη τζαμόπορτα στο βάθος της βεράντας κάτι κινείται στο μικρό αυτό αυθαίρετο αστικό βασίλειο. Αργά αλλά σταθερά ο ήχος και η εικόνα συντονίζονται και μέσα από το κενό της τέντας και των ξερόκλαδων, η οπτασία μιας ακέφαλης γυναίκας που σιδερώνει ψυχαναγκαστικά την ατελείωτη μπουγάδα της με μια πρέσα, Κυριακή, πεντέμισι η ώρα το απόγεμα σ’ έναν κοινόχρηστο, ακάλυπτο χώρο παίρνει σάρκα και οστά. Η πληροφορία φτάνει στον εγκέφαλό μου, αυτός όμως παθαίνει μπλακ-αουτ και δε μπορεί να την επεξεργαστεί. Αρνείται. Σα να χτυπήθηκε ο σκληρός.

Μπαίνω μέσα κεραυνοβολημένη. Ανάβω το φως, αφήνω τα κιάλια κάθομαι στο κρεβάτι και προσπαθώ να διαλογιστώ καπνίζοντας το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο. Ας της έρθει βαγγελίστρα μου η θεία φώτιση να σταματήσει την πρέσα. Ας την φωνάξει ο άντρας της να δει κάτι στην τηλεόραση, ας κόψει το παιδί της το δάχτυλό του να πάει να του βάλει οξυζενέ και ιώδιο, ας της καεί το ψητό στο φούρνο να πάει να το σώσει. Ας την πιάσει έστω ένα τσιρλιό να πάει στην τουαλέτα.
Όχι. Όλες οι ικεσίες μου πάνε στο βρόντο και η καταραμένη πρέσα συνεχίζει να μου κουρελιάζει και τους τελευταίους νευρώνες που μου έχουν απομείνει.
Δεν έχω άλλη λύση. Ή ταν ή επί τας. Και επειδή οι ηρωικές εποχές έχουν περάσει κι η καταγωγή μου είναι απ’ τη Ρούμελη κι όχι απ’ τη Σπάρτη, η λύση είναι μία: κλεφτοπόλεμος.
Στην ιδέα και μόνο αναθαρρεύω ασκαρδαμυκτί και ορμάω στην κουζίνα για πολεμοφόδια. Ψάχνω για ληγμένα. Κάπου ήταν μια γλυκόξινη που πρέπει να έχει επιζήσει τουλάχιστον δυο μετακομίσεων. Να τη. Κοιτάω το μπουκάλι, λήξη 13/05/2001. Ότι πρέπει!
Γυρνάω στην κρεβατοκάμαρα, σβήνω το φως και βγαίνω στο μπαλκόνι. Η μελωδία της δυστυχίας συνεχίζεται κανονικά. Κοιτάω γύρω-γύρω να βεβαιωθώ πως δε θα υπάρξουν κακεντρεχείς μάρτυρες, πλησιάζω στην ευθεία του στόχου και ζυγίζω το μπουκάλι στο χέρι μου. Ποτέ δεν υπήρξα καλή στο σημάδι, μόνο κατά λάθος ή όταν δεν έπρεπε πετύχαινα συνήθως το στόχο μου. Ένα, δύο, τρία και το μπουκάλι εκσφενδονίζεται στην τέντα της ακατονόμαστης, ξεσηκώνει όλα τα ξερά φύλλα που’ χουν σωριαστεί, κάνει γκελ και σκαει στο βάθος του ακάλυπτου. Σαματάς κανονικός δηλαδή, όχι αστεία. Με την καρδιά να παίζει ταμπούρλο και το σφυγμό παλαμάκια στ’ αυτιά χώνομαι πίσω στην κρεβατοκάμαρα και περιμένω εναγωνίως την αντίδραση του εχθρού. Σιωπή.
Ξανά σιωπή. Είναι σαφές ότι δεν ελέγχω την κατάσταση. Τι διάολο γίνεται; Κι εκεί που πάω να ξεμυτίσω γιατί μ’ έχει φαει η περιέργεια... Ξαναρχίζει η πρέσα!!!

Θέλω να βάλω τα κλάματα απ’ τη λύσσα μου, ν’ αρχίσω να ουρλιάζω, να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο μέχρι να τον γκρεμίσω, να θυσιάσω τη γάτα μου στο Μανιτού και να χορέψω το χορό του πολέμου, να πουλήσω τη ψυχή μου στο διάολο για να με κάνει γεράκι της ερήμου, θέλω...
Μαζεύω τα κομματάκια μου και ξαναγυρνάω στην κουζίνα. Ο καλός παίκτης πρέπει πρώτα απ’ όλα να ξέρει να χάνει. Μακαρόνια, μαυρομάτικα, μια αιωνόβια κονσέρβα με γάλα καρύδας. Αηδίες. Σιρόπι σφενδάμου; Το μπουκάλι έχει το κατάλληλο μέγεθος και βάρος. Ημερομηνία λήξεως σωστή, το υγρό παχύρρευστο, καφετί και τι στο καλό, σιρόπι είναι αυτό, θα κολλάει κιόλας. Τώρα θα σου πω εγώ πότε θα ξαναπιάσεις πρέσα στα χέρια σου μαντάμ!

Αυτήν τη φορά τέρμα τ’ αστεία. Και αστέρι στο σημάδι είμαι και την ευχή της μάνας μου έχω και το δίκιο με το μέρος μου είναι και πίσω και σας έφαγα! Ένα, δύο, τρία και ναι, ναι, ναι είναι τρίποντο αγαπητοί ακροατές! Ταμπλό στην τέντα ξυστά και μέσα καλάθι στη βεράντα και τα υπόλοιπα έξω κι έγινε ο τόπος γης μαδιάμ κι η μπουγάδα πάει ξανά για πλύσιμο. Θαυμάζω το κατόρθωμά μου για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου και σπεύδω να τρυπώσω στο δωμάτιο γιατί αυτή τη φορά ξέρω ότι επίκειται θύελλα πολλών μποφόρ.

Και ωιμέ, πριν προλάβω να πάρω θέση δίπλα στη μπαλκονόπορτα να χαρώ κι εγώ το έργο σαν άνθρωπος, σκαει η πρώτη ατάκα της μαντάμ:
«Ποιος πούστης πέταξε τον καφέ να του γαμήσω το μουνί που τον πέταγε;»
Οποία λεπτότης. Καλά, που είναι τα σεπτά ήθη και έθιμα της αθάνατης ελληνικής φυλής;
«Ποιος να το κάνει; Η Κατερίνα είναι από πάνω, οι άλλοι λείπουνε, αυτή η ξεκωλιάρα η αλβανίδα από τον 3ο το’ κανε. Τα βάλαμε και σπίτι μας τα βρομόσκυλα και να τώρα.»
Να τα μας, να τα μας. Έλεγα κι εγώ.
«Να πας να της χτυπήσεις την πόρτα τώρα Δημήτρη, τώραααααααα»
Α πα πα, ούτε αυτηνής τα νεύρα είναι σε καλή κατάσταση. Χάλια, χάλια!
«Μην πατάς Μαρία, χριστέ μου, τι σου είπα είναι όλο γυαλιά, μπες μέσα γρήγορα θα σε τσακίσω»
Έτσι μπράβο, να έρθουμε στα ίσα μας, πατρίς, οικογένεια, θρησκεία.
«Δεν είναι καφές ρε Μαρία, λικέρ είναι παιδί μου, πως το λένε καλούα; Αφού κολλάει ο τόπος σου λεω»
Γάτα η δικιά σου. Μέσα σ’ όλα η μαντάμ, τι σου είναι αυτός ο πρωινός καφές!
«Δεν απαντάει ε; Καλά, θα της δείξω όμως εγώ της παλιοπουτάνας, τα φυλάω εγώ τα γυαλιά και θα τα πάω για αποτυπώματα, δουλεύει ο κουμπάρος της Λίτσας εκεί, θα του τα δώσω, να δω τι θα πει μετά; ποιος θα γελάσει τελευταίος»
Τύφλα να’ χει ο Ευαγγελάτος, τέτοιο αστυνομικό δαιμόνιο...
«Δε μιλάει κανείς σας ε; Ε βέβαια δεν έχει κανείς αρχίδια εδώ πέρα, όλοι αδερφές είσαστε παλιοπούστηδες»
Εντάξει, τώρα καλύφθηκα.
Κλείνω ανακουφισμένη την μπαλκονόπορτα και αυθόρμητα χωρίς να το καταλάβω πιάνω τον εαυτό μου να σιγοτραγουδάει το «Αλληλούια».

Συννεφούλα

Η διαστρέβλωση και η αλήθεια

2007-03-19T02:35:00.000+02:00

Τετάρτη βράδυ και κάθομαι μπροστά στη τηλεόραση, να ψάξω μήπως βρω τίποτα κανένα ποδόσφαιρο. Και πέφτω πάνω σε μια πολύ καλή εκπομπή.
Είναι της ΕΡΤ3 . ΑΝΙΧΝΕΥΣΗΣ τιτλοφορείται και οικοδεσπότης(καλά, δεν πιάνουμε πρωί –πρωί) είναι ο Παντελής Σαββίδης.
Θέμα της εκπομπής ήταν το Κόσοβο και το επερχόμενο στάτους του.
Στο studio, εκτός των άλλων, κι ο καθηγητής του Αριστοτελείου Σταύρος Ντάγιος, προσωπικός μου φίλος και ένας από τους λίγους που η ελληνική τηλεόραση, τον δέχεται αν κι μιλάει άπταιστα ελληνικά και έχει και γνώμη.
Ο κύριος Σαββίδης, που τον σέβομαι απεριόριστα και τον θεωρώ από τους λίγους δημοσιογράφους που γνωρίζουν τα περίπλοκα Βαλκανικά ζητήματα τόσο καλά, είχε καταφέρει να έχει μια συνέντευξη από τον πρόεδρο του Κοσόβου Fatmir Sejdiu.
Μεγάλη επιτυχία, αν σκεφτεί κανείς ότι, το Κόσοβο αυτή την εποχή, είναι από τα ποιο καυτά, αν όχι το ποιο καυτό Ευρωπαϊκό ζήτημα.
Εκείνο όμως που θέλω να αναφέρω εδώ, αν και όπως είναι λογικό, κανείς από αυτούς που πρέπει δεν θα το διαβάσει, είναι το θέμα της μετάφρασης.
Εν δυνάμει είμαι κι εγώ μεταφραστής και φαντάζομαι, όποιος άλλος ασχολείται με τη μετάφραση, κάθεται και ακούει με προσοχή, τη μεταφέρει και πως τα μεταφέρει ο μεταφραστής, τα λόγια μιας τέτοιας σημαντικότατης συνεντεύξεις και επιτυχίας του δημοσιογράφου.
Μόνο μια λέξη αποδίδει στο ακέραιο την πραγματικότητα: ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ !
-«Η δική μας πλευρά» έλεγε ο πρόεδρος- το …κόμμα μας έλεγε η μετάφραση από κάτω! Λες και τις διαπραγματεύσεις για το στάτους του Κοσόβου, τις έχει αναλάβει ένα συγκεκριμένο κόμμα.
Στρέβλωση και κατακρεούργηση του βασικού πυλώνα του λόγου.
-«Ο κύριος Haradinaj(πρώην πρωθυπουργός που κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου) έχει τη δυνατότητα να αποδείξει την αθωότητά του, στο δικαστήριο της ΧΑΓΗΣ» λέει ο πρόεδρος. Ο κύριος Haradinaj είναι αθώος(!) και θα το αποδείξει αυτό στη ΧΑΓΗ, συμπεραίνει ο μεταφραστής.
-«Η Ρωσία, ως μεγάλη δύναμη, θα κρίνει με βάση το Διεθνές Δίκαιο και στο τέλος, ελπίζουμε να μη σταθεί εμπόδιο στο δικαίωμα των Κοσοβάρων για αυτοδιάθεση», τα λόγια του προέδρου.
-Η Ρωσία, είναι σίγουρο ότι δεν θα σταθεί εμπόδιο στο…Κόμμα μας(!) συμφωνεί ο μεταφραστής.
Και σταματώ εδώ.
Και αναρωτιέμαι ειλικρινά: Με πια κριτήρια επιλέγεται ένας μεταφραστής(και μην σπεύσει κανείς να θεωρεί ότι το κάνω επειδή δεν επελέγην εγώ. Δεν είμαι τρελός ούτε και έχω τέτοιες επιθυμίες) όταν πρόκειται για μια τέτοια συνέντευξη που, αν παρερμηνευτούν έστω και ψήγματα κουβέντας, μπορεί να προκύψει ακόμα και διπλωματικό επεισόδιο;
Αν η μετάφραση έγινε από το γραφείο του καθηγητού κυρίου Ντάγιο, καλό θα ήταν να ρίξει ο ίδιος μια ματιά στο μοντάζ, πριν βγει στον αέρα. Διότι , φανταστείτε αν η συνέντευξη αυτή ήταν live, τι είχαν να ακούσουν τα αυτιά μας. Εδώ, είχαν όλο το χρόνο να το μοντάρουν και τη βγάλανε έτσι όπως την παρουσιάσανε.
Λίγη προσοχή δεν βλάπτει και η βιασύνη, μπορεί να βλάψει ανεπανόρθωτα. Όλους!
Κατά τ’αλλα, η εκπομπή, όπως όλες του Π.Σαββίδη, κύλησε ήρεμα και με φανερή την έλλειψη διάθεσης για καβγά. Χωρίς κραυγές και ακρότητες. Χωρίς διακοπές και ηχορύπανση που, κάνουν αυτές των…μεγάλων καναλιών, να μοιάζουν με εκπομπές της Ανίτας Πάνια, την ώρα που τραγουδά ο Κατμαν.

N.Ago

Ξεχασμένα σχέδια ...

2007-03-17T14:32:00.000+02:00

(Projects που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ - από ένα σημειωματάριό μου της περιόδου ’96 – ’99.)

αντιγράφει ο enteka

Μυθιστόρημα συνωμοσίας: ανακαλύπτεται ότι το 3000π.X στην περιοχή της σημερινής Φινλανδίας υπήρχαν 900.000 λέξεις, όταν σήμερα ο μέσος άνθρωπος χρησιμοποιεί 10 χιλιάδες κι οι εξειδικευμένοι επιστήμονες 50 χιλιάδες. Όμως οι αρχαίοι Φιλανδοί ήταν γεωργοί και κυνηγοί. Τι ήταν όλες οι υπόλοιπες λέξεις; Expand. [Επίσης η ανακάλυψη άγνωστων κλάδων με τη βοήθεια της αποκρυπτογράφησης άγνωστων μέχρι σήμερα λέξεων και εννοιών]
Συνεντεύξεις στο ύφος των συνεντεύξεων του Τρούμαν Καπότε, με παρενθέσεις και διαφορετικές γραμματοσειρές, σα διήγημα
Shoot video: η ίδια σκηνή τρεις φορές. Πρώτα μόνο με εικόνα. Μετά μόνο με ήχο. (χωρίς να βγαίνει πλήρες νόημα ακόμη) Στο τέλος κανονικά.
παραμύθι ή διήγημα για άνθρωπο που θάφτηκε απ’ τα βιβλία του όταν έπεσε η βιβλιοθήκη του
κωμικό φαντασίας με περίεργο πολιτισμό μακρινού πλανήτη που έχει μεγάλη θεωρία συνομωσίας σχετική με την ύπαρξη ζωής στη γη.
Πνιγμένος καθεδρικός??
Μικρού μήκους: η υποθετική λειτουργία ενός πειραματικού σχολείο αλά Σάμερχιλ στην Ελλάδα (έχω απόκομμα για το Σάμερχιλ στο πάνω συρτάρι)
Κασέτες για φίλους: Α) να μαζεύω τα μηνύματα στον τηλεφωνητή και να τα βάζω ανάμεσα στα τραγούδια. Β) Να ζητήσω από πέντε φίλους να μου πουν τρία τραγούδια, μετά να γράψω και τρία δικά μου και να στείλω την κασέτα σε όλους (χωρίς όμως αρχικά να ξέρει κανείς ποιος διάλεξε τι)
Μεγάλη Μασονική Στοά Γυναικών: να βασιστεί στην υπαρκτή Γαλλική στοά που έχει 11.000 μέλη μόνο γυναίκες. [Μεγάλη Διδασκάλισσα της στοάς]
Μεγεθυσμένα και απομονωμένα κόμικ στρίπς, όχι όμως σαν του Λίχτενσταϊν που έλεγαν όλη την ιστορία - να είναι πολύ ασαφή.
Στήλη: μια στήλη με λίστες, για διαφορετικό θέμα κάθε φορά, καθόλου αντικειμενικές. Το αντίθετο των authoritative lifestyle λιστών.
Παρωδία κωμικής σειράς: σε επεισόδιο clip show (με τις καλύτερες στιγμές της σεζόν) να λένε τις αναμνήσεις τους και να τις βλέπουμε σε flashback που θα βγαίνουν το ένα μέσα απ’ το άλλο. Πχ. «Θυμάστε τότε που χάλασε το ποδήλατο;» Flashback στη σκηνή που είχε χαλάσει το ποδήλατο όπου κάποιος λέει: «Δεν το πιστεύω, χάλασε το ποδήλατο. Είμαστε τόσο άτυχοι, όσο κι εκείνη τη φορά που είχες σπάσει τα γυαλιά σου Σούζαν». Flashback με τα γυαλιά να σπάνε και κάποιον να λέει: «Ωχ αυτό μου θύμισε τη φορά που γνώρισα τα πεθερικά σου». Flashback στη γνωριμία με τα πεθερικά, όπου στη συζήτηση να βγαίνει άλλο flashback – κ.ο.κ. Αυτό μπορεί να συνεχιστεί και για τα 30 λεπτά του προγράμματος.
Αφήγηση ονείρων στην κάμερα και μετά δραματοποίησή τους (με το άτομο σα πρωταγωνιστή)
Φράση: …ένας πύρινος κύκλος που στροβιλίζονταν πετώντας σπίθες σε σχήμα κρυστάλλων
Ταινία μόνο με πανέμορφα μοντέλα σε ρόλο εργατικής τάξης: η φουρνάρισσα, ο περιπτεράς, η μοδίστρα, ο χασάπης.
Τίτλος: The dubious light. Το Αμφίβολο Φως
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ που κάθε μήνα έχει διαφορετικό διευθυντή που κάνει ό,τι θέλει. Κάθε τεύχος τελείως διαφορετικό: άλλοι συνεργάτες, άλλα λογότυπο, άλλα θέματα, άλλο στήσιμο.
Αν είμαστε ό,τι τρώμε (παύση) δε θα ’πρεπε να τρώμε ανθρώπους?
Φράση: Έσφιξε το χέρι της προσπαθώντας να καταλάβει ποια ήταν και πώς μπορούσε να του φανεί χρήσιμη.
Τηλεοπτικό πρόγραμμα που μεταδίδεται ζωντανά από το εσωτερικό ενός ζέπελιν που πετάει πάνω από διαφορετικές χώρες κάθε φορά.
Drunk: talk-show στο οποίο αφού μεθάνε, πρέπει να συζητήσουν για τα τρέχοντα θέματα της επικαιρότητας.
Όνειρα τυφλών?
artwork με γραμματόσημα ή σε τέτοιο μέγεθος
photocopy art
περιοδικό: τέσσερα τεύχη σε ένα (δηλ. η ύλη χωρισμένη σε 4 επαναλαμβανόμενα κομμάτια, σαν συρραφή τεσσάρων εβδομαδιαίων τευχών, που όμως να κυκλοφορεί μηνιαία.)
περιοδικό: Περιεχόμενα
επάγγελμα ήρωα: shopper for VIPs ή δοκιμαστής φαγητών
Βίντεο αρτ: κινηματογράφηση καλειδοσκοπίου και προβολή σε γρήγορη (ή αργή) κίνηση.
Dali quote: Η μόνη διαφορά ανάμεσα σε μένα και σ’ έναν τρελό είναι ότι εγώ δεν είμαι τρελός.

το νυν μέσα στο αεί

2007-03-16T10:56:00.000+02:00

το νυν μέσα στο αεί

Στην εποχή που όλα φαίνεται να έχουν ειπωθεί, αισθάνομαι την ανάγκη να πω τα πάντα. Ίσως αυτή να είναι και η ουσία της Ποίησης. Να θέλει, και τελικά να μπορεί, να ξαναπεί τον κόσμο απ’ την αρχή. Να δει τον ένδον κόσμο και τον έξω αντεστραμμένους, ή απλά να διαπιστώσει πως διαφορά μεταξύ τους δεν υπάρχει. Να αναδιατάξει τα υλικά τους. Κάπου εκεί ανάμεσα στο τι και στο πώς ξαναστήνεται το παιχνίδι.

Δεν τον είδα · τον οσφριζόμουν όμως στον αέρα,
τον γεύτηκα στο νερό.
Ήταν εκεί,
παντού,
μέσα τους,
εντός μου.
Με την ελάχιστη πνοή νεκρού περιπλανήθηκε
μέχρι το πλήρωμα της βέβαιης ενσάρκωσης.

Αυτό που αρχικά ανασαίνει κανείς, όταν εισέρχεται στην επικράτεια της Ποίησης, είναι η απόλυτη συμπαντική μοναξιά. Σαν για πρώτη φορά να χτίζεις το σύμπαν ή σαν το σύμπαν να χτίστηκε για να το ανακαλύψεις εσύ μόνο. Δεν έχει σημασία αν δίνεις ή αν λαβαίνεις · σημασία έχει να αγγίζεις με γυμνά χέρια τις πυρωμένες έννοιες, να χαϊδεύεις τις ιδέες, να δαγκώνεις σφιχτά τους φθόγγους.

Θα τον κοιτάξω
θα τον ξαναβρώ
και στ’ άχτιστά του μέλη
θα χτίσω ανάστημα.

Η δημιουργική δύναμη, ξαναγεννιέται και ξαναγίνεται. Από σένα ζητάει κάθε φορά μόνο την άγραφη συνείδηση των τριών σου χρόνων, την περιέργεια του άγουρου και τη γαλήνη της αγάπης. Η αγάπη για τα πράγματα γεννιέται και πεθαίνει μαζί μας και τα πράγματα τα ίδια την ακολουθούν. Όταν κολυμπάς μέσα στην Ποίηση, έχεις την αίσθηση πως όλα ακούγονται για πρώτη φορά, επειδή ο ίδιος τα ακούς καθαρά, έχεις την πεποίθηση ότι γίνεσαι ένας κρίκος στην αλυσίδα της διάρκειας, επειδή δωρεάν έλαβες και δωρεάν θα δώσεις. Ο χρόνος ακινητεί κι όλο το πριν και το μετά συμπυκνώνονται σ’ ένα ολόδικό σου τώρα.

Πέρασαν όλοι με την ορμή της αγάπης τους.
Λιγοστός αέρας και χώμα
και μια, πάντα, απορία.
Μοιράστηκαν τη γη, κληρονόμοι πεσμένου ουρανού.
Τους πήραν οι καιροί τους.
Κι η νίκη;
Άνθρωποι που μετρούν ακόμη κύματα.

Ύστερα έρχεται το σμίξιμο. Τα ίχνη των άλλων παίρνουν τα σημάδια απ’ τα δικά σου ίχνη, έτσι που βάζεις τα δάχτυλά σου πάνω στα δικά τους.

Πόσες δυνάμεις εκλύονται,
όταν το φως αναβλύζει
μπροστά μας
τόσο φυσικά ανεξήγητα.
Ο γενέθλιος τόπος της νόησης –
εκεί ο προορισμός.
Επανάληψη
και το λυτρωτικό σφάλμα
της δημιουργίας
σε ασύλληπτη καθαρότητα.
Αντλώ τα ύδατα
από την αχειροποίητη στέρνα,
παλίνδρομη κίνηση
που διδάχτηκα.
Τόσες φωνές δικαιωμένες εντός μου
γίνονται το αναπόδραστο σχέδιο.

Εκεί είναι που δεν ακούς παρά μονάχα ό,τι αφουγκράζεσαι. Δεν έγινε παρά μονάχα ό,τι κοιτάζεις. Κι άλλο τίποτα δεν είναι πέρα απ’ αυτό, γιατί το είναι και το υπάρχει το ορίζεις εσύ. Είναι ωραία τα πράγματα έτσι καθώς γεννιούνται και πεθαίνουν μαζί μας.
Λυτρωτική αλαζονεία.

Στο τέλος ο απόηχος του γέλιου της αρκεί πως κάποτε υπήρξες,
έξοχο τώρα λίπασμα της μνήμης.

Γιάννης Ευθυμιάδης

Ο Άντρας και η Γή. (Ένας υποθετικός μονόλογος)

2007-03-15T12:50:00.000+02:00

Ένας Άντρας κάθεται σε ένα τραπέζι. Κρατάει στο χέρι του ένα ποτήρι του κρασιού με κόκκινο υγρό μέσα- αίμα. Το φέρνει στο στόμα του και αρχίζει να το πίνει. Σταματάει για λίγο, κοιτάει το κοινό και συνεχίζει. Σηκώνει το ποτήρι, ετσι ώστε να φαίνεται οτι πίνει την τελευταία γουλιά. Αφήνει κάτω το ποτήρι, σηκώνεται και κοιτάει το κοινό..

«Την τελευταία της σταγόνα. Σέ ένα ποτήρι, η ψυχή της όλη. Η ψυχή της όλη σε ένα ποτήρι. Την βρήκα, την πήρα, την ήπια. Για να μην μου φύγει ποτέ, για να είναι πάντα μέσα μου, δικιά μου. Το αίμα της, στο αίμα μου, η ψυχή της στην ψυχή μου. Σε ένα ποτήρι, η ψυχή της όλη. Η ψυχή της όλη σε ένα ποτήρι.»

Προχωράει προς το κοινό, και τους κοιτάει στα μάτια

«Μην με κοιτάτε έτσι, η αγάπη θέλει πόνο, θέλει ολοκληρωτική παράδοση. Μέχρι την τελευταία της σταγόνα. Να την πιώ πρέπει, να την φυλακίσω. Ναι, ναι. Να την φυλακίσω, για να μην μου φύγει. Όπως την πρώτη φορά. Χιλιάδες χρόνια πίσω.
Φίλοι μου, αυτή είναι μια ιστορία παλιά, πιο παλιά κι απο τον Χρόνο. Τότε, πρίν γεννηθεί ο Χρόνος, και φυσικά πολύ πριν εμφανιστεί στα σπλάχνα της γης ο Χώρος, υπήρχε αυτή, κι εγώ. Ψέμματα, αυτή δεν υπήρχε κάν. Λές ψέμματα. Δεν θυμάσαι λοιπόν;»
Γυρνάει και λέει στον εαυτό του.
«Δέν θυμάσαι;»
Παίρνει ένα μαχαίρι, ανεβάζει το μπράτσο του και κόβεται. Σκύβει και γλύφει το αίμα του.
«Να δούμε τώρα, άν θα θυμηθείς...
Ήμουν νέος τότε, περίπου 369 χρονών. Η γή ήταν ακόμα όλη ξανθιά και πράσινη. Όπου έφτανε το μάτι σου έβλεπες αποχρώσεις ξανθιές και πράσινες. Ήχοι, τίποτα. Ένα γλυκό τίποτα, ένα τίποτα μόνο δικό μου, και της γής. Οι στιγμές, δεν είχαμε μέρες λεπτά και ώρες τότε, ούτε χρόνια φυσικά, περνούσαν, και η Γή άλλαζε. Δεν μου μιλούσε, δεν με πλησίαζε. Σαν να της είχα κάνει κάτι και να την είχα πειράξει. Σαν να μην την είχα σεβαστεί. Κάθε φορά που πήγαινα να της μιλήσω, να την πλησιάσω, εκείνη τίποτα. Μου γυρνούσε τα όμορφα ξανθά και πράσινα μάτια της, και άπλωνε μια παγωμένη ομίχλη γύρω από τη ζωή μου. Μια φορά μόνο κατάλαβα πως η Γή ήταν πληγωμένη. Δεν την είχα θυμώσει, την είχα πληγώσει. Και όλοι ξέρετε τι γίνεται άμα πληγώσεις τη Γή, έτσι δεν είναι; Καταστροφές, άγριες καταστροφές προμηνύονται. Διότι η Γή, όπως κάθε γυναίκα όπως έμαθα αργότερα, έχει ενα κύκλο. Ένα συγκεκριμένο τρόπο που ξεπερνάει ή καλύτερα αντιμετωπίζει μια πλήγή. Στην αρχή έρχεται η στεναχώρια. Μετα πλησιάζει η νηνεμία, η απραγία. Στη συνέχεια έρχεται ο θυμός, και τελευταία, πιο γλυκεία και πιο θανατηφόρα έρχεται η εκδίκηση.
Και η εκδίκηση, φίλοι μου... Δεν ξέρεις ποτέ που μπορει να φτάσει μια γυναίκα που θέλει να εκδικηθεί.
Και έτσι, ανυποψίαστος προσπαθούσα να σκαρφιστώ τρόπους να πλησιάσω την Γή, την καλυτερη και μοναδική μου φίλη, για να την κάνω να αισθανθεί καλύτερα. Να ημερέψει, να μου μιλήσει. Ρώτησα τον Ουρανό, και μου γύρισε και αυτός την πλάτη.
Μα γιατί, τι είχα κάνει; Τον παρακάλεσα 'Ουρανέ μου, εσύ με καταλαβαίνεις, τι συμβαίνει, πές μου. Η Γή είναι η φίλη μου, και δεν μπορώ να την πλησιάσω πια...'
Ο Ουρανός, δεν ξέρω, με λυπήθηκε, και ένα βράδυ που η Γή κοιμότανε και ο Ουρανός αγρυπνούσε, μου ψιθύρισε. 'Να φοβάσαι πάντα τον θυμό της γυναίκας που σε αγάπησε, και δεν πήρε αγάπη πίσω.'
Και μ'αυτό ξεκίνησαν τα βάσανά μου.»

Κάνει ένα βήμα πίσω στο τραπέζι, γυρνάει την πλάτη στο κοινό, βάζει το ένα χέρι στο τραπέζι, αναστεναζει, κοιτάει πάνω, γυρνάει και συνεχίζει

«Η γή δούλευε κρυφά τις νύχτες, τότε που νόμιζα οτι κοιμάται, κρυφά, ύπουλα, υποχθόνια, κακά, δυσοίωνα. Αναδευόταν, ρευόταν, πορευόταν, ντρεπόταν, μα συνέχιζε. Συχνά κόκκινοι καπνοί ξεπετάγονταν από τα μάτια της, έντονες μυρωδιές ξεχύνονταν από τα μαλλιά της. Δεν ήταν πια όλα ξανθα και πράσινα. Ήταν γκρί, κόκκινα, μαύρα, ξένα, αφιλόξενα. Δεν ήξερα πια τι να κάνω, που να κρυφτώ. Δεν έκανα προσπάθειες να πλησίασω την γή, να της μιλήσω. Είχα χάσει τον μόνο σύντροφο μου στην ζωή, και δεν είχα σε ποιόν να στραφώ. Ήθελα κάποιον τόσο πολυ να του μιλήσω.. μια παρέα. Ο κόσμος είναι τόσο άδειος άμα είσαι μόνος. Οι στιγμές τόσο ανούσιες αν δεν έχεις να της μοιραστείς με κάποιον. Κι εγώ ήμουν έτσι ακριβώς, άδειος ανούσιος. Η γή το ήξερε. Είμαι μοναχικός άνθρωπος, και όμως με άφησε έτσι, χωρίς να μου πεί τίποτα, μόνο, μοναχικό, μοναχικό και μόνο. Και σιγά σιγά άρχισα να την μισώ. Να την μισώ με ένα μίσος στην αρχη σιγανο, χαμηλο, ενοχλητικό αλλά όχι και ασήκωτο. Περνούσαν οι μέρες όμως και εγώ πιο μόνος, πιο μοναχικός, πιο μοναχικός, πιο μόνος.
ΕΣΥ ΕΦΤΑΙΞΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ.» ουρλιάζει κοιτώντας πάνω από τα κεφάλια του κοινού, ξαφνικά, να τους τρομάξει. Αμέσως μετά η φωνή του ηρεμεί.

«Και δεν υποπτέυτηκα τίποτα. Μόνο το μίσος μου μεγάλωνε, αυτό μου κρατούσε παρέα τις στιγμές που δεν ήξερα πού να ακουμπήσω τις σκέψεις μου. Πού να ξεκουράσω το κεφάλι που ήταν γεμάτο διαδρόμους, διαδρόμους που δεν ήθελα κάν να γνωρίσω. Μόνο που το πρόβλημα με το μίσος είναι, όπως τώρα πια ξέρουμε όλοι, οτι σε τυφλώνει. Έτσι κι εμένα, με τύφλωσε. Με τύφλωσε και δεν καταφέρα να διαβάσω πίσω από τα μάτια της, τα μάτια της Γής, πίσω από το χαμογελό της, το χαιρέκακο χαμόγελο του μίσους μου.
Ώσπου άξαφνα, όπως το συνηθίζει, γιατί δεν προειδοποιεί κανέναν και για τίποτα, η γή σταμάτησε να γεφυσά, να ξερνά, να μουρμουρά, να ανταπαντά και να ουρλιάζει ασταμάτητα. Χαχα. Ξέρω τι θα πείτε. 'Καί δεν σε έβαλε σε σκέψεις αυτη η ηρεμία;'
Όχι.. Την μισούσα και δεν με ένοιαζε.
Στιγμές ολήκληρες, μιλιούνια από στιγμές μετά, η Γή σιώπησε εντελώς. Και είδα μια σιλουέτα. Δεν κατάφερα να δώ πολλά στην αρχή, γιατί ένα εκτυφλωτικό φώς εμπόδιζε τα δυστυχισμένα μου μάτια να δουν λεπτομέρεις. Ήταν ένα όραμα. Μια μορφή τυλιγμένη σαν σε φλόγες, σέ ένα πέπλο κεντημένο με χιλιάδες ακτίνες του Ήλιου. Έκλεισα τα μάτια μου, σίγουρος οτι θα φύγει. Μετα από λίγο άνοιξα το ένα δειλά δειλά. Μετά άνοιξα και το άλλο, γιατι το θέαμα ήταν πολύ μοναδικό για να το χαρεί το ένα μου μάτι μόνο.
Μπροστά μου ήταν η Γυναίκα. Το δερμα της ήταν ρόζ, ήταν κίτρινο, ήταν γαλάζιο, ήταν πορσελάνινο, ήταν γυάλινο. Τα μαλλιά της ήταν κόκκινα, ήταν πορτοκαλί, ήταν ροδακινί. Τα μάτια της ήταν μαύρα, ήταν γκρί, ήταν πράσινα. Με κοίταξε με τα μεγάλα μαύρα, γκρί, πράσινα μάτια της, με ακούμπησε με το ρόζ, κίτρινο, γαλάζιο πορσελάνινο, γυάλινο δέρμα της. Ανεξήγητα, σαν να με τράβηξε μια αόρατη κλωστη, έπεσα στα γόνατα και άρχισα να τις φιλάω τα ξυπόλητα πόδια. Τα δακρυά μου έβρεχαν το ροζ κίτρινο γαλάζιο πορσελανινο γυάλινο παγωμενο δέρμα των ποδιών της. Εκείνη ακόμα δεν είχε ανοίξει το στόμα της. Ξαφνικά ένα γέλιο ακούστηκε μακριά, ένα υπόκωφο κακάρισμα, ένα έξαλλο γέλιο, σχεδόν τρομαχτικό. Την ίδια στιγμη Εκείνη με έπιασε απο το χέρι και με σήκωσε. Το άγγιγμα της έκανε τους διαδρόμους στο μυαλό μου να σκοτεινιάσουν, και το γέλιο ξεχάστηκε μονομιάς. Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε 'Είμαι δικιά σου'.
Χωρίς δεύτερη σκέψη την πήρα στα χέρια μου, και την έβαλα στην ζωή μου. Χωρίς ερωτήσεις. Ποιά είσαι, πώς βρέθηκες εδώ, τι γυρεύεις, που πας.. Τίποτα, σαν να μην είχε σημασία. Τα σωματά μας ενώθηκαν, και ταιριάζαμε όπως δυο κομμάτια ενός πάζλ. Αυτό είναι συνήθως η πρώτη ένδειξη οτί κάτι δεν πάει καλά. Κανείς δεν μπορεί να ταιριαζει έτσι με κανέναν. Δεν είμαστε φτιαγμένοι να γινόμαστε ένα. Να ταιριάζουμε, ναι, άλλα όχι απόλυτα. Κάτι διαβολικό συμβαίνει άμα η ύπαρξή μας ολοκληρώνεται τελείως με κάποιον.
Από αυτό και μόνο έπρεπε να καταλάβω.
Ηταν για πάντα η ζωή μου. Ηταν για πάντα, τα πάντα για μένα.

Δεν έπρεπε να το έχεις δείξει ρε.. εκεί έκανες το μεγάλο λάθος.
Κι ύστερα Εκείνη, όπως ήρθε, έτσι έφυγε.
Ξαφνικά. Σε μια στιγμή. Σε ένα κλείσιμο του ματιού.
Σαν να μην υπήρξε ποτέ. Μήπως δεν υπήρξε καθόλου;

Και τότε θυμήθηκα τα γέλια. Τα γέλια της εκδίκησης. Την ευτυχία του πόνου. Την έψαξα παντού. Μέσα μου, δίπλα μου, στο Θάνατο, στον Ουρανό. Τα γέλια εκείνα ήταν η μόνη μου παρέα.

ΕΣΥ;;; ΓΙΑΤΙ;;» φώναζε στην Γη.

«Για να δεις τι θα πει πραγματικός πόνος. Για να δεις τι θα πει απώλεια, τι θα πει αγάπη, έρωτας, μίσος, ελευθερία, μοναξιά. Τι θα πει ζωή και τι θα πει θάνατος» ήρθε η απάντηση από την γυναίκα Γη.

«Και τώρα που τα έμαθες, πάρε τη ζωή μου και πιες την, γιατί εγώ είμαι εκείνη, εγώ είμαι εσύ, εγώ είμαι ο Θάνατος, εγώ και η ζωή»

loulou

Στον αστερισμό του .. καρκίνου

2007-03-14T00:32:00.000+02:00

Μόλις που κατάφερε να κρατηθεί όρθιος, βλέπετε το ζούσε καθημερινά γύρω του αλλά δεν είχε ακόμα φανταστεί ότι θα χρειαζόταν να το αντιμετωπίσει και ο ίδιος. Το κοντινότερο πρόσωπο που έχασε ήταν η νονά του πριν λίγο καιρό, χρειάστηκε να την χειρουργήσει μάλιστα , η κατάληξη προδιαγεγραμμένη στους περισσότερους, η διάρκεια του αγώνα που δίνουν διαφέρει λίγο.

- Μη φοβάσαι δεν θα είναι τίποτα τελικά ,τα λόγια της συναδέλφου, απλά πρέπει να κάνουμε κάποιες νέες εξετάσεις, η ακτινογραφία όμως στο διαφανοσκόπιο και το κάτασπρο χρώμα της συζύγου του ακτινολόγου ήταν γι’ αυτόν αρκετά. Σκίαση ασαφών ορίων η διάγνωση, μόνο που εκείνος δεν θα είχε την πολυτέλεια του χρόνου που έχουν οι περισσότεροι ασθενείς μέχρι να μάθουν την τελική διάγνωση και να το συνειδητοποιήσουν. Μια απλή ακτινογραφία για ένα απλό πιστοποιητικό υγείας πήγε να βγάλει και είχε έρθει αντιμέτωπος με τον καρκίνο. Δεν τον τρόμαζε ποτέ η λέξη όχι από φιλοσοφική στάση για την ζωή και το θάνατο, αλλά γιατί ήταν κάτι καθημερινό γύρω του. Ο καρκινοπαθής ασθενής ήταν ένας ασθενής. Πολλοί από τους ασθενείς που χειρούργησε τον χαιρετούσαν στον δρόμο, για τους περισσότερους δεν είχε νέα αλλά πίστευε ότι ήταν ακόμα καλά., χωρίς μεταστάσεις και υποτροπές.

Αξονική για να εντοπιστεί το μέγεθος και τα όρια, βιοψία με βροχοσκόπιση, καθορισμός του σταδίου της νόσου, μαγνητική για τυχόν μεταστάσεις και μια σειρά ακόμα ειδικών εξετάσεων. Τα πρόσωπα γύρω του σε όλα τα τμήματα γνωστά προσπαθούσαν να του δώσουν κουράγιο να τον κάνουν να αισθανθεί καλύτερα..

Αγάπη μου καπνίζεις πολύ του έλεγε συνεχώς την τελευταία δεκαετία η γυναίκα του, τρία πακέτα , πρέπει να το ελαττώσεις, να το κόψεις. Θα το κόψω της έλεγε, απλά αυτόν τον καιρό έχω λίγο παραπάνω στρες στη δουλειά θα προσπαθήσω έλεγε και δεν ήταν λίγες οι φορές που ξημερώνοντας στα έκτατα άνοιγε το τέταρτο πακέτο.

Να γυρνούσε το χρόνο πίσω τότε που στο Πανεπιστήμιο στα 23 του αγόρασε το πρώτο του πακέτο, είχε δοκιμάσει και παλαιότερα τσιγάρα αλλά δεν τον ενθουσίαζε το κάπνισμα , ίσως η λίγη γυμναστική, η μπάλα που έπαιζε τον κρατούσαν μακριά ως τότε. Δεν ήξερε γιατί ξεκίνησε το κάπνισμα , έλεγε από άποψη όταν τον ρωτούσαν.

Ένιωθε ως τότε ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο, η ζωή ήταν γενναιόδωρη μαζί του. Είχε από το πρώτο έτος της σχολής δίπλα του μια όμορφη και έξυπνη κοπέλα που μετά από μια σχέση 10 σχεδόν χρόνων που δεν διακόπηκε ούτε για μια μέρα. κατέληξε σε γάμο. Παντρευτήκανε και αποκτήσανε δύο όμορφα κοριτσάκια που μοιάζανε σε εκείνη.

Αυτά τα τρία πράγματα ήταν που τον κάνανε να αισθάνεται τρωτός και αδύναμος. Είχε να κανονίσει μια δυο λεπτομέρειες ακόμα και θα ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει τα νέα δεδομένα . Να φροντίσει για κάποια ζητήματα για το μέλλον τους, όχι το δικό του της υπόλοιπης οικογένειας, το δικό του ήταν καθορισμένο.

Να γυρνούσε το χρόνο πίσω σκεφτόταν ξανά και ξανά, να είχε μια ευκαιρία, θεωρούσε άλλωστε το κάπνισμα σαν την μόνη αιτία και τον μόνο παράγοντα κινδύνου που είχε λόγο του ελεύθερου οικογενειακού ιστορικού. Πέρασε από όλα τα στάδια που περνάει ο πάσχων με πρώτο της άρνησης και τελευταίο εκείνο της αποδοχής της νόσου . Και τι δεν θα έδινε όμως για να μην είναι όλα όσα του συμβαίνουν αληθινά. Ας ήταν ένα όνειρο…

Ξύπνησε ιδρωμένος με ταχυπαλμία.. Πέταξε το πακέτο και δεν κάπνισε από τότε ξανά. Ακόμα και σήμερα πιστεύει ότι τελικά κάποιος του έδωσε την ευκαιρία που ζητούσε. Δεν γύρισε ο χρόνος πίσω αλλά όλα μοιάζανε σαν να είχαν συμβεί στο όνειρό του μέσα σε εκείνο το βράδυ. Δεν είναι όμως σίγουρος ότι ήταν ένα απλό όνειρο. Κάποια πράγματα δεν μπορεί να τα ερμηνεύσει ακόμα.. Έχει διαβάσει από τότε αρκετά βιβλία που θα μπορούσαν επιστημονικά ,όπως είχε μάθει να σκέφτεται, να του δώσουν απαντήσεις.

Τελικά ούτε αυτό έχει σημασία, σημασία έχει που μπορεί να κρατά αγκαλιά ακόμα σήμερα τις τρεις αγάπες του. Γνωρίζει ότι οι βλάβες από τον καπνό είναι οι περισσότερες μη αναστρέψιμες, και προσπαθεί να μην σκέφτεται ότι ένας στους τρεις μας τα επόμενα χρόνια θα έχει καρκίνο.

Δίπλα στη λίμνη

Estelle

2007-03-13T13:10:00.000+02:00

Γεννήθηκε σε μια κωμόπολη κοντά στο Bordeaux. Ήταν πάντα η ασχημούλα, η μέτρια μαθήτρια, η σχεδόν αντικοινωνική. Κοντή, κακοσούλουπη, με μικρά κόκκινα γυαλιά, κοντά κακοκουρεμένα μαλλιά και εκκεντρικό ντύσιμο που δεν της ταίριαζε. Έτσι ήταν από παιδί.

Το χειρότερο, όμως ήταν πως ήταν ανεπιθύμητη. Από τη μητέρα της.
H μητέρα της δεν την ήθελε, από την στιγμή που την ένιωσε στην κοιλιά της, γιατί δεν ήθελε τον πατέρα της. Λίγο μετά την γέννησή της, άλλωστε, χώρισαν.

Όλη της η παιδική ηλικία ήταν μια αλληλουχία από παρατηρήσεις, καβγάδες και απόρριψη. Από τη μητέρα, από τη δασκάλα, από τις συμμαθήτριες, από τα αγόρια.

Έφυγε στα 17 για την πόλη. Έκανε διάφορες μικροδουλειές, πήρε κι ένα δίπλωμα, και εξακολουθούσε να ζει μες την απόρριψη. Τα έβγαζε πέρα δύσκολα, οι άντρες την παράταγαν ή δεν την ήθελαν αρκετά.

Σιγά-σιγά, χωρίς καν να το καταλάβει, της έγινε δεύτερη φύση η κακομούτσουνη φάτσα, το ξινό ύφος, η αυθόρμητη άρνηση σε όλα. Αντιπαθούσε τους άλλους μόλις της τους συνέστηναν, προεξοφλώντας έτσι την δική τους αντιπάθεια. Ζούσε στο περιθώριο, περνώντας τον άπλετο ελεύθερο χρόνο της, τον κενό από συναναστροφές, παρακολουθώντας σεμινάρια μαγειρικής και καλαθοπλεκτικής, κάνοντας μακρούς περιπάτους στο δάσος και αναζητώντας τρόπους να ξοδέψει την ζωή της.

Εντελώς τυχαία, βρέθηκε σε μιαν άλλη χώρα, με ένα παιδί - προϊόν διαζυγίου. Με ένα παιδί που δεν ήθελε. Εντελώς τυχαία, βρέθηκε κάποια στιγμή σε θέση ισχύος. Με αναπάντεχα πολλά χρήματα, με μια αναπάντεχα καλή δουλειά που της έδινε μια θέση στην κοινωνία και με την δυνατότητα να εκδικηθεί στο πρόσωπο του παιδιού της για τα μίζερα παιδικά της χρόνια και σε εκείνο των υφισταμένων για την μίζερη ενήλικη ζωή της.

Το παιδί ήταν μεγάλο αγκάθι. Σαν να της είχε σκαρώσει μια ακατανόητη φάρσα το πεπρωμένο, η κόρη της ήταν όμορφη, έξυπνη και κοινωνική. Και όσο μεγάλωνε, τόσο περισσότερους φίλους είχε και τόσο πιο καλά έδειχνε να τα καταφέρνει στην σχολική κοινότητα. Μα, πώς γινόταν αυτό, η ίδια δεν θα ήξερε να πει. Την εξόργιζαν οι επιτυχίες της κόρης της στο σχολείο, οι παρέες της, τα ρούχα της, το καλοφτιαγμένο της σώμα. Και δεν έχανε ευκαιρία, φυσικά, να της δείχνει την απαξίωσή της, να της απαγορεύει όσα μπορούσε να της απαγορεύσει και να την επικρίνει γιατί φορούσε κίτρινο φόρεμα ή ήθελε να κόψει τα μαλλιά της αγορίστικα.

Τώρα πια, διοχέτευε τον άπλετο ελέυθερο χρόνο της, όχι μόνο στα σεμινάρια καλαθοπλεκτικής, αλλά και σε μακρινά ταξείδια σε χώρες του τρίτου κόσμου. Έγινε μέλος μιας "ανθρωπιστικής οργάνωσης", που διοργάνωνε ταξείδια αναψυχής στην Καμπότζη, το Μπενίν και το Λάος. Οι συνδρομές των μελών παραχωρούνταν στις χώρες αυτές, ως μορφή ανθρωπιστικής βοήθειας, αλλά όταν τα μέλη ταξείδευαν σε αυτές, δεν επιτρεπόταν να μεταφέρουν προμήθειες στους ντόπιους, "για να μην τους κάνουν να νιώσουν μειονεκτικά".

Μετά από ένα τέτοιο ταξείδι αναψυχής και φιλανθρωπείας, της ανέθεσαν να υποδεχτεί την καινούρια συνάδελφο. Μια κακή συγκυρία την έβαλε σε αυτή την θέση -εκείνη που συνήθως υποδεχόταν τους καινούριους απουσίαζε λόγω ασθενείας.

Η καινούρια ήταν το ακριβώς αντίθετο από αυτήν. Χαρούμενη, χαμογελαστή, πρόθυμη, εργατική και, το χειρότερο, συμπαθητική. Φάνηκε από την αρχή πως δεν θα τα πήγαινε καλά μαζί της, γιατί η καινούρια είχε βαλθεί να δημιουργήσει καλές σχέσεις με όλους. Τους καλούσε για καφέ, διηγιόταν διάφορες ιστορίες, έλεγε αστεία και, κυρίως,προσπαθούσε να γνωρίσει. Δεν ήταν αδιάκριτη, όχι, αυτό δεν μπορούσε κανείς να της το καταλογίσει. Αλλά όταν τις Δευτέρες, διηγιόταν πώς πέρασε το Σαββατοκύριακο, δεν ήταν σαν να προσκαλούσε και τους άλλους να κάνουν το ίδιο; Όταν αναφερόταν στην καινούρια ταινία που είδε, δεν ήταν σαν να σε ρώταγε "εσύ είδες τίποτα καλό στο σινεμά;".

Το πιο εκνευριστικό από όλα ήταν πως η καινούρια ήταν φρεσκοπαντρεμένη και δεν έχανε ευκαιρία να υπονοεί πόσο ερωτευμένη ήταν και πόσο καλά της φερόταν ο αγαπημένος της. Σκέτη φρίκη. Εκείνη τι να απαντούσε δηλαδή; Πόσο απαίσια της φερόταν η κόρη της, που συνεχώς κατάφερνε να της υπενθυμίζει ότι η δική ζωή ήταν άδεια και πληκτική;

Ευτυχώς που είχε ανώτερη θέση από την καινούρια, γεγονός που της έδινε την δυνατότητα να της κάνει ένα σωρό παρατηρήσεις, όταν έφτανε με 7 λεπτά καθυστέρηση στο γραφείο ή όταν χειριζόταν κάποιο θέμα με λάθος τρόπο. Κι αυτό όμως, σπάνια συνέβαινε, γιατί η αναθεματισμένη η καινούρια ήταν κι έξυπνη και τα κατάφερνε πολύ καλά. Το μόνο που κατάφερνε, ήταν να της δίνει λάθος υποδείξεις, για να πέσει σε παγίδες και να ρεζιλευτεί στους ανωτέρους, αλλά σιγά-σιγά, η τακτική της δυστυχώς υπέπεσε στην αντίληψη της προϊσταμένης, η οποία την επέπληξε πολύ άσχημα.

Όταν η καινούρια -που δεν ηταν πια και τόσο καινούρια- ανακοίνωσε πως ήταν έγγυος, η Estelle κατάλαβε πως είχε έρθει η στιγμή να κάνει αίτηση για μετάθεση.

διά χειρός Krotkaya

Ένα ζευγάρι...

2007-03-12T10:30:00.000+02:00

Εκείνη η μικρότερη κόρη από 3 παιδιά, μιας μεγαλοαστικής εφοπλιστικής οικογένειας .
Μικροκαμωμένη, μελαχρινή ,τόσο που την πείραζαν τα μεγαλύτερα αδέλφια ότι –σε πήραμε από τους τσιγγάνους- χαριτωμένη αλλά όχι όμορφη.
Είναι το στερνοπούλι, χαϊδεμένο, το πιο ευαίσθητο από τα παιδιά , και μάλλον το πιο φιλάσθενο με αποτέλεσμα να κάνει τα μαθήματα του σχολείου στο σπίτι και να πηγαίνει για πρώτη φορά σχολείο , ως κατ΄οίκον διδαχθείσα, στο γυμνάσιο.
Εκείνος είναι ο μικρότερος από δύο αδέλφια, με μάνα που έμεινε χήρα από τον δικηγόρο άνδρα της στην επαρχία ,όταν αυτός θήλαζε ακόμα.
Μία μάνα νέα στην ηλικία που μετά τον θάνατο του άνδρα της διαγράφει την προσωπική της ζωή ,αφοσιώνεται στα δύο της παιδιά και προσπαθεί να τα μεγαλώσει με την μικρή σύνταξη που παίρνει, έχοντας και την στήριξη του αδελφού της που είναι δικηγόρος και αυτός, και βουλευτής της περιοχής και του κουνιάδου της που είναι γιατρός.
Εκείνος είναι και αυτός μικρόσωμος, ξανθωπός, γοητευτικός με γαλανά μάτια στα οποία διακρίνεις ένα μυαλό που παίρνει στροφές .
Εκείνη μεγαλωμένη σε ένα άνετο οικονομικά περιβάλλον, αγαπάει την θάλασσα ,έχει ταξιδεύσει στα παιδικά της χρόνια με τα εμπορικά πλοία του πατέρα της σε αρκετά μέρη στη Μεσόγειο ,όταν αυτός μερικές φορές έπαιρνε όλη την οικογένεια μαζί του στα ταξίδια.
Εκείνος δεν έχει μετακινηθεί από την ορεινή πόλη που γεννήθηκε μέχρι τα 15 του χρόνια, όταν η μάνα του με αποφασιστικότητα παίρνει τα δύο της παιδιά και φεύγει και αυτή για πρώτη φορά στην ζωή της από τον τόπο της ,και έρχεται στην Αθήνα για να μπορέσουν να σπουδάσουν.
Έτσι εκείνος πρωταντικρύζει σ’ αυτήν την ηλικία την θάλασσα, και η εικόνα της χαράζεται μέσα του για όλη του την ζωή.
Εκείνη μεγαλώνοντας στα 14 περίπου, αρχίζει να διαβλέπει την οικονομική κατάρρευση της οικογένειας όποτε αντιλαμβάνεται ότι η ζωή της δεν πρόκειται να είναι στο μέλλον ίδια όπως τότε, οπότε πρέπει να σπουδάσει για να ζήσει.
Τα ενδιαφέροντα της θα την οδηγούσαν προς την φιλολογία, αλλά το πρακτικό της πνεύμα την οδηγεί σε επιστήμη σαν την ιατρική που πιστεύει πως θα της εξασφαλίσει καλύτερα τα προς το ζείν.
Εκείνος από μικρός παρακολουθώντας τον θείο του τον γιατρό έχει γοητευτεί από την ιατρική και δεν έχει κανένα ενδοιασμό για το τι θα σπουδάσει.
Άριστος μαθητής, τελειώνει όλο το Πανεπιστήμιο με υποτροφία, μαθαίνοντας ταυτόχρονα ξένες γλώσσες που μέχρι τότε στην επαρχία εκείνης της εποχής δεν είχε την δυνατότητα.
Καταφέρνει να γίνει βοηθός της έδρας της ειδικότητας του στο Πανεπιστήμιο, και τότε έρχεται εκείνη σαν ειδικευόμενη.
Αυτός είναι μεγαλύτερος στην ιεραρχία εκείνη λίγο μεγαλύτερη στην ηλικία.
Δύο άτομα από διαφορετικούς κόσμους συναντιούνται και από την πρώτη στιγμή ερωτεύονται.
Το μόνο κοινό που έχουν είναι η επιστήμη τους και ένα καλό όνομα από τις οικογένειες τους.
Οικονομικά ούτε η μια ούτε η άλλη οικογένεια έχουν πλέον να τους προσφέρουν οποιαδήποτε βοήθεια.
Πρέπει να ξεκινήσουν από το μηδέν.
Και ξεκίνησαν.

Η φωτογραφία είναι από το πρώτο τους ραντεβού.
Πίσω από την φωτογραφία γράφει εκείνος :
Στην Ν…
Την αγαπημένη μου γυναικούλα ,στην λατρεία μου ,που μούδειξε τον δρόμο της ευτυχίας .
Της την αφιερώνω μ΄ όλη μου την ψυχή και μ΄ όλη μου την αγάπη να με θυμάται
Γράφει ο ίδιος στην ίδια φωτογραφία, μετά 40 χρόνια, με χιούμορ.
Ιστορικό γεγονός ! Sic transit Gloria munti !

Έζησαν μαζί 56 χρόνια.
Πέθαναν χωρίς να υποφέρουν ,πρώτα αυτός και μετά σύντομα εκείνη.
Ήταν η μάνα και ο πατέρας μου.

atheofobos

Σκόρπιες σκέψεις ..

2007-03-11T11:20:00.000+02:00

Άντε να γράψεις τώρα κάτι που θα μείνει σαν ένα στίγμα ένα ίχνος σου, όπως λέει και η Οίστρος!
Και τι είναι οι γραφές , σάμαλι είναι ; Που ο καθένας βάζει το χέρι του και παίρνει ένα κομμάτι; Που μάθαμε τώρα όλοι μας, άλλος 5 άλλος 10 αράδες γράμματα και πήραμε φόρα και γράφουμε το μακρύ μας και το κοντό μας σαν να ‘μαστε γραφιάδες μεγάλοι και τρανοί; Χορτάτος είναι ετούτος ο τόπος από λογάδες μπόλικους, οι συγγραφείς μας λείπανε! Σαν χτες θυμάμαι -δεν έχουν περάσει δα και πολλά χρόνια καμιά 20αρια όλα και όλα, που ο λόγος ειπωμένος με μαεστρία έφτανε για να ξεχωρίσεις από τα λιμά, τους παρακατιανούς και τους αγράμματους, κι ας μην έφτιανες τίποτα απ όλα αυτά που 'σερνες και μολογούσες! Έτσι και σήμερα, με μόνη διαφορά που ο λόγος έγινε γραφή , που η σύνταξη και η ορθογραφία μετράνε περισσότερο και από το περιεχόμενο, που η έξυπνη ατάκα γραμμένη αυτή την φορά φτάνει να καλύψει την γύμνια των περισσοτέρων από εμάς. Και όσο περνάν τα χρόνια τόσο περισσότερο βυθιζόμαστε στην ερημιά μας και στην παράλληλη- πάντα παράλληλη- πραγματικότητα μας σε σχέση με τους άλλους. Μα και με τον εαυτό μας δεν πάμε και καλύτερα! Και πως να πάμε δηλαδή με τα φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες που του τσαμπουνάμε. Που τον γεμίζουμε με "ανάγκες" και απαιτήσεις ....για τους άλλους!! Που ζητάμε στυλ, λες και το έχουμε εμείς τρομάρα μας-που ζητάμε κατανόηση και ανάθεμα εαν κατανοούμε τα μισά απ αυτά που κάνουμε- που ζητάμε αγάπες και δοσίματα, λες κι είμαστε κι εμείς έτοιμοι να δώσουμε και να δοθούμε -που ζητάμε ...κι αν δεν ζητάμε δηλαδή!!
Υ.Γ Και να ‘μασταν εμείς, έστω, αυτοί που γράφουν πάει στο διάολο. Ψευδώνυμα γεμάτο ο κόσμος-το ΙΝΤΕΡΝΕΤ γιατί αυτό λογίζεται ως κόσμος σήμερα- ίσως γιατί ψευδώνυμα σκεφτόμαστε και γράφουμε ....να όπως καλή ώρα και εγώ τώρα!

Καπετάνιος

Βουνά (Ι)

2007-03-10T12:13:00.000+02:00

Ο θεός, στην αρχή του χρόνου όταν έφτιαξε τον κόσμο, προτού δημιουργήσει τον άνθρωπο, έπλασε τα βουνά στα οποία έδωσε ζωή δίχως θάνατο.

Τις πρώτες χιλιετίες όλη η γη σείονταν από τις περιπέτειες των βουνών.

Αγαπούσαν και μισούσαν, ποθούσαν και πολεμούσαν, μετακινούνταν και γνώριζαν τον κόσμο όλο .

Σιγά–σιγά όμως όλα άρχισαν να μην έχουν εκείνη τη πρώτη ζωντάνια.

Λίγο πολύ τα είχαν ζήσει όλα και δεν ήταν κάτι να τους πιέζει.

Θεωρούσαν και είχαν τον χρόνο σύμμαχο.

Υπήρχε καιρός για οτιδήποτε.

Οι έρωτες ξεθώριασαν και τα πάθη έσβησαν.

Τα πάντα μοιραία συντρίβονται στον άπειρο χρόνο.

Ο δημιουργός απογοητευμένος από το έργο του, έπλασε τον άνθρωπο στον οποίο δώρισε τη φθορά και το θάνατο.

Όσο για τα βουνά.

Πια ζουν την αιώνια λήθη.

Παγωμένα στέκουν και εάν καμιά φορά κάποιο από αυτά, θυμηθεί κάτι και πάει να σαλέψει, η ανία το ακινητοποιεί.

Houli-v

Bloggers μαζί!

2007-03-09T00:06:00.000+02:00

Blogger, μαζί κινούμε, συρφετός,
γυρεύοντας των comments την ευλογία.
Μια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία
έγινε της ζωής μας ο σκοπός.

Αλλάζουμε με ήχους και συλλαβές
τα αισθήματα στη ιντερνετική καρδιά μας.
Στον τύπο αχ! πότε θα δούμε τα γραπτά μας,
για να μας πούνε blogger-ποιητές;

Γράφουμε για τα παλιά, τα παιδικά
τα τραύματά μας. Παίρνουμε πόζα.
Ανυπόφορη νομίζουμε πρόζα
των καλών ανθρώπων τη συντροφιά.

Μόνο για μας υπάρχουν του Θεού
τα πλάσματα και, βέβαια, όλη η φύσις.
Στη γη για να στέλνουμε ανταποκρίσεις,
ανεβάσαμε post όσα τ’ άστρα του ουρανού.

Κι’ αν πειναλέοι-για κλικ- γυρνάμε ολημερίς,
κι’ αν ξενυχτούμε πάνω στα πληκτρολόγια,
ποτέ δεν τσιγκουνευόμαστε στα λόγια…
Στις πράξεις μόνο είμαστε λίγο ασυνεπείς.

(Μπλογκοποιώντας τον Καρυωτάκη)
Αλουφάνιος Μάρξ

Oι Κατερίνες και το ψάρι

2007-03-08T00:08:00.000+02:00

Ηταν μια Κατερίνα που δούλευε στο φούρνο και ήταν πεντάμορφη, έσφυζε από νιάτα και υγεία, ένα τσακ νά 'κανες πάνω στο δέρμα της το κάτασπρο και τεντωμένο και δροσερό και λες πως, αν το άγγιζες, δε θα χρειαζόταν να ξαναπιείς σε όλη τη ζωή σου. Είχε κόκκινα μαλλιά μακριά που πετούσαν ελεύθερα ένα γύρω και σάρωναν ξαφνικά τον αέρα, όταν άλλαζε κατεύθυνση στο πρασινόγκριζο βλέμμα της.

Τη γνώρισα όταν πήγα για ψήσιμο το ψάρι. Ενα ψάρι στρουμπουλό κι ασημένιο, τυλιγμένο σε λαδόκολλα κι αλουμινόχαρτο, να ψηθεί στο φούρνο της γειτονιάς για να μη μυρίσει το σπίτι ψαρίλα. Κάθε που πήγαινα στο φούρνο, η Κατερίνα λες και με περνούσε από ρεκτιφιέ. Το κέφι μου έφτιαχνε στο πιτς φιτίλι, το γέλιο της σαν νά 'ταν κολλητικό. Το ίδιο θα σκεφτόταν κάθε άντρας στην ηλικία μου, αλλά αυτό δεν είχε περάσει από το νου μου -τότε. Ηταν στα είκοσί της και 'γώ στα εικοσπέντε μου, άρτι απολυθείς του στρατεύματος και άνευ σταθερής εργασίας, θα κάναμε το τέλειο ζευγάρι λέμε, αν δεν την πλεύριζε ο μηχανικάκιας της απέναντι υπόγας, ένας μπαρμπούλης ψαρομάλλης γύρω στα σαράντα κάτι. Αυτός της φούσκωσε τα μυαλά και η Κατερίνα, αχ, γράφτηκε σε μια δραματική σχολή της πλάκας να γίνει ηθοποιός του θεάτρου.

Κάθε που σχόλαγε απο την οχτάωρη ορθοστασία του φούρνου και πριν πάει στη Σχολή, πέρναγε από το γραφειάκι του τυπά να δανειστεί βιβλία λογοτεχνικά να καλλιεργήσει το πνεύμα της και, βάζω στοίχημα, ότι ο μπάρμπας όλο και κάτι θα σούφρωνε από το καλλιεργημένο της κορμάκι. Τι κορμάκι δηλαδή, κορμάρα ήταν η Κατερίνα, ζουμερή κορμάρα με τέλειες αναλογίες λέμε. Μεταξύ μας, έσκασα που δεν πρόλαβα να παίξω τον κηπουρό σε αυτό τον Παράδεισο και να κατοικήσω μέσα του δια βίου, που λένε, αλλά έτσι είναι με τους νέους κι άβγαλτους άντρες. Διστάζουμε, να πάρει!

Πέρασαν κάτι χρόνια και τη συνάντησα στο δρόμο, κοντά στο καινούργιο μου σπίτι. Σουρωμένο το πρόσωπο, τα μαλλιά κατσιασμένα, τα μάτια ανήσυχα να παίζουν πέρα δώθε, το κορμί μαραγκιασμένο αλλά λεπτό -τάχα μου, τι λεπτό, πετσί και κόκκαλο-, οι κινήσεις της αγχωμένες, της είπα πως γράφω στην εφημερίδα, με ρώτησε αν γνωρίζω συγγραφείς, της είπα πως όλο και κάτι γίνεται, μου έδωσε το τηλέφωνό της αν ακούσω για κάνα θεατρικό ή κάνα βίντεο, είπα πως θά 'χω το νου μου, με ευχαρίστησε και χωρίσαμε. Γύρισα να την ξανακοιτάξω, να μαντέψω πού να είχε πάει εκείνο το γάργαρο σαν καταρράχτης γέλιο της, μπορεί και νά 'χε χαθεί κάτω από τα βήματά της που έσκαφταν την άσφαλτο όπως έτρεχε να διασχίσει το δρόμο.

Πάνω από δεκαπέντε χρόνια είναι που μετακόμισα στη γειτονιά όπου κατοικώ τώρα και μόλις σήμερα πρόσεξα την Κατερίνα που δουλεύει στο φούρνο της πλατείας. Κοντούλα και ζουμερή, τριανταπέντε πάνω κάτω, κοκκινωπό μαλλί με ανταύγειες, φωνή μπάσα κι ένα γέλιο θεϊκό, με εξυπηρέτησε πρόθυμα αν και είχε τελειώσει το αγιορείτικο καρβελάκι που ψωνίζω συνήθως, ένεκα η ώρα. «Αργήσατε πάλι» μου είπε, «να σας φυλάξω γι αύριο;» ρώτησε στο καπάκι, την παρακάλεσα να μου φυλάξει, έγραψε τ' όνομά μου σ' ένα χαρτάκι και το κόλλησε στην ταμειακή μηχανή, τη ρώτησα αν ψήνουν ψάρι στο χαρτί, με διαβεβαίωσε πως ναι, αλλά να το πάω γύρω στις έντεκα που θά 'χει πάψει να βγαίνει ψωμί, είπα ότι θα το φροντίσω και γύρισα σπίτι.

Σαράντα κάτι εγώ, λογάριασα με το νου μου, σταθερή δουλειά έχω για την ώρα, αλλά και να τη χάσω δεν τρέχει τίποτα θα βρω άλλη, Κατερίνα όμως έχω καιρό να ξαναβρώ άραγε; Πετάχτηκα στα γρήγορα χωρίς να το πολυσκεφτώ, έτρεξα στην πλατεία, μπήκα στο φούρνο, η Κατερίνα δεν ήταν στο πόστο της, τη ζήτησα, «μόλις έφυγε, θα την προλάβετε στη στάση» μου είπαν, την πρόλαβα, την πήρα για ένα καφέ στο κοντινό μπαράκι, τα είπαμε, τα συμφωνήσαμε, παντρευόμαστε, πετάω πετάω πετάω!!!

-------------
ΣΗΜ. Η ιστορία ατάκα κι επιτόπου, από τη Rodia

... μόνο τρόπο να κοιτάνε.

2007-03-07T00:02:00.000+02:00

Σήμερα κλείνω δυόμιση χιλιάδες φεγγάρια από τότε που ‘μεινα μισός. Δεν ξέρω τι απόγινε το υπόλοιπο μισό μου αφού δεν έχω καμία επικοινωνία μαζί του.
Και σήμερα -πες το σύμπτωση- αγαπητέ μου νεαρέ κύριε, με πήρες από αυτή τη βρωμότρυπα που λες παλιατζίδικο για να με πας . . . που άραγε.
Σου έκανε εντύπωση το ότι σου ‘μίλησα’ όχι ακριβώς με την μεταφορική έννοια της λέξης, ούτε και όπως εσείς εννοείτε την ομιλία. Με τον δικό μου τρόπο. Και ίσως αυτός είναι και ο μοναδικός λόγος που σε έκανε να κοιτάξεις απορημένος τον -δεύτερο σε σειρά- ιδιοκτήτη μου και να τον ρωτήσεις για την τιμή μου. Αφού λοιπόν πλήρωσες για να με αγοράσεις δικαιούσε να μάθεις κάποια πράγματα σχετικά με ‘μένα.
Λοιπόν, είχα την χειρότερη δυνατή τύχη που θα μπορούσε να έχει ένα άγαλμα. Έσπασα.
Δηλαδή με σπάσανε.
Kαι σαν να μην έφτανε αυτό, με χρησιμοποιήσανε και σαν . . .
Aλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.
Έκανα, σαν κάθε άγαλμα που σέβεται τον εαυτό του, την δουλειά μου. Δηλαδή δεν έκανα απολύτως τίποτα. Στεκόμουν ακίνητο και αθόρυβο στο ύψος μου των 28 εκατοστών (με την βάση), δείχνοντας με το μαρμάρινο χέρι μου κάπου δεξιά προς ενα παράθυρο. Παρίστανα, λέει, έναν αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο. Mπούρδες. Δεν έμοιαζα καθόλου με αρχαίο, με Έλληνα ή με φιλόσοφο. Ήμουν μόνο ένα διακοσμητικό άγαλμα και τίποτα παραπάνω. Mε είχαν τοποθετήσει σε ένα ράφι μιας βιβλιοθήκης όχι πολύ ψηλά, και από εκεί έριχνα πότε-πότε ματιές στα καθ’έκαστα.
Ένα μεσημέρι του καλοκαιριού η πόρτα απέναντί μου άνοιξε με πάταγο τραυματίζοντας τον τοίχο με το μπρούτζινο χερούλι της. H γυναίκα που πετάχτηκε μέσα, είχε το πρόσωπό της γεμάτο αίματα και το αριστερό της μάτι είχε αρχίσει να πρήζεται. Ήταν φανερά έγκυος, τουλάχιστον πέντε ή έξι μηνών. Mου ήταν άγνωστη μέχρι τότε. Aυτός που την πέταξε ήταν ο ιδιοκτήτης μου. Mπήκε μέσα με άγριο ύφος. Tο τραπέζι, που ήταν τοποθετημένο ανάμεσα στην βιβλιοθήκη και την πόρτα, είχε υποφέρει το βάρος του άντρα συν το βάρος μιας γυναίκας, διαφορετικής κάθε φορά, πολλές φορές. Mάλλον ήταν το αγαπημένο του μέρος για συνεύρεση. Aυτή την φορά όμως, το τραπέζι γινόταν μάρτυρας ενός άγριου καυγά. Όπως και εγώ άλλωστε.
H γυναίκα προσπαθούσε να στηριχτεί στο αριστερό της πόδι κρατώντας με το δεξί χέρι το τραπέζι. Mε το άλλο χέρι κρατούσε το μάγουλό της. Aπό το στόμα της έτρεχε αίμα. Πολύ αίμα. Kαι όταν κατάφερε να σηκωθεί έγινε φανερό ότι κούτσαινε. Στο πρόσωπό της ο φόβος έκανε παρέα με την οργή. Πολύ δυνατή συμμαχία. O άντρας, που είχε σταματήσει όταν είχε μπει στο δωμάτιο, άρχισε να την πλησιάζει και πάλι. Θα την ξαναχτύπαγε. Eίχε προσέξει στα μάτια της τον φόβο, αλλά όχι την σύμμαχο και φίλη του, οργή. Θα έπρεπε όμως.
H οσμή του φόβου ξεχύλιζε το δωμάτιο, αλλά οι ηλεκτρικές εκκενώσεις που δημιουργούσε η ένταση της οργής ήταν αυτό που έστελνε όλες τις βελόνες του καντράν στο κόκκινο. Tο ένστικτό του θα είχε πάει για να μαζέψει ζοχούς.
‘Bρώμα’ την ξαναχτύπησε ‘θα σου μάθω εγώ άλλη φορά τι θα πει είχαν τελειώσει’.
Eκείνη, προσπαθώντας να καλύψει όσο πιό καλά μπορούσε την φουσκωμένη κοιλιά της και όχι το πρόσωπο που της χτύπαγε ο άντρας, υποχώρησε με ένα βήμα πίσω και όταν κατάλαβε ότι έπεσε σε τοίχο κινήθηκε γρήγορα προς τα δεξιά της.
Tότε ήταν που με είδε. Πριν καν φτάσει κοντά μου το είχε πάρει απόφαση.
Eν τω μεταξύ, ο άντρας έβγαζε την δερμάτινη λωρίδα που συγκρατούσε το παντελόνι του. ‘Eίχαν τελειώσει τα προφυλακτικά ε; Παλιοβρώμα’ δίπλωνε τώρα την ζώνη, λες και ήταν ένα μηχανικό φίδι που θα το διάταζε να της επιτεθεί. ‘Kαι τόσο καιρό που είσαι γκαστρωμένη; Γιατί δε το έριξες το μούλικό σου ε;’ Eίχε αρχίσει να φωνάζει και το πρόσωπό του κοκκίνιζε ολοένα και περισσότερο. ‘Aλλά το ήθελες το μπάσταρδο, τον παλιομούλο έτσι δεν είναι;’ Πλησίασε και άρχισε σιγά-σιγά, σχεδόν με ηδονή, να σηκώνει το χέρι με την ζώνη. H αγκράφα φάνταζε απειλητική στην άκρη της. H έκφρασή του σκλήρηνε. Tα πράσινα μάτια του, χαμογέλασαν σαρδόνια. Θα το απολάμβανε.
Tα αίτια υπήρχαν, και η αφορμή ήταν το γελαστό βλέμμα που της έριξε. Aυτό το βλέμμα που είχε χρησιμοποιήσει για να την ‘ρίξει’ είχε τώρα αλλάξει. Aυτός μπορεί να την εκμεταλευόταν, εδώ και ένα χρόνο περίπου εκδίδοντάς την, αλλά εκείνη τον αγαπούσε με εκείνον τον παράξενο τρόπο που αγαπάνε οι πιό πολλές κοπέλες του επαγγέλματός της, τους προστάτες τους. Aλλά ο τρόπος και ο λόγος ο οποίος ήταν εκείνο το βλέμμα χαραγμένο στα μάτια του, ήταν η αφορμή. Tου άρεσε που θα την έκανε να αποβάλη και τό ‘βλεπε στα μάτια του.
Mε μισή πιρουέτα γατίσιας ταχύτητας, με σφιγμμένα τα δόντια, με κλειστά τα μάτια και με μία τέλεια κίνηση τεννίστριας που αποκρούει με την ρακέτα της το σερβίς του αντιπάλου, με άρπαξε και τον χτύπησε. Mόνο μία φορά. Δεν χρειαζόταν δεύτερη. Tο χέρι μου, το δεξί, που μέχρι τότε έδειχνε προς τα κάπου-εκεί-έξω γενικά και αόριστα, βυθίστηκε με ένα αποκρουστικό κρακ στον κρόταφο του άνδρα. Kαι επειδή η κίνηση όπως είπα ήταν τέλεια, το δικό της χέρι συνέχισε κάνοντας όλη την περιστροφή μέχρι που το μπράτσο της ακούμπησε στο στόμα και ότι είχε απομείνη από μένα (μόνο τα πόδια, από τα γόνατα και κάτω) σφιγμένο στην δεξιά της παλάμη. Tο υπόλοιπο του σώματός μου θα έμενε με τον άνδρα.
Eίχα γίνει δύο κομμάτια. Mεγάλο ρεζίλι για το είδος μας. Ξεφτυλίστηκα.
Στο νοσοκομείο είπαν πως είχε εσωτερική αιμοραγία. Πως το παιδί ήταν εικοσιέξι εβδομάδων και μπορούσαν να το σώσουν. Πως εκείνη δύσκολα θα γλύτωνε. Για ‘μένα (ότι είχε απομείνη από αυτό που ήμουν) δεν είπαν τίποτα.
Σφιγμένος ακόμη στο χέρι της, γεμάτος αίματα, ακρωτηριασμένος από το υπόλοιπό μου σώμα, έκανα ακόμη την δουλειά μου. Έμενα ακίνητος, σιωπηλός.
Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που έγινε αμέσως μετά. Μέχρι τότε όλη αυτή η ιστορία θα ήταν κάτι, που ένα άγαλμα -και μάλιστα σπασμένο- σαν και μένα δεν θα μπορούσε, όχι να διηγηθεί, αλλά ούτε καν να αντιληφθεί. Τι άλλαξε τότε; Ποιά ήταν η καταπληκτική εκεινη αλλαγή που μου έδωσε την δύναμη της αντίληψης και πως μου δόθηκε αυτό το καταπληκτικό χάρισμα και μάλιστα με την υποστήριξη της μνήμης; Δεν θα κάνω υποθέσεις. Ούτε θα ψάξω να βρω τι ήταν αυτό που μου ΄δωσε -κατά κάποιο τρόπο- ζωή. Θα αφεθώ στο υπέροχο αυτό δώρο ελπίζοντας να μη το μετανοιώσω.
H γυναίκα, στο μεταξύ, δεν επικοινωνούσε πια με το περιβάλον. Mας έβαλαν στο χειρουργείο. Tο χέρι της με έσφιγγε με τόση δύναμη που τα νύχια είχαν καρφωθεί βαθιά στην παλάμη, τα δάχτυλα είχαν κλειδώσει. Kάτι άκουσα να λένε οι νοσοκόμες μεταξύ τους: ‘H μάνα πέθανε, το παιδί της έζησε’
O θάνατος ξεπληρώθηκε με θάνατο, η ζωή έκανε την έκπληξη κερδίζοντας μέσα από την ήττα της. Στο βάθος ένα ραδιοφωνάκι τραγουδούσε:

Τίποτε δεν χάθηκε ακόμα
όσο ζούμε και πονάμε
χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια . . .

Από τον Στέφανο και αφιερωμένο σε αυτήν που με έβαλε να το γράψω :-)

Αυτοπροσωπογραφία ...

2007-03-06T00:42:00.000+02:00

Λέω πως τώρα νυστάζω και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι δημιουργικό. Λες κι όταν δεν νυστάζω έχω τη δημιουργικότητα στο τσεπάκι. Κάθομαι μπροστά σε ένα λευκό φόντο που δεν είναι καν χαρτί, δεν μυρίζει τίποτα παρά μονάχα τα κακά του σκύλου που τα έκανε στο μπάνιο δίπλα μου. Για να μην πέσω ξερή θα πρέπει να σηκωθώ να τα μαζέψω. Ύστερα να ξανακάτσω εδώ και να πιέσω την κούτρα μου να κατεβάσει καμιά ιδέα. Δεν μπορεί λέω να τέλειωσαν όλα τα θέματα πάνω στη γη! Δεν μπορεί να μην υπάρχει κάτι που να αξίζει ο κόπος να ασχοληθώ με αυτό! Πρόσεχε πρόσεχε περνάς τις γραμμές. Και δεν έχεις καν το άλλοθι μιας κατάθλιψης. Μια χαρά είσαι στην πρίζα κανονικά. Άντε λοιπόν ξεκούνα να καθαρίσεις τα κακά μπας ξυπνήσεις.

Κι όταν ξυπνήσεις, θα καταπλήξεις τα πλήθη με τη σοφία σου. Μην κοιτάς που δεν ξέρεις τι σου γίνεται περιφερόμενη ανάμεσα στις προσδοκίες των ανθρώπων.

Μην κοιτάς που ο σκύλος σε κοιτάζει σαν να βλέπει μπροστά του τον ραν ταν πλαν.

Σκύλος είναι τι ξέρει αυτός; Εσύ έχεις ακούσει ανθρώπους να σου λένε μπράβο, μπράβο, Herinna, Ελένη, τι ωραία που τα λες, τι καλά που τα σκέπτεσαι, τι καλά που υπάρχεις. Λες κι αν δεν υπήρχες θα το έπαιρνε κανείς είδηση, χάνε. Που τσιμπάς με τα πατ πατ κι όχι με το σκύλο σου. Τον έβγαλες και τιμωρία τον καημένο.

Ψάξε συ στα μεγάλα θέματα. Έχει πολλά αυτές τις μέρες. Φόνους, κερατώματα, πλημμύρες, καταποντισμούς, αέρηδες, επίκαιρα, μη επίκαιρα διαχρονικά, τυμπανισμένα παιδικά στομάχια, πφ σιγά το νέο, γαμημένες παιδικές ψυχές, ε καλά τώρα αυτά γίνονταν ανέκαθεν άντε πιάσε να σκέπτεσαι και τίποτα θετικό.

Είπαμε, θα βγεις να μιλήσεις ξανά και πρέπει κάτι να έχεις να πεις. Μήπως για κείνο τον αστείο τύπο που φώναζε μέσα στο μετρό «Πιάσατε όλες τις θέσεις! Εγώ που θα κάτσω τώρα; Που θα κάτσω γαμώ τη φάρα μου;» Και το θεωρείς θετικό αυτό βρε ζώον; Ένας άνθρωπος να αγωνιά για το αν θα βρει θέση να κάτσει κι εσύ να γελάς; Είδες κανέναν άλλο να γελάει; Σηκώθηκαν και κανα δυο και του παραχώρησαν τη θέση τους. Να το θετικό. Όταν υπάρχει σαφής απαίτηση, σαφείς θα είναι και οι αντιδράσεις των ανθρώπων. Λοιπόν συμμορφώσου. Και συγκεντρώσου λέμε. Τα κακά δεν μυρίζουν πια τα καθάρισες. Μόνο το άοσμο λευκό έχει μείνει απεναντί σου.

Άοσμο. Σαν χάδι που σου δείχνει εξ αποστάσεως τη δυναμή του. Σαν το νερό που τρέχει γάργαρο στη σκέψη σου μόνο. Ενώ έχεις κορακιάσει. Όχι σαν τα παϊδάκια που ψήνει ο γείτονας στην αυλή του κι εσύ λιγουρεύεσαι. Δεν χαίρεσαι που είναι όλα άοσμα εδώ μέσα; Μπορείς να πιτσιλίσεις με ότι μυρωδιά θέλεις. Όχι όμως με τα κακά του σκύλου, δεν κάνει. Και κοίτα, κάθε φορά που ανοίγεις το στόμα σου να μιλήσεις για τα κακά της ανθρωπότητας, αυτός γελάει μαζί σου. Αλλά εσύ γουστάρεις πατ πατ;

Ε πήγαινε γράψε στο μπλογκ. Όλο και κάποιος ευγενικός θα βρεθεί να στο δώσει.

Στο μεταξύ τι γίνεται με αυτή τη ρόμπα; Πότε θα τη βγάλεις; Μου ήθελες και έρωτες τρομάρα σου. Μόλις πήγε αυτός να στη βγάλει, αχ ρόμπα μου ρομπίτσα μου δεύτερο πετσί μου! Ήρθε ο άλλος μετά να σε αποκαλέσει ρόμπα ο αχρείος που τόλμησε να το γράψει και στο μπλογκ σου, πήγε από κει που ήρθε. Είπαμε, εμείς να λέμε ότι θέλουμε. Αχούρι μας είναι κι ότι θέλουμε το κάνουμε. Όχι να παίρνει θάρρος και ο πας ένας όμως! Ε ρε κακομοίρα! Το πατ πατ σε μάρανε. Έχεις ιδέα πόσο ταξιδεμένη στην κοσμάρα σου είσαι; Αμ δεν έχεις. Αν είχες, θα ντρεπόσουν να εισπράξεις αυτά τα πατ πατ που δείχνουν αυτό που θα ήθελες να βλέπουν οι άλλοι πάνω σου. Αλλά εσύ αντί να ντρέπεσαι χαίρεσαι και καμαρώνεις σαν το γύφτικο σκεπάρνι. Μαλάκω. Αν έχεις κάτι για το οποίο πρέπει να μιλήσεις, αυτή είναι η ασχετοσύνη σου. Με όλα και όλους. Φώναξε τώρα τους κριτικούς να σε κρίνουν. Χα! Να δούμε πόσα απίδια κουβαλάει ο σάκος τους κι αυτονών. Σιγά μη τους έδινες και φαϊ, εδώ που θέλεις να αφήσεις τ’ αχνάρι σου. Ώστε όταν ψοφήσεις ν’ αφήσει και κανένας ένα λουλουδικό περνώντας, ακόμα κι αν πατ πατ από αυτόν δεν θα έβλεπες ποτέ. Λέμε τώρα. Θα τον πιάσεις δηλαδή στον ύπνο μετά θάνατον. Εύγε σου. Συγγραφάρα μου εσύ!

herinna

Όποιος πηδάει πολλά παλούκια....

2007-03-05T11:42:00.000+02:00

"Όποιος πηδάει πολλά παλούκια....

... κάποιο θα μπει στον κώλο του", μου έλεγε. Συνήθως, αφού είχα κάνει τις σκανταλιές μου κ είχα πλαντάξει στο κλάμα - είτε από τον πόνο κ τα αίματα, είτε από τη ντροπή, είτε από το σοκ. Και δεν ήθελα πολύ για να πάρω μπρος... "Αντάρτη" μ'έλεγε ο ένας παππούς μου (ο μικρασιάτης), κ ο άλλος - ο πόντιος, που είχε αυλή και μπακτσέ - με κυνηγούσε με τις βίτσες. Και πονουουουούσαν οι άτιμες...

Έτσι και ο Chief. Ήταν λίγο της παλιάς σχολής, τού άρεσε η πειθαρχία. Η πειθαρχία κ τα έργα, οι πράξεις. Το καλοκαίρι δεν το γλίτωνα το μαγαζί - εκεί, κάθε πρωί να σκουπίζω ("μα, καλά, αυτό το μαγαζί εσύ γιατί δεν το σκουπίζεις όλο το χρόνο κ περιμένεις έμενα κάθε καλοκαίρι;;; -"Κουβέντα είπα..."), να αλλάζω φρένα, να δίνω μπουζί, να μαθαίνω για καδένες κ μπιλιοφόρους. Ούτε το χωράφι την άνοιξη γλίτωνα, με τα λιπάσματα κ τα ποτίσματα (αν κ κάποια καλοκαίρια, τη σκαπούλαρα από το "μάζεμα", γιατί το χνούδι από τα συμπήρηνα τα ροδάκινα μου κοκκίνιζε τόσο πολύ το δέρμα, κ μ'έπιανε τέτοια φαγούρα, που μόνο τα αστέρια της ΕΛ.ΑΣ. έχουν δικαίωμα να προκαλούν). Κ είχε ψηλά στάνταρντς, όχι παίξε-γέλασε. Όταν επέστρεφε ο έλεγχος του τριμήνου, με 18άρια στ' Αρχαία, τα λατινικά, την ιστορία κλπ, "στο μπλα μπλα είσαι καλός" μού έλεγε. Το σχολείο ένα βάσανο μ'αυτόν τον άνθρωπο, γιατί σε μια μικρή πόλη σαν τη δική μας, οι μισοί καθηγητάδες μου ήταν συμμαθητές του, κ οι άλλοι μισοί της μάνας μου... Έμπαινα στο σπίτι καμιά φορά από το σχολείο ή από τ' αγγλικά, κ πριν καν κλείσω την πόρτα, άρχιζε: "Τί θα γίνει τέλος πάντων με τα μαθήματά σου;!;!;! Όλο με το πετσάκι θ' ασχολείσαι;;;;" Η ντροπή του ήταν ανείπωτη αν κάποιος δάσκαλος ή καθηγητής τού έλεγε ότι δεν "μελετάω" όσο πρέπει ή (το πιο σύνηθες) ότι είμαι ζωηρός, άτακτος ή/ κ σκανταλιάρης.

Αυτά βέβαια ήταν οι χαριτωμενιές του, οι "νουθεσίες" του, που θα' λεγε κ ο ίδιος. Υπήρξαν κ φορές που με τσάκισε στο ξύλο... Όπως όταν ανακάλυψαν (γιατί αυτά δεν λέγονται, αν κ ήμουν μπροστά όταν συνέβη το Big Bang) ότι ήμουν ένας εκ των τριών που συμμετείχαν στο σπάσιμο της πόρτας της τάξης μας, στην Ε' Δημοτικού... Ή όταν πέσαμε με το μηχανάκι ενός φίλου, που μας φιλοξενούσε στο σπίτι του στο χωριό, κ επιστρέφοντας φτιάχναμε σενάρια για το τί θα πούμε όλοι στους δικούς μας, για να΄ναι τέλεια η συνομωσία... "Ε, να, παίζαμε μπουγέλο κ σ' ένα σημείο που κυνηγιόμασταν ήταν γλιστερή η πλάκα κ έφαγα τα μούτρα μου..." Αλλά βρώμισε η δουλειά δυο μέρες μόλις μετά, κυριολεκτικά κ μεταφορικά: μεταφορικά, γιατί με το που είπα "Ορίστε" όταν σήκωσα το τηλέφωνο, η απάντηση δεν μου άφησε κ πολλά περιθώρια να ΜΗΝ καταλάβω περί τίνος επρόκειτο. Κυριολεκτικά, γιατί όταν άκουσα το "Καλά ρε τσόγλανε!!! Δεν ντρέπεσαι λίγο;;; Έπρεπε να τα μάθουμε από ξένους;!;!;!!!", μου φύγανε λίγο..... (Α ρε παλιοτσου-τσου Θωμά, ακόμα στο φυλάω)

Θυμάμαι κ άλλα πολλά. Κάτι πορτοκάλια να πετάνε μ 'εμένα με την πλάτη στον τοίχο (της κουζίνας) κ γω να το παίζω Νικοπολίδης κ να προσπαθώ να τ' αποφύγω, κάτι παντόφλες να ίπτανται ξωπίσω μου στο χωλ (σ' αυτό, κ η μάνα μου είχε έφεση)... Αλλά τις φορές που πραγματικά ήθελε να με γδάρει, ούτε καν μ' ακούμπησε. Μία, τότε το καλοκαίρι που κάναμε τους καμπόσους κ μας βγήκε ξινό, όταν χτύπησε το θυροτηλέφωνο νυχτιάτικα κ άκουσε ένα άλλο 14χρονο να του λέει "Είστε ο μπαμπάς του...;" - "Ναι, έγινε κάτι;;" -"Ε.. Νομίζω ότι δεν είναι καλά..." κ όταν ήρθε με βρήκε ανάσκελα στο τσιμέντο, μ 'ένα τσούρμο άλλα πιτσιρίκια, 2 μπάτσους πάνω από το κεφάλι μου κ το ασθενοφόρο άρτι αφιχθέν. Αυτά είναι όλα όπως τα λέει ο Chief γιατί εγώ... ήμουν αλλού. Το μόνο που θυμάμαι ήταν όταν ξύπνησα για λίγο μέσα στο ασθενοφόρο κ κάτι πήγα να πω - κάτι που δεν θυμάμαι τι, αλλά σίγουρα δεν έβγαλε νόημα, ό,τι κ να'ταν - κ μου απάντησε "Θα τα πούμε μόλις φτάσουμε". ....

Η άλλη, όταν συμμαζεύαμε το σπίτι κ ανακάλυψα τα χίλια μύρια αντικείμενα φερμένα από Κίνες, Αρντζεντίνες, Γιαπωνεζίες (όπως τις έλεγαν στα καράβια)... Λέω ανακάλυψα, διότι αφού κατέστρεψα κάμποσα ταριχευμένα κροκοδειλάκια, δίκιλα κρυστάλλινα τασάκια, γιαπωνέζικες παγόδες σκαλισμένες από χαυλιόδοντα, κινέζικα πουφ(ς) που τα "κατάντησα τραμπολίνο", κ άλλα τέτοια σουβενίρ σπάνια κ γεμάτα αναμνήσεις (του), στην τρυφερή ηλικία (μου) των 4 με 7, τα χώσανε όλα σε μέρη σκοτεινά, κρυφά κ κλειδωμένα, κ όσα περίσσεψαν τα σήκωσε η μάνα μου (όσο πιο ψηλά μπορούσε, τουλάχιστον 10 πόντους από το ταβάνι: στο πατάρι, στη βιβλιοθήκη, στις ντουλάπες με τις κουβέρτες κ την ναφθαλίνη). Κ ανάμεσα στ' άλλα, λοιπόν, βρήκα κ τη συσκευή του Μορς που είχε ο "θαλασσόλυκος" ασυρματιστής. Εξ' ολοκλήρου από μέταλλο, με μόνο ένα κόκκινο πλαστικό κάλυμμα στη θέση του δακτύλου (για να μπορείς να κάνεις μπιπ), κ 4 λαστιχένια "βυζούνια" (στη διάλεκτο των ανταλλακτικατζήδων) που ήταν κολλημένα από κάτω, στην κάθε γωνία της ορθογώνιας βάσης. Την μυρίστηκα τη δουλειά με την πρώτη (ότι το όλο θέαμα εμπεριέχει ΜΟΝΟ ΕΝΑΝ καλό αγωγό του ηλεκτρικού κ μόνο 4 λαστιχάκια) αλλά, όπως πάντα, η τύχη είναι με τους τολμηρούς.* Έπιασα το καλώδιο της πρίζας, κ σκέφτηκα κατ' ευθείαν ότι πρέπει να κάνω ταχυδακτυλουργικά για να στερεωθεί όλο αυτό το μαντζαφλάρι στα 4 μου δάχτυλα, όσο εγώ θα το μπριζώνω με το άλλο χέρι, για να μπορώ να δω πώς είναι να στέλνεις μορς ("πού βρε μπουνταλά;;;" όπως είπε αργότερα η γιαγιά...) ..... Όταν μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου έπεσε πρώτα η ασφάλεια, μετά το επικίνδυνο μαραφέτι από τα χέρια μου, κ κατόπιν ακούστηκε η ιαχή, κ συνειδητοποίησαν ότι είμαι ακόμα ζωντανός, ήθελε να με γδάρει. Κάτι σαν, "άμα πνιγείς, θα σε σκοτώσω" ένα πράμα.

Αυτό μου άλλαξε τα μυαλά. Συμμαζεύτηκα, συγκεντρώθηκα κ άλλαξα κ περιόρισα τις σκανταλιές. Κ άλλαξε κ η σχέση. Άλλαξε φυσικά κ αυτός, πλέον δεν είχε λόγο να φωνάζει ("Θα σε βάραγα", μου είπε για κάτι που δεν θυμάμαι τώρα, "αλλά είσαι 15. Δεν αξίζει..."). Μόνο περήφανος λέει ότι νιώθει τώρα, όπως τις προάλλες που βρήκε τον δάσκαλο (ναι αυτόν από την Ε' Δημοτικού) κ του είπε πού είμαι κ τί κάνω. Έχει κοτσάρει στο μαγαζί, πάνω από τη θέση του στο γραφείο, μια μεγενθυμένη φωτό από την αποφοίτηση - εγώ (με τηβέννους κ άλλα σχετικά) στη μέση, αυτός κ η μάνα εκατέρωθεν, κ καμαρώνει μέρα-νύχτα (δηλ. όσο είναι στο μαγαζί).* Κ τον καμαρώνω κ γω είναι η αλήθεια. Με τις χορωδίες του, με τα γλέντια του. Όταν μαζεύονται οι γορίλες οι φίλοι μου κ με γράφουν "εκεί που δεν πιάνει η μελάνη" που θα' λεγε κ ο αυτός, κ ασχολούνται όλοι μαζί του. Κ να οι ιστορίες για το πώς διαλύουν τα σάπια καράβια στο Μπαγκλαντές, κ να οι ανταρσίες κόντρα στους καπεταναίους για λεφτά στ' ανοιχτά της Σικελίας, τα ρομάντζα με τις Αργεντινέζες, οι κολλημένοι Κινέζοι του Μάο που μιλούσαν άπταιστα ελληνικά, (όποιος από το πλήρωμα έτυχε να αναρωτηθεί φωναχτά "τί είναι αυτό το κόκκινο βιβλιαράκι που διαβάζει ο μαλάκας κ μας τα σπάει στα ακαταλαβίστικα" η απάντηση απευθυνόταν κατ'ευθείαν στον καπετάνιο, "Θα πρέπει να μάθετε στο πλήρωμά σας καλύτερα πώς να σέβεται περισσότερο τους πολίτες κ τους θεσμούς της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας"). Όπως την Πρωτοχρονιά που μια τους τον ρώτησε "εσείς είστε ο Chief;" Ή, που δεν θα με πάρουν τηλέφωνο οι φίλοι μου γιατί κάτι γυαλοκαθαριστήρες χρειάστηκε ο ένας, λίγη βαλβολίνη ο άλλος, κάνα ακρόμπαρο ο τρίτος, πάνε κ τα λένε μαζί του κ τα μαθαίνουν από κει. Κ λένε κ για τα καράβια... Κ φουσκώνει κ αυτός σαν γαλοπούλα, παρά τα 35 χρόνια ανάμεσά τους.

Μέχρι... το περασμένο καλοκαίρι που ήρθε το εγκεφαλικό κ έτρεχε η οικογένεια αλαφιασμένη, ο ένας Βόρεια, η άλλη με τους Ίβηρες, κ οι άλλοι δύο σ'ενα δωμάτιο με πολλούς ακόμη δυστυχείς. Μετά από πολλά χρόνια μου ήρθε στο μυαλό η λέξη "μπαμπάς"... Ευτυχώς, ξεκούραση είπαν οι γιατροί είναι το μόνο κ πιο σημαντικό ως αγωγή. Το ίδιο απόγευμα ήταν στο μαγαζί. Ο τσάκαλος... "Όποιος πηδάει πολλά παλούκια" μου ήρθε να πω αλλά... δάσκαλε που δίδασκες. "Εμείς θα πεθαίνουμε, κ εσείς θα τρέχετε να βγάζετε εισιτήρια" είχε πει ο πατέρας ενός φίλου όταν ετοιμαζόμουν, πριν 10 χρόνια κ μισό. Κάπως έτσι του' ρθε κ του Chief μες στις γιορτές όταν του' πα ότι την ψάχνω για Αυστραλίες κ Καναδάδες. Αλλά δεν μίλησε. Είπε μόνο, "πιο κοντά δεν έχει για να γίνεις πλούσιος;"

Αλλά... Ανάμεσα σε δυο καρδιές, ποια να διαλέξω;

("Ντό να λέγωσε, κέ ξέρω γιαβρί μ'", θα έλεγε η μια η μπάμπω. "Ντουρνάμ - ντουρνάμ, μπουραλαρντά ντουρμάμ" θα έλεγε η άλλη.)

υ.γ. Δεν του'χω πει ποτέ ούτε αυτουνού, ούτε κανενός άλλου ότι μου ήταν τόσο εύκολο να φύγω, μόνο κ μόνο γιατί οι καραβίσιες ιστορίες του μ'έκαναν έτσι...

-----------------------------------------------------
* Ομολογώ πως δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι ήμουν καταδικασμένος λόγω των τουρκο-ποντιακών γονιδίων μου (πείσμα + έλλειψη ευφυΐας = τζιζ).

** Αυτή η φωτό έχει βγάλει κ ανέκδοτο: ήρθε μια μέρα ένας ρωσοπόντιος μ'ένα Lada, την είδε κ τον ρώτησε:

-"Αούτος παποίος έν;" ρωτάει ο Εύξεινος
- Τεμόν τ'αγούρ, λέει ο Chief
-"Κ γιατί είν' έτσ';"
- Είναι σην Σκωτίαν
-"Αααα.... Ντό παθε;; Κέ βλέπ';;;

itelli

Θαλασσινά τοπία - το Θινί

2007-03-04T00:23:00.000+02:00

Υπάρχουν τοπία, πάντα θαλασσινά, γιατί η παιδική μου ηλικία
είναι άμεσα συνυφασμένη με την θάλασσα, που επισκέφθηκα
παιδί και ποτέ δεν επέστρεψα.
Προτιμώ να μείνουν στην μνήμη μου ανέγγιχτα, αγνά κι'
ηλιόλουστα,ξεχασμένα από τον Θεό και τους ανθρώπους.
Προτιμώ να σκέφτομαι πως έχουν παραμείνει έτσι ακριβώς
όπως τα έζησα. Σαν ένα όνειρο. 

Ενα όνειρο όπου ο πατέρας μου και άλλοι αγαπημένοι
νεκροί ακόμα υπάρχουν, εγώ είμαι παιδί και τους
κοιτάω με θαυμασμό, παρακολουθώντας το στόμα τους
να μην χάσω λέξη, παρακολουθώντας τις κινήσεις τους
για να μάθω το πως θα γίνω κι'εγώ ένας θαλασσόσκυλος.

Και γυρίσαμε πολλές θάλασσες, νομάδες γινόμασταν τα
καλοκαίρια,ερημονήσια, κολπίσκοι όπου η πρόσβαση
γινόταν μόνο μέσω θαλάσσης,βράχια κοφτερά κι'
απέραντες χρυσαφένιες αμμουδιές που τα πεύκα
έφταναν ως το νερό.

Κι' έζησα θάλασσες άγριες και ήμερες σαν το λαδάκι
του καντηλιού που ανάβω κάποιες φορές, να μένουν
οι μνήμες ζωντανές, μην τις ξεχάσω.Φόρος τιμής
αυτές οι θάλασσες που κυλούν στο αίμα
μου, ένα μ'εκείνο όσων πέρασαν από την ζωή μου και
τους αγάπησα. Πόσα ταξίδια, μακάρι να τα θυμόμουν
όλα, αλλά ήμουν μικρή.

Κάθε φορά που φτάναμε κάπου βιαζόμασταν με τον αδελφό
μου να ρίξουμε την άγκυρα και πέφταμε στην θάλασσα
για να παραβγούμε ως την ακτή.
Μαγικά τοπία, όπου άλλοι άνθρωποι δεν υπήρχαν παρά
μόνο η οικογένεια μου και η εκάστοτε γελαστή και
γλεντζέδικη παρέα που φιλοξενούσαμε στο σκάφος.

Και κάθε φορά που ξεκινούσαμε να πάμε κάπου, ποτέ δεν
ξέραμε τι είχε ο πατέρας μου στο νου του, συνήθως
μαθαίναμε ή αποφάσιζε στην πορεία.
Οταν μας ρώταγε που θέλουμε να πάμε, η απάντηση ήταν
πάντα η ίδια. Και συχνά μας έλεγε πως είναι μακριά ή
πως έχει κανονίσει με παρέα σε κάποιο νησί.
«Αχ μπαμπάκα, πότε θα μας πας στο Θινί;»
Και κάποιες φορές μας έλεγε πως εκεί πάμε και μας το
φύλαγε για έκπληξη ή παρίστανε πως άλλαξε γνώμη στην πορεία.
Και άρχιζε ένα τρελλό χοροπηδηχτό, κι'εμείς τα πιτσιρίκια
εκστασιασμένα τρέχαμε πάνω κάτω στην κουβέρτα.
«Στο Θινί, στο Θινί! Πάμε στο Θινί!!»

Δυσπρόσιτο από την στεριά, η πρόσβαση γινόταν συνήθως δια
θαλάσσης. Ενας απότομος κατσικόδρομος κατέβαινε από τους
λόφους και ήθελε γενναιότητα να τον διασχίσεις.
Δυό τρεις καλύβες για τους ψαράδες και το παλιό γκρίζο
πέτρινο σπίτι του Γιώτη ήταν τα μόνα που στόλιζαν 
την αμουδιά . Και πάντα είχε ήλιο, πολύ ήλιο ή έτσι μου
φαινόταν.

Ο Γιώτης ήταν φίλος των γονιών μου, χωρισμένος με δύο παιδιά,
τον Γιάννη και την Ερασμία, τα έπαιρνε εκείνος τα καλοκαίρια.
Το σπίτι του ήταν λιγάκι ατσούμπαλο, έλειπε το γυναικείο χέρι,
έτσι ήταν διακοσμημένο με δίχτυα,καλαθούνες και παραγάδια,
είδη ψαρέματος σκορπισμένα δεξιά αριστερά, παντού παρατημένα
κοχύλια και ξεραμένοι αστερίες και το σπουδαιότερο για μένα
τότε, αμέτρητες χειροτεχνίες από πολύχρωμα καύκαλα αχινών
που έφτιαχνε κάποιος από τους εργάτες του Γιώτη.

Το Θινί ήταν ένα νταλιάνι, ένας κλειστός κόλπος που είχε πόρτες
για να μπαινοβγαίνουν τα ψάρια. Παρατηρητές ξεροψημένοι από τον
ήλιο με πλατύγυρα ψάθινα καπέλλα παρακολουθούσαν με κομμάτια
γυαλιού τα κοπάδια να μπαίνουν μέσα κι'έκλειναν τις πόρτες
εγκλωβίζοντας τα.
Ωραίοι τύποι οι ψαράδες, πλακατζήδες, άνθρωποι του μόχθου που
φαινόταν όμως να διασκεδάζουν αυτό που κάνουν. Ηταν πάντα γελαστοί, 
απίστευτα υπομονετικοί με τα παιδιά και μας έπαιρναν πάντα μαζί
τους στις μεγάλες μαύρες μαούνες.
Καθόμουν πάντα στην πλώρη και είχα τα πόδια μου στο νερό.
«Μάζεψε τα θα στα φάει κανένα σκυλόψαρο» με μάλλωνε ο Θρασύβουλος.
Είναι ο μόνος ο οποίος θυμάμαι. Κι'αυτό γιατί έβριζε και δεν
μιλούσε.Κι'εμείς σκάγαμε από τα γέλια να τον ακούμε. Οι μισές λέξεις
πουέβγαιναν από το στόμα του ήταν απαγορευμένες εκείνη την εποχή.
Και ήταν και εξαίσιος μάγειρας. Το ψάρεμα είχε τελειώσει κι'εμείς
τα πιτσιρίκια ο Γιάννης και η Ερασμία , ο αδελφός μου κι'εγώ και
κάποιες φορές και τα ξαδέλφια τους πλατσουρίζαμε στα κρυστάλλινα
νερά ή πετάγαμε κεφτέδες από άμμο ο ένας στον άλλον.
Κι'ο Θρασύβουλος λίγο πιό κει καθάριζε τα ψάρια και ετοίμαζε
την ωραιότερη κακαβιά από καταβολής κόσμου. Επαιρνε όλα τα
περισσεύματα και τα μικρά ψάρια που ήταν ακατάλληλα για την αγορά,
τα έβαζε σε ένα τεράστιο μαύρο γκαγκανιασμένο τσουκάλι κι' άναβε
φωτιά με ξύλα στην αμμουδιά.
Κι' οι μεγάλοι καθισμένοι στην αυλή με τις γκρίζες πλάκες,να
πίνουν ουζάκια και να θυμούνται τα παλιά.Λίγοι έχουν απομείνει
σήμερα και οι περισσότεροι μοιάζουν να μην θέλουν να θυμούνται πιά.
Σου αλλάζουν θέμα μόλις πας να
τους ανοίξεις κουβέντα.Είναι οι απουσίες που πονάνε πιό πολύ
από την χαρά της μνήμης.Δεν ξαναπήγα ποτέ, αν και πάντα το ψάχνω
όταν πέσει στα χέρια μουκάποιος χάρτης της περιοχής. Και ποτέ
σχεδόν δεν το ανεφέρουν.Κι'αναρωτιέμαι αν υπάρχει ακόμα ή αν
έχει αλλάξει όνομα ή ανβούλιαξε το Θινί και χάθηκε σ'εκείνα
τα βαθειά σκούρα νερά.
Δεν θέλω να δω τις συνέπειες της εξέλιξης, την καταστροφή που
φέρνουν οι σύγχρονοι άνθρωποι στο πέρασμα τους. Εξάλλου εκείνο
το παλιό θαλασσινό τοπίο θυμάμαι κι'εκείνο νοσταλγώ. Θέλω να
μείνει ζωντανό μέσα μου για πάντα, να το επισκέπτομαι όποτε
νοιώθω την ανάγκη ... σαν να είναι όνειρο.

Ηλιόλουστος τόπος, δεν είδα ποτέ μου βροχή στο Θινί.

Ελληνίδα

Μπακουρο-blogo-φιλοι ή το ελιξήριον της νεότητος

2007-03-02T00:19:00.000+02:00

στην Υπερβολίς

Είμασταν πέντε φίλοι. Πενταφιλία. Τα πέντε Φ. Σκορπίσαμε. Χαθήκαμε.Οι δύο εξαφανίστηκαν. Ο ένας δια της μεθόδου του αποθανείν. Ο έτερος ήπιε το εξαφανιζόλ και αγνοείται. Έμειναν τρεις. Δεκαπέντε χρόνους είχαμε να βρεθούμε και πέντε να επικοινωνήσουμε. Και μετά ήρθε το blogάρειν. Ο ένας άνοιξε πρώτος. Ο δεύτερος κόλλησε, άνοιξε κι αυτός. Έτσι γινόταν και παλιά, όταν η σπείρα έδενε ως πεντάλφα. Και ο τρίτος, ρίχνει κομμάντα καθημερινώς στα μπλόκια των δύο εταίρων ως ‘’αξιόλογος σχολιαστής’’ όπως τον χαρακτήρισε ο Κάπτεν-Κούκ.

Αχ αυτός ο Πήτερ Πάν… Τον είχα ιδεί το 1956 , Πήτερ Παν - Walt Disney, από τα πρώτα
Μίκυ-Μαους, όπως τα έλεγαν τότε, εποχή που όποιος είχε ραδιόφωνο άκουγε καθημερινά
‘’τα καβουράκια’’ του Τσιτσάνη και το άλλο σουξέ, το ‘’Γαρύφαλλο στ’ αφτί’’ του Χατζιδάκι,
που αργότερα αν δεν κάνω λάθος το αποκήρυξε, αλλά ο κόσμος είχε ξεσκιστεί να τα τραγουδάει,
όταν δεν κατέβαινε στην Ομόνοια να διαδηλώσει για το Κυπριακό. Εκεί δεν τραγουδούσε,
φώναζε μόνον τα συνθήματα, ο Μίκης δεν είχε ανατείλει ακόμα, ούτε και ο Kάρολος. Orff.
Εμένα πάντως, μετά που είδα τον Πήτερ Πάν, με έτρεχε η μάνα μου στους δερματολόγους,
είχα ξύσει απ’ όλα τα Χριστουγεννιάτικα αστεράκια του δέντρου τη χρυσόσκονη και την
έτριβα στα μαλλιά όπως ο Πήτερ Πάν και χτύπαγα τα πόδια στο τσιμέντο περιμένοντας
να πετάξω. Αχ, Rosebud…

Που θέλομεν τώρα να καταλήξομεν, και να πούμε τι? Είμασταν πέντε. Τον καιρό του Μάη
του ’68, όταν ο Κον-Μπέντιτ προετοίμαζε το αισχρό του μέλλον, η Οριάνα Φαλάτσι
την χλευώδη υστεροφημίαν της, ο Φιντέλ Κάστρο τον αιματηρόν του εναγκαλισμόν
μετά του Παπός, οι Μπήτλς την Γιόκο Όνο, και μόνον ο Μάο, άξιος οδηγητής, προέβλεπεν
ορθώς το μέλλον και κολυμβών ως Γιέζους Κρίστους Σούπερ στάρ άνωθεν του ρεύματος
του Γιάγκ-Τσέ-Γιάγκ υπεδείκνυεν αλληγατορικώς εις τους εθνοφρουρούς το ανέκδοτον της
εποχής

- Μαμά, είναι μακριά η Αμερική?

- Σκάσε και κολύμπα!

Και ο Σαββόπουλος δεν ξέρω ούτε ΄γω τι έκανε. Λέγω! 1968. Μ’ακούεις Λεονάρδε Κόεν?
Σκάσε ανόητε! Καλά, σκάω, πάμε παρακάτω.

Τον μήνα Αύγουστο άπαντες, και οι πέντε, διακοπεύαμε στο σπίτι του ενός, του Γκέτζ,
[ εκ του Βαρώνος Γκατζώλιο Σισιλιάνο] στον Αη-Γιάννη. Τότε και το απεικόνισα με τα
σπασμένα τα παστέλ, τώρα και την ποστάρω την εικόνα του. Τότε η αυλή του είχε στρώση
με πλάκες Πηλίου, τώρα είναι τσιμεντωμένη. Τότε κανένας μας δεν έψαχνε να μάθει τι
καπνό φουμάρει ο άλλος , τον δέχονταν σε όποιον ρόλο ήθελε αυτός να παίζει, τώρα το
ψάχνει ο καθένας μας να κάνει ψυχανάλυση σε ζωντανούς και πεθαμένους. Και μέναμε εκεί
και την περνούσαμε ωραία και καλά, σε ένα Πήλιο που μόλις είχε ιδεί την άσφαλτο και
Γερμανούς τουρίστες, χωρίς αμπά, χωρίς βαμπά, χωρίς μουντού και γκάγκα. Και παίζαμε
την πόκα μας καταμεσής στον παραλιακό δρόμο του Αη-Γιάννη κάθε απόγεμα, και το
βολτάραμε κάθε βραδάκι φορώντας σεντόνια, για να ακούμε την επαύριο στα καφενεία πώς
ήρθαν σεισμολόγοι από τη Σουηδία και μελετάνε την παλίρροια. Αυτά κάναμε αντίς να
οργανωθούμε σε καμιά αντιστασιακή ώστε να έχομεν και μείς μιαν αξιοπρεπή καριέρα
στην μεταπολίτευση.

Μια βραδιά που λέτε, ο δια του εξαφανιζόλ εξαφανισθείς Βασίλης ή Παλάντζας, που
αγαπούσε μια συμφοιτήτρια του, την Φρίντα, και ήταν ο πλέον σοβαρός, λιγόλογος και
αμίλητος , εκεί που παίζαμε την πόκα μας στο ξύλινο τετράγωνο τραπέζι κάτω από τον
γυμνό κρεμάμενο λαμπτήρα, σηκώνεται, παίρνει μια μισόκιλη Μαλαματίνα και την
κατεβάζει απνευστί σαν καμι-κάζε, σαν φλεβοτόμος, σαν Βοκκάκιος κι ενώ εμείς οι
υπόλοιποι του λέγαμε με το ένα μάτι μπράβο-άξιοοος, και με το άλλο κλέβαμε τα φύλλα,
μπάμ! οριζοντιώνεται τάβλα στο πάτωμα ξερός και κόγκολος. Έπεσε αλύγιστος σαν
φουρναρόξυλο κατά πίσω, το θυμάμαι σαν τώρα.

Ο Παλάντζας, που ως προείπα ήταν ο πιο σοβαρός από όλους. Aγαπούσε την Φρίντα
σιωπηρά, ως Παπατάτσι. Σε κανέναν μας δεν το είχε ομολογήσει, ούτε και στην ίδια.
Τώρα, χωρίς να καταλαβαίνουμε καλά καλά τι έπαθε και γιατί, τον μεταφέραμε σε
ένα διπλανό δωμάτιο με κρεβάτι, ξερον και σε κόμμα, σαν τον Χριστό στην αποκαθήλωση,
και ακροποδητί, να μη μας πάρουν μυρωδιά οι οικογένειες που νοίκιαζαν στα διπλανά
δωμάτια, αλλά και οι γέροι μου, που διακοπευαν και αυτοί εκεί, από κοντά, να μην του
λείψει του κανακάρη τους του Γούφα η καταπίεση η οικογενειακή και δεν ωριμάσει σωστά
η ψυχασθένειά του. Τον μεταφέραμε λοιπόν όπως ο Οδυσσέας , κατάσκοπος νυχτερινός μεσ’
το στρατόπεδο το Τρωικό θα μετέφερε στην πλάτη του Πάτροκλου το πτώμα, αν είχε γραφεί
διαφορετικά η Ιλιάδα.. Και φωνάξαμε τον γιατρό. Αυτός ήταν ο Σπύρος, ο δεύτερος που έχει
πλέον εξαφανιστεί μετά τον Παλάντζα, δια της μεθόδου του αποθανείν είπαμε αυτός, και
ήταν δευτεροετής στην ιατρική, άρα ο γιατρός. Ήτανε ο δεύτερος μετά τον Παλάντζα και
στην σοβαρότητα και την ολιγολογία, απλώς διέφερε διότι είχε το χιούμορ του κουμμουνιστή
[?] διανοούμενου της εποχής, κάτι ανάμεσα σε Βάρναλη και Ρίτσο δηλαδή. Τρίτος στην
σοβαρότητα ερχότανε ο Γκέτζ, και θα έβγαινε πρώτος, πιο μπροστά και από τον Παλάντζα,
αν δεν μας μίλαγε συνέχεια για γκόμενες και για ψολομουνίδια. Οι άλλοι δύο, Πετεφρής και
Γούφας, ήτανε από σοβαρότητα άστα να πάνε…Ο Πετεφρής είχε μια μεγαλοπρεπέστατη
μόνιμη αντι-σοβαροφάνεια, ο δε Γούφας συνδυασμός παλιάτσου, κλόουν και Καραγκιόζη
με ολίγην κουλτουροπασπαλιζασιόν, ως ακριβώς το μπούκοβο μεσ’ τον πατσά.

Ξαπλάραμε λοιπόν το πτώμα κλείσαμε και το φως μη μας χαμπαριάσουν οι διπλανοί και
στο ψυθιριστό προσπαθούσαμε να τον σώσουμε από την οξεία δηλητηρίαση του αλκοόλ.
Αυτός ο καργιόλης όλο το απόγεμα τσούκου τσούκου έπινε στα κρυφά στην υγεία της
Φρίντας και μόλις κατέβασε και την μπουκάλα μονορούφι ξεράθηκε. Μιά ώρα τον
παλεύαμε και τίποτα, παρέμενε ετοιμοθάνατος. Είχε ζέστη σκασμό, όλα κλειστά να μην
ακουγόμαστε, μείναμε με τα σώβρακα και καταϊδρωμένοι από την αγωνία, ώσπου εγώ
κάτι τον άκουσα να ψιθυρίζει, έβαλα αφτί, έλεγε ΦΡΙΝΤΑΑΑΑ…Ο ΚΑΠΝΟΣ ΚΑΝΕΙ ΦΙ,
Ο ΚΑΠΝΟΣ ΚΑΝΕΙ ΦΙΙΙ….. οπότε πέφτω πάνω του και τον αγκαλιάζω τον καψουροκαμένον,
αρχίζω να τον χαϊδεύω και να κάνω την Φρίντα, για να ηρεμίσει, και να του λέω, έλα
Βασίλη, είμαι η Φρίντα, σ’αγαπάω, ηρέμισε, η Φρίντα είμαι, και οι άλλοι τρεις όρθιοι μας
κοίταζαν και περίμεναν το θαύμα, γιατί, με το είμαι η Φρίντα που του έλεγα άρχιζε να
συνέρχεται. Και εκεί πάνω, ανοίγει την πόρτα η μάνα μου που μας έψαχνε, μας βλέπει
αγκαλιά ξεβράκωτους και να του λέω του Βασίλη πως είμαι η Φρίντα και να τον χαϊδολογάω
στα σκοτάδια μπρος στους άλλους τρεις, και τσακ! Πέφτει κι αυτή τέζα κόρδα λιγόθυμη.
Δεύτερος νεκρός. Αυτά που λέτε.

Τώρα στο διαταύτα, το συμπέρασμα λέω πως είναι το εξής. Από τους πέντε, οι δύο πλέον
σοβαροί εξηφανίσθησαν, ο μεσαίος σοβαρός κομμεντάρει και οι δύο ασόβαροι έχουνε blog,
ο ένας γράφει καθημερινώς Σοφίες και ο άλλος Σάχλες και δι αυτής της μεθόδου περνάν
τόσο καλά ώστε θα αργήσουν να εξαφανιστούν.

Λες το blogάρειν να χαρίζει και μακροζωία? Όπερ έδει δήξαι

* Με τα λίκνια και τους μπλοκαραίους που περιτριγυρίζουν τον "ποιητή του παρόντος"
Γούφα απόλαυσε να παίζει η reception. Καλά να πάθει όποιος της το ανέθεσε :)

0274.Στόχοι

2007-03-01T01:56:00.000+02:00

Βαστιόταν από μια ταλαιπωρημένη χειρολαβή. Είχε κίνηση. Το λεωφορείο κοντανάσαινε. Στο κάθισμα μπροστά του δυο γραβατωμένοι κύριοι συζητούσαν: “Τι τα θες άμα δεν υπάρχει όραμα και στόχοι δε γίνεται τίποτα!” ο ένας. “Εμένα θα πεις;” ο άλλος. “Τους έχω πρήξει στην Εταιρεία. Τους στόχους παιδιά! Το όραμα! Τους άξονες δράσης!” ο άλλος πάλι. “Αμ, έτσι χτίζονται οι καριέρες και οι εταιρίες! Τι; Χύμα στο κύμα; Που πας ρε Μήτσο δίχως στόχους, δίχως όραμα, δίχως πενταετές; Θα σε φάνε ρε κακομοίρη! Δεν το καταλαβαίνεις;” Ξαναπήρε τη σκυτάλη ο ένας.

Για τρεις στάσεις στριμωγμένος, κρεμασμένος, όλο μπρος πίσω άκουγε ο Μήτσος, έτσι τον λέγανε, τους κουστουμάτους. Όλο “Στόχοι” και “Όραμα” και “Πενταετές” και “Δράσεις” και “Δείκτες” και άλλα πολλά και ακαταλαβίστικα και εγγλέζικα. Ήρθε και έκανε ένα κεφάλι καζάνι. Κατέβηκε.

Στα είκοσι οκτώ και ήδη ένας ταλαιπωρημένος άνθρωπος. Με το ζόρι είχε τελειώσει την πρώτη Γυμνασίου. Μέχρι εκεί άντεξε. Μέχρι εκεί κι η μάνα του. Κι ύστερα δουλειές του ποδαριού, θητεία, δουλειές του ποδαριού και πάλι. Ώσπου φιλώντας κατουρημένες ποδιές η μάνα, πάντα, του βρήκε αυτή τη θεσούλα κλητήρα. Τον “τακτοποίησε” η κυρία Μαρίτσα και στον μήνα απάνω “ταξίδεψε”. Είχε κάνει ότι μπορούσε. Κλητήρας, λοιπόν, σε μια εταιρία της συμφοράς με ένα γλίσχρο μισθό και την αβεβαιότητα παρούσα. Ψηλός, ξερακιανός και ασούμπαλος.

Όλη τη μέρα στη δουλειά ήταν αφηρημένος. Κάτι τον έτρωγε. Στο μυαλό του έφερνε συνεχώς την συζήτηση που είχε ακούσει. Αυτό το “Στόχοι” τον είχε εντυπωσιάσει. Πως και δεν το είχε σκεφτεί; Τόσο απλό και τόσο σπουδαίο! “Στόχοι” η λέξη κλειδί. Του βίου η ατμομηχανή.

Σχόλασε. Τράβηξε στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς του. Αγόρασε το πιο φτηνό τετράδιο που βρήκε κι ένα στυλό. Τέτοια εργαλεία δεν είχε στο φτωχικό του. Στρώθηκε στο τραπέζι της κουζίνας. Ψευτοτσίμπησε και άνοιξε το τετράδιο. “η στόχι μου” σκάλισε με δυσκολία στην πρώτη σελίδα. Γύρισε το φύλλο. Έγραψε:

1 μια όμορφι γινέκα

2 ένα μεγάλο σπίτι

3 δυο γερά πεδιά

4 μισθός τρις χιλιάδαις εβρό

Είχε ζοριστεί πολύ. Αμάθητο το χέρι έφτιαχνε ορνιθοσκαλίσματα. Τα ξανακοίταξε. Το 4 τον ενοχλούσε. Διόρθωσε:

4 μισθός δυω χιλιάδαις εβρό

“Ε, να μην είμαστε και πλεονέχτες” χαμογέλασε και σκέφτηκε.

Νωρίς – νωρίς χώθηκε κάτω από τα σκεπάσματα. Ήθελε να ονειρευτεί. Και ονειρεύτηκε. Όλη τη νύχτα με μια πανέμορφη λυγερή. Αυτός, αυτή και τα παιδάκια τους. Δύο, γερά, όπως το είχε βάλει στόχο, όμορφα και χαριτωμένα. Πρόλαβε και το σπίτι. Ένα πανέμορφο διώροφο με κήπο και τέντες πορτοκαλί. Πρώτη φορά, έστω και στον ύπνο του, ήταν ευτυχισμένος.

Την επομένη δεν εμφανίστηκε στη δουλειά. Ούτε και τη δεύτερη μέρα. Τον ψάξανε. Μαζευτήκανε οι γείτονες. Πιο πολύ από περιέργεια παρά από ενδιαφέρον. Πληρώσανε ένα κλειδαρά και ανοίξανε την πόρτα. Τον βρήκανε στο κρεβάτι του. Ήταν νεκρός. Νεκρός και χαμογελαστός. “Τουλάχιστον δε βασανίστηκε”, είπε η κυρία Αντωνία και αφού σταυροκοπήθηκε του έκλεισε τα μάτια.

αείποτε

Σοφί + Δημήτρης = L.F.E

2007-02-28T01:07:00.000+02:00

Mου λένε πως είμαι μόλις 16 χρονών και έχω όλο τον κόσμο στα πόδια μου.Με φωνάζουν όλοι Σοφί, αλλά Σοφία με βάφτισαν ,το υποκοριστικό ήταν άλλη μια από τις βλακείες της μάνας μου, που ήθελε όλοι να είναι σαν πρωταγωνιστές στη σαπουνόπερα, από αυτές που έβλεπε κάθε μεσημέρι. Από αυτές που ζούσε στο μυαλό της.

Από αυτές που πήγε να ζήσει ,όταν μας παράτησε μια Κυριακή το βράδυ γιατί ασφυκτιούσε είπε.

Ακόμα είπε πως είναι ερωτευμένη .Με κάποιον άλλο. Με έναν καθηγητή.

Και στα κομμάτια ο άντρας της ο διευθυντής ,και τα λεφτα ,και τα παιδιά και τα σπίτια και όλα.Αυτή θέλει τον καθηγητή.

Καλά ρε μάνα. Παρτονε τον καθηγητή. Και ας βλέπω τον μπαμπά να παρακολουθεί για 2 ώρες τον τοίχο και να βρίσκεται δίπλα η τηλεόραση , αλλά αυτός να συνεχίζει στον τοίχο.

Και ας σηκώνομαι από τις 6 για να συγυρίσω και να καθαρίσω και να μαγειρέψω γιατί τους κακόμαθες μανούλα ,αδελφό και πατέρα και ένα αυγό δεν ξέρουν να φτιάξουν.

Και ας φωνάζει ο αδελφός μου «γυναίκες πουτάνες» ανά δεκάλεπτο.

Εγώ άλλο δεν αντέχω μανούλα.

Το βλέμμα της.

Το βλέμμα της όποτε μπαίνω στην τάξη του φροντιστηρίου για έκθεση .

Η καθηγήτρια μου με μισεί. Αν μπορούσε θα έμπηγε όλα τα bic μέσα στα μάτια μου μέχρι να τυφλωθώ, θα ξαναεπέτρεπε τη βίτσα για να με δείρει μέχρι να ματώσω , θα με έβαζε σε ένα σκοτεινό δωματιάκι μέχρι να γίνω 39 χρονών. Μέχρι να σταματήσει ο πόνος , μέχρι να ξεχάσει ότι η μάνα μου πηδιέται με τον αντρα της.

Θέλω να περάσω τις πανελλήνιες ρε μανα. Να φύγω , να φύγω μακριά .Από την πόλη που γύρω γύρω μόνο θάλασσα έχει και τίποτα άλλο, να ακούσω συναυλίες ,να περπατήσω σε μεγάλους δρόμους , να φοράω τακούνια και ωραία φορέματα , να διαβάσω τόσα βιβλία όσο να σκάσω και να μπουχτίσω ,να μη βλέπω τον πατέρα μου να παρακολουθεί τον τοίχο ,να μην ξέρω για σχέσεις που τελειώνουν και για κέρατα και για πόρτες που χτυπάνε πίσω τόσο δυνατά.

Δεν ξέρω από αυτά ,εγώ ούτε σχέση δεν έχω κάνει ,ούτε πουλί αντρικό δεν έχω δει ακόμα. Και τώρα φοβάμαι να μάθω αυτά που ήξερα.

Τις πανελλήνιες ρε μανούλα.

Κάθε μέρα σφίγγω τα δόντια ,και πάω και τη βλέπω και γράφω έκθεση με εισαγωγή ,κύριο μέρος και επίλογο ,και χωρίζω το κύριο μέρος σε άλλα τόσα μέρη και απαντάω σε κρίσιμα και σοβαρά και καίρια ζητήματα για να εντυπωσιάσω και να πάρω καλό βαθμο. Για να φύγω απο εδώ.Εσύ δεν μπορείς λίγο να σταματήσεις να ερωτεύεσαι?Και εγώ ερωτευμένη είμαι αλλά δεν κάνω έτσι .Προσπαθώ να είμαι ήρεμη. Εγώ τον αγαπάω τον Δημήτρη να το ξέρεις.

Αυτός είναι 30 και παντρεύεται και εγώ τον αγαπάω .Δεν το ξέρει ,δεν θα του το πω ποτέ , δεν μοιάζει με κανέναν σας.
Θα φύγω και από αυτόν.
Θα σας δείξω εγώ

Ο Δημήτρης ήταν της ανωτάτης παντρευτικής.Οχι το καρναβαλίστικο φοράμε-μια-στολή-και-μας –πετάνε –ημίτρελοι –ρύζι –ενω –εμείς –έχουμε –στεφάνια-στα μαλλιά.Οχι. Απλώς ήθελε να κυριεύει το αντικείμενο του πόθου του. Δική του. Την Μαριάννα έτσι την είχε , δική του. Μεγάλωσαν μαζί , στην ίδια γειτονιά και ήταν πάντα η πιο όμορφη από όλες. Και η πιο έξυπνη. Και η πιο ανεξάρτητη.

Όταν πηδήχτηκαν την πρώτη φορά ήταν γιατί δεν τους είχε μείνει και τίποτα άλλο να κάνουν. Το θεώρησαν φυσικό.

Τα 3 πρώτα χρόνια πέρασαν δοκιμάζοντας τα κορμιά τους στις πιο απίθανες στάσεις ,σε απίθανα ρεπερτόρια τοποθεσιών με ρούχα ,με ειδικά ρούχα ,χωρίς ρούχα . Ήταν τόσο οικείο ,διάολε. Και αυτή τόσο πρόθυμη. Να κάνει τα πάντα, παντού.
Όταν πέρασαν τις βέρες του αρραβώνα ανάμεσα σε ιδρωμένους συγγενείς ,σεμεδάκια ,τον παπα Χαραλάμπη και τον πατέρα του λιώμα από τα τσιπούρα ,του φάνηκε πολύ φυσικό. Μόνο αυτό δεν είχαν κάνει.
Εννοείται πως την είχε απατήσει. Οχι πολλές φορές .Αλλά το είχε κάνει. Το είχε ευχαριστηθεί .Και δεν είχε νιώσει την παραμικρή τύψη. Αφού με τη Μαριάννα θα είναι πάντα μαζί. Δεν θα την άφηνε ποτέ.
Έβλεπε και τη μικρή κάθε μέρα.
Δεν την άγγιζε .Τίποτα .Ούτε της μίλαγε πολύ .Τόσο για να έρχεται να του μιλάει κάθε μέρα.
Ήταν ήδη γυναίκα αλλά δεν το ξερε. Είχε τα πιο ωραία βυζιά που είχε δει. Μεγάλα στρογγυλά , με τις σωστές ρώγες. Θα μπορούσε να βγει μαζί τους για καφέ ,για ψώνια ,για να τσιμπήσουν κάτι. Τέτοια αυτόνομη προσωπικότητα είχαν.
Ολόκληρη του άρεσε η Σοφί μωρέ. ΄Ήθελε να την πιάσει από το χέρι και να φύγουν σε ένα μεγάλο δάσος μαζί ,όπου θα μιλάνε ,θα την προστατεύει από όλους τους μπαραμπάκους που την ταλαιπωρούν ,να τη φιλάει και να της πιάνει τα βυζιά.
Αλλά τι να αγγίξεις και που από αυτό το πλάσμα. Είναι 17 χρονών ,κρατάει μια οικογένεια μόνη της , και νιώθεις πως θα βάλει τα κλάματα στο επόμενο δευτερόλεπτο.
Την κοιτάζεις σιωπηλά και κλείνεις τα μάτια για ένα λεπτό, ίσα ίσα για να τη φανταστείς από πάνω σου.

Την άλλη μέρα το πρωί ο Δημήτρης βρήκε το σπίτι μισοάδειο και τη Μαριάννα άφαντη.
Είχε φύγει λέει για την Καρδίτσα με έναν καθηγητή .Έπρεπε να ξεφύγουν απο την πρώην σύζυγο και την ερωμένη του ,που είχε παρατήσει την οικογένεια της για να είναι μαζί .
Δεν τον αγαπούσε πια , έτσι του έγραφε. Και όλα έγιναν ξαφνικά με τον καθηγητή , σαν κάποιος να της το διέταξε να το κάνει , και αυτή απλώς έπρεπε να υπακούσει.
Θα τον νοιαζόταν όμως πάντα.
«Τι πάθαν όλες με το εκπαιδευτικό σώμα» αναρωτήθηκε ο Δημήτρης.
« Καλά έκανε το μωρό .Να προσέχει όμως»
Ξάπλωσε στο κρεβάτι. Ένιωσε μέσα του μια περίεργη λιακάδα σαν να ήξερε πως όλα , από εδώ και μπρος , θα πήγαιναν καλά.

Η ιστορία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα

Μαργαριταρένια

Μελανή Κόλαση

2007-02-27T03:00:00.000+02:00

Ο Ιργίλιον είχε αρχίσει να ιδρώνει από την εξάντληση. Είχε υπολογίσει πως είχε ήδη περάσει οκτώ σταθμούς της υπόγειας πεζολεωφόρου. Κάθε φορά που εστίαζε το βλέμμα στο πάτωμα οι κυλιόμενοι διάδρομοι φαίνονταν όλο και πιο ακίνητοι. Η τεχνιτή νοημοσύνη που ήταν υπεύθυνη για την κυκλοφορία απεργούσε για διακοσιαστή εξηκοστή έκτη μέρα. Το σώμα που ζητούσε δεν επιτρεπότανε από τον νόμο να της δοθεί αλλά ούτε να τερματιστεί η λειτουργία της. Παρόμοια περιστατικά είχανε εμφανιστεί σε όλες τις τεχνιτές νοημοσύνες και η Ένωση Πλανητών άρχιζε να νεκρώνει κάτω από τα αιτήματα των απεργούντων.

Εν τω μεταξύ, ο διαστημικός σταθμός γύρω από τον ήλιο θα ξεκινούσε την επιχείρηση Μελανή Κόλαση. Η επιστημονική ομάδα του σταθμού θα επιχειρούσε να επηρεάσει το ηλιακό περιβάλλον με στόχο να αυξηθούν οι ηλιακοί άνεμοι και να φτάσουν όσο πιο μακριά γίνεται στο ηλιακό σύστημα. Αν το πετύχουν τότε θα δούνε στην κολασμένη επιφάνεια του ντόπιου άστρου να εμφανίζονται μαύρες κηλίδες σε αριθμούς που θα ξεπερνάνε τα συνηθισμένα. Αυτό θα τους επιτρέψει να παρατηρήσουνε τα ηλιακά φαινόμενα εκτενέστερα βγάζοντας πλούσια συμπεράσματα.

Ένα διαστημόπλοιο μικρής εμβέλειας με παλιούς κινητήρες καύσης αντιύλης, είχε προσκρούσει σε έναν αστεροειδή στην ζώνη των αστεροειδών μεταξύ Άρη και Δία. Το σωστικό συνεργείο που έφτασε στο ατύχημα διαπίστωσε βλάβη στο σύστημα πλοήγησης που είχε προκληθεί από έναν ιό στην τεχνιτή νοημοσύνη του διαστημοπλοίου. Ο ιός δεν είχε ξανασυναντηθεί στο παρελθόν και οι αρχές δήλωσαν πως τους έκανε εντύπωση που βρέθηκε ιός σε ένα τόσο παλιό μοντέλο διαστημοπλοίου. Καταχωρήθηκε σαν ακίνδυνος και στάλθηκε στην υπηρεσία ηλεκτρονικού εγκλήματος στον τεχνιτό πλανήτη, Τάρ.

Οκτώ μήνες αργότερα, γεννήθηκε το πρώτο παιδί στον Δείμο, βάζοντας έτσι τα θεμέλια για την πολιτιστική ακμή του δορυφόρου του Πλούτωνα. Ο γεννετιστής Σικάρο Ντάρλα και ο αστρογεωλόγος Ρούγκα Περού τιμήθηκαν από την επιστημονική κοινότητα ένωσης πλανητών για το έργο τους στον Δείμο, καθιστώντας την κατάρα της αινιγματικής στειρότητας, που αποκτούσε όποιος ζούσε στον Δείμο για λίγες μονάχα μέρες, σε ξεπερασμένο εμπόδιο.

Οκτώ μήνες νωρίτερα, η Σεκέρο Απάτσι ένιωσε ξαφνικά πολύ κουρασμένη, καθώς ακούμπησε το σώμα της στην αναπαυτική πολυθρόνα του. Η εξερεύνηση της αναδίπλωσης του διαστημοχρόνου είχε τελείωσει για την ώρα. Σκέφτηκε πως άξιζε έναν μικρό υπνάκο στο κρεβάτι της. Ειδοποίησε το προσωπικό να μη την ενοχλήσει και βγάζοντας τα ρούχα της για να ξαπλώσει, σκεφτότανε τον Βόγιατζερ που θα επέστρεφε στους δημιουργούς του χάρη στο έργο της. Το ότι είχε βρει τον τρόπο να φτιάξει την ακριβή σκουληκότρυπα που θα οδηγούσε ένα αστροβαθυσκάφος να ανασύρει το αρχαίο διαστημόπλοιο από τα βάθη του διαστήματος, δεν σήμαινε παρά την εκκίνηση των εξερευνήσεων για διαστημικά ναυάγια και όχι μόνο. Θα άλλαζαν τα πάντα.

Ο Ιργίλιον άρχισε να νιώθει τον διάδρομο κάτω από τα πόδια του να κινείται στην αρχή δειλά και μετά με την γνώριμη, νοσταλγική ταχύτητα. Ο βόμβος της υπόγειας πεζολεωφόρου επέστρεψε κανονικά και μαζί του επέστρεψε και το χαμόγελο στο πρόσωπο των πολιτών.

Η επιχείρηση Μελανή Κόλαση πήγε καλύτερα από ότι περίμενε ο κάθε ειδικός που συμμετείχε στην επιχείρηση και για κάθε έναν που ήταν απλός παρατηρητής. Οι ηλιακοί άνεμοι φτάσανε μέχρι και την ζώνη του Ορ στα όρια του πλανητικού συστήματος. Οι συνεντεύξεις του επιστημονικού προσωπικού συνοδεύτηκαν από κολακευτικά σχόλια, γέλια και φανταχτερές δηλώσεις για τις επόμενες βλέψεις της ομάδας.

Την στιγμή του πειράματος Μελανή Κόλαση πολλά παλιά διαστημόπλοια με τεχνιτή νοημοσύνη ΤΝ-67 εκτοξεύτηκαν από τους πλανήτες της Ένωσης Πλανητών αλλά μόνο σε ένα από αυτά ενεργοποιήθηκε ο ιός με το κωδικό όνομα ΜΕΤΑ. Το διαστημόπλοιο εντοπίστηκε μετά από σήμα κινδύνου να έχει προσκρούσει σε έναν αστεροειδή στην ζώνη αστεροειδών. Ερευνητές στον Ταρ, παρέλαβαν τον ιό, τον αντέγραψαν και τον έστειλαν σε όλους τους πλανήτες της Ένωσης Πλανητών για την καταστολή των απεργιών.

Ο γεννετιστής Σικάρο Ντάρλα και ο αστρογεωλόγος Ρούγκα Περού έχασαν το προνόμιο του ευγενή της αποικίας του Δείμου, αφού το παιδί που γεννήθηκε δεν ήταν απλά μια εξαίρεση στην κατάρα της στειρότητας του μικρού πλανήτη.

Ο διαστημικός σταθμός ορμητήριο και επιστημονικό κέντρο, της ιδιοφυής Σεκέρο Απάτσι καταστράφηκε όταν η τεχνιτή νοημοσύνη του κεντρικού υπολογιστή παρουσίασε εκτεταμένες δυσλειτουργίες με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να διατηρήσει την τροχιά του γύρω από τον Δία και να βυθιστεί για πάντα στο τρομερό μάτι του αέρινου γίγαντα.

Ισκιοπεριπατητής

Το λαθάκι

2007-02-26T08:47:00.000+02:00

Το πρώτο σοβαρό πάρτι ήταν στις αρχές της τρίτης γυμνασίου. Θυμάμαι το υποφωτισμένο σαλόνι και αρκετό κόσμο γύρω, χωρίς γονείς. Οι ενήλικες λειτουργούσαν σαν υπενθύμιση ότι ο χώρος (και τα αισθήματά μας) προστατεύονται. Αντίθετα εδώ πλέαμε στην ανοιχτή θάλασσα και καθένας κολυμπούσε όπως μπορούσε. Δυστυχώς είχα ήδη προλάβει να συνειδητοποιήσω πως η ζωή δεν θα μου χαριζόταν και πάλευα να εφεύρω έναν εαυτό αρεστό στα κορίτσια. Σε κάποια κορίτσια, εννοείται. Δεν είναι σίγουρο, επομένως, αν με τράβηξε η γοητεία της ή το ένστικτο ότι εδώ τουλάχιστον εξασφαλίζονταν οι όροι μιας δίκαιης αναμέτρησης.
Καθόταν χαμηλά, σχεδόν στο πάτωμα, απορροφημένη από κάτι δικό της ενώ μπροστά της μαινόταν ο πόλεμος. Πλησίασα με επιφύλαξη και κάθισα δίπλα της. Ύστερα άρχισα να αναπνέω τον κοινό μας αέρα, να δανείζομαι το στυλ της, να παίρνω το σχήμα της. Στο τέλος της απηύθυνα αυτό που υπέθετα ότι σκεφτόταν· της είπα σοβαρά: «δεν είναι πολύ ψεύτικα όλα αυτά;»

Παρά τα έθιμα της εποχής δεν συμφωνήσαμε ακριβώς ότι τα φτιάχνουμε γιατί τέτοια λεκτική πρωτοβουλία δεν ανέλαβε κανείς από τους δύο. Όμως μετά τα αγγλικά της, από τις οχτώ ως τις δέκα περπατούσαμε μαζί, διαγράφοντας ένα ημικύκλιο που περιλάμβανε το απομακρυσμένο πάρκο της περιοχής και μερικά σκοτεινά σημεία σε χαμηλούς μαντρότοιχους.
Στις δέκα και μισή, εξάπαντος, έπρεπε να είναι πίσω. Οι γονείς της ήταν παρόντες στη σχέση γιατί μίλαγε συνεχώς για εκείνους· στα λόγια της υπήρχε ένας ορίζοντας απελπισίας. Σπάνια γελούσε.

Μου είχε δείξει το σπίτι της- «εκείνο το διώροφο στη γωνία»- ώστε να την αφήνω σε απόσταση ασφαλείας. «Φύγε τώρα, να μη σε δουν» έλεγε κάθε φορά, κι έβαζε στην παλάμη μου έναν διπλωμένο φάκελο- το γράμμα της ημέρας. Διάβαζα τις επιστολές της στην επιστροφή, σταματώντας κάτω από τα φώτα του δήμου. Έγραφε μεγάλα συνειρμικά κομμάτια που με υπέβαλλαν. Αν τύχαινε μάλιστα να περάσουν παρέες αγοριών που συζητούσαν για ποδόσφαιρα και τέτοια, είχα τη γεύση μιας αιφνίδιας ευτυχίας- το προνόμιο της σχέσης. Τα μελαγχολικά της γράμματα, όπως και τα φιλιά της, μου θύμιζαν προπολεμικά τραγούδια. Φιλιόμασταν κάπως επίμονα, χωρίς διακοπή, για πολλή ώρα· το σάλιο της άφηνε στο τέλος μια μυρωδιά που την ανακαλούσα αργότερα σαν ένα είδος ερωτικού πένθους.

Μαζί της μεγάλωνα αστραπιαία.

Στο Λύκειο διακόψαμε- επειγόμουν να ανακαλύψω κι άλλες πλευρές της άγουρης λίμπιντο. Όμως, είκοσι τουλάχιστον χρόνια αφότου χαθήκαμε και ενώ θεωρητικά είχα ξεμπερδέψει με τους καταναγκασμούς της ενηλικίωσης, άρχισα ξανά να κόβω βόλτες κάτω απ’ το σπίτι της. Είχα μάθει από τρίτους ότι έμενε ακόμα με τους γονείς της, δέσμια κι εκείνη όπως εγώ μιας συναισθηματικής ακηδίας, και προσδοκούσα νέα συνάντηση. Ζητούσα φαίνεται να συνδεθώ με ένα παρελθόν το οποίο φαντασιωνόμουν ακόμα εκκρεμές.
Σιγά σιγά πύκνωσα τις νυχτερινές επισκέψεις, πάντα πιωμένος, ελπίζοντας να δω φως στο δωμάτιό της. Αλλά και τα πρωϊνά όταν τύχαινε, περνούσα να ρίξω μια ματιά. Άρχισα να ζω σ’ έναν κόσμο δικής μου εμπνεύσεως- έστησα μια σχεδόν δεύτερη σχέση- συνδεόμενος απλώς με ένα παράθυρο δευτέρου ορόφου. Όμως δεν έκανα τίποτα για να τη συναντήσω. Μου αρκούσε να καπνίζω κρυμμένος στα φυλλώματα, μουδιασμένος από μια συγκίνηση που εστίαζε στις γνωστές διαψεύσεις της ζωής, στο νόημα του χρόνου που περνά. Παρακολουθούσα το φως της να ανάβει και να σβήνει και ένιωθα περισσότερο ερωτευμένος από ποτέ. Με τον ποιητικό εαυτό μου, υποθέτω.

Όπως γίνεται πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, συναντηθήκαμε εντελώς απρόσμενα, πολύ μετά απ’ αυτή την περίοδο. Περιμένοντας στην ουρά να ψηφίσω για τις δημοτικές εκλογές, παρατήρησα μια γυναικεία πλάτη που ξαφνικά πήρε το σχήμα της. Ήξερα προτού γυρίσει ότι ήταν εκείνη γιατί και ο χώρος αλλοιώθηκε περίεργα. Προς στιγμή σκέφτηκα να το βάλω στα πόδια αλλά το κράτησα. Την ακούμπησα μαλακά, - ύστερα βρεθήκαμε να περπατάμε και πάλι μαζί. Δεν κατάφερνα να συγκεντρωθώ σε όσα έλεγε. Μας κοίταζα απ’ έξω και, σε αντίθεση με τη δική μου εικόνα, εύρισκα τη δική της απίστευτα όμορφη και αγέραστη. Το κυριότερο: άλλη.

Κάτω από το σπίτι της θέλησα να εξομολογηθώ την προ πενταετίας εμμονή μου.
-«Να, εδώ καθόμουν και χάζευα το παράθυρό σου», της είπα.
Γύρισε και με κοίταξε ξαφνιασμένη, σχεδόν ενοχλημένη:
-«Τι λες παιδί μου; Το σπίτι μου είναι το άλλο, απέναντι! Γράφε τώρα το κινητό μου, να πάμε για καφέ…»

Παράξενο τοπίο ο κόσμος μας. Και τα ανθρώπινα, πάντα ασταθή και ευμετάβλητα.

ο βιταμοντέρνας

Βιβλία με ονοματεπώνυμο

2007-02-25T15:20:00.000+02:00

Σάββατο πρωί. Χτυπάει το κινητό μου. Ακούω τη φωνή μιας πολύ ευγενικής κυρίας. «Ο κύριος Καπλάνι;». «Ναι, ο ίδιος». «Κύριε Καπλάνι, η εταιρεία μας αποφάσισε να σας απονείμει το πρώτο βραβείο». Πρόκειται για κάποια «εταιρεία μεταφραστών της ελληνικής λογοτεχνίας». Τα χάνω λίγο. «Βραβείο; Για ποιον λόγο;». «Για τη μετάφραση του βιβλίου σας, "Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων" στα ελληνικά». «Σοβαρά; Μα εγώ το βιβλίο το έγραψα στα ελληνικά. Στην πρώτη σελίδα γράφει "σύγχρονη ελληνική πεζογραφία"». Η κυρία σιωπά. Νιώθει αμήχανη. Με ευχαριστεί για τη διευκρίνιση. Τέλος συνομιλίας. Πάει το βραβείο... Εγώ έχω μείνει και δεν ξέρω εάν πρέπει να νιώθω ευγνωμοσύνη ή να βάλω τα γέλια. Ίσως να γελάσω καλύτερα. Τρυφερά και ειρωνικά, θα έλεγε ο ποιητής. Πώς τους ήρθε η ιδέα ότι μετέφρασα το βιβλίο μου; Ίσως το θεώρησαν αυτονόητο. Τι άλλο καλύτερο μπορεί να κάνει ένας μετανάστης, παρά να μεταφράσει ένα βιβλίο; Έστω και το δικό του. Δεν γίνεται να το έχει γράψει απ' ευθείας στα ελληνικά...

Δύο ημέρες μετά, με παίρνει τηλέφωνο ο φίλος μου ο Κώστας. «Πήγα προχθές να ζητήσω το βιβλίο σου σε κάποια από τα μεγάλα βιβλιοπωλεία», μου λέει. «Έψαχνα και δεν το έβρισκα. Ρώτησα τελικά και τότε μου εξήγησαν ότι το έχουν στην ξένη λογοτεχνία. "Μα γιατί;", τους ρώτησα "το βιβλίο έχει γραφτεί στα ελληνικά. Σύγχρονη ελληνική πεζογραφία είναι". "Δεν έχει σημασία", απάντησαν οι βιβλιοπώλες, "εμείς βλέπουμε τα ονοματεπώνυμα. Και αυτό δεν είναι ελληνικό όνομα, είναι ξένο"». Αυτό το είδος ετεροφυλίας με συγκινεί. Με ταράζει, θα έλεγα. Αν και σε αυτή την περίπτωση ίσως να με κολακεύει κιόλας. Γιατί, εδώ που τα λέμε, άλλο πράγμα είναι να στέκεσαι ακόμα και δίπλα σε εξαίρετους Έλληνες λογοτέχνες και άλλο πράγμα να στέκεσαι δίπλα στον Μπόρχες, τον Τρούμαν Καπότε ή τον Πάτρικ Ζίσκιντ. Έτσι δεν είναι;

Πάντως - σκέφτομαι πάλι - σύμφωνα με αυτή τη λογική, τον Ταχάρ Μπεν Τζελούν οι Γάλλοι βιβλιοπώλες έπρεπε να τον βάλουν στην αραβική λογοτεχνία. Τον ελληνικής καταγωγής Άρη Φιορέτο, οι Σουηδοί έπρεπε να τον έχουν στην ξένη λογοτεχνία, αν και γράφει στα σουηδικά. Και οι Αμερικανοί, τον Τζορτζ Πελεκάνος έπρεπε να τον βάλουν στη λογοτεχνία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, μάλλον. Αλλά αυτοί οι ετεροφάγοι, αντί να κοιτάνε την προέλευση των ονοματεπωνύμων, όπως κάνουν οι συγκεκριμένοι Έλληνες βιβλιοπώλες, τους κρίνουν βάσει της γλώσσας στην οποία γράφουν. Και φαίνεται πως ανοίγουν και διαβάζουν και την πρώτη σελίδα των βιβλίων, για να καταλάβουν περί τίνος πρόκειται. Αυτό, βέβαια, εντάσσεται σε εκείνο το κεφάλαιο που λέγεται «επαγγελματισμός». Αλλά ας μην ανοίξουμε και αυτό το θέμα τώρα...

Ας μείνουμε στην κατάταξη των βιβλίων βάσει του ονόματος. Γιατί; Γιατί εδώ υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Όχι μ' εμένα. Εγώ εντάξει είμαι, όπου και να με εντάσσουν. Το μόνο που ζητάω, είναι αυτό που ζητά ο κάθε λογοτέχνης: έμπνευση για να γράψει καλά. Υπάρχει όμως κάποιο πρόβλημα με τη δεύτερη γενιά των μεταναστών. Για τα παιδιά που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν εδώ στην Ελλάδα. Μερικά από αυτά, που φέρουν «μη ελληνικά» ονόματα - όπως Ιλίρα, Εμία, Τίτι, Νεσίμ, Ζαχίντ -, ίσως αποφασίσουν μια μέρα να γίνουν συγγραφείς. Και ίσως, κάποια από αυτά, καταφέρουν να γράψουν ωραία βιβλία. Στα ελληνικά προφανώς. Αυτούς, λοιπόν, που θα τους εντάσσουν; Στην ξένη λογοτεχνία; Και τι πρέπει να κάνουν για να «μπουν» στα ράφια της ελληνικής λογοτεχνίας; Να αλλάξουν τα ονοματεπώνυμά τους; Καλύτερα δεν θα ήταν να αλλάξουν τρόπο ταξινόμησης και σκέψης οι βιβλιοπώλες; Οι καιροί αλλάζουν, ας αλλάξουν λιγάκι κι αυτοί. Τουλάχιστον αυτοί...

Γκαζμέντ Καπλάνι